EVANGELISEREN

I. Gesprek met Ricio

Het is tegen zes uur 's avonds. Er wordt aan onze deur gebeld. Sara doet open. Twee jongelui, beiden leden van onze gemeenten, brengen een niet-gelovig meisje mee, nl. Rocio.

We begroeten elkaar. Chema stelt mij aan Rirfo voor en zegt: „Dit is het meisje waarover ik je gesproken heb. We hebben al twee gesprekken met haar over de Bijbel gehad, maar ze wil nu zelf komen om ook met u daarover verder van gedachten te wisselen. Ze wil graag méér weten van de Bijbel".

We beginnen met het lezen van het eerste hoofdstuk uit het Evangelie van Johannes. Ik beklemtoon enkele verzen b.v. v. 4: De mens buiten Christus heeft geen eeuwig leven en geen waarachtig licht; v. 10-11: Christus is gekomen, opdat de mens van Hem zou ontvangen dat leven en dat licht, maar… zij hebben Hem niet aanvaard. „Maar zovelen Hem aangenomen hebben, die heeft hij macht gegeven kinderen Gods te worden, (namelijk) die in Zijn Naam geloven" (v. 12).

Wij nemen Hem aan, wanneer wij tot geloof in Hem komen, en omdat wij Hem in geloof aannemen, neemt God ons aan als Zijn kinderen. Deze ruil gebeurt niet op grond van enige verdienste van ons of van welk mens ook, maar uitsluitend op grond van Gods barmhartige heilswil jegens ons.

In deze heilswil van God is Christus het Lam Gods dat de zonden der wereld wegneemt. „In welke wil wij geheiligd zijn door de offerande van het lichaam van Jezus Christus, eenmaal (geschied)" (Hebr. 10 : 10).

Chema voegt eraan toe: „Daarom zijn er geen andere offers meer nodig, geen bloedige, maar evenmin onbloedige offers; dus ook niet de misoffers. Aan het volmaakte offer van Christus kan niets meer worden toegevoegd. Het heeft geen aanvulling of verdere vervolmaking nodig. De rechtvaardige leeft uit geloof".

Rocio konkludeert: „Dat zou betekenen dat de sakramenten van onze kerk niet in de Bijbel zijn terug te vinden".

Ik bevestig dat: „De sakramenten zijn geen bronnen van genaden, geen schatkamers waarvan slechts enkele mensen de sleutels bezitten, die de deuren van die schatkamers kunnen openen, de zogenaamde priesters. We hebben immers zo juist in het Woord Gods gelezen dat God aan hen die in de Naam van Christus geloven, d.w.z. aan hen die Hem aanvaarden als hun enige Zaligmaker, macht geeft om kinderen Gods te worden. Dergelijke mensen zijn uit God geboren, niet door de wil van een mens, ook al noemt die zich priester en al wendt hij daartoe middelen aan, die hij sakramenten noemt".

Rocio: „Hoe is het mogelijk dat er mensen zijn die de Bijbel iets laten zeggen wat de Bijbel zelf niet zegt?"

José, eveneens lid van onze gemeente, die intussen ook binnen is gekomen, citeert: „En indien iemand afdoet van de woorden van het boek dezer profetie, God zal zijn deel afdoen uit het boek des levens" en „zo iemand niet gevonden werd geschreven in het boek des levens, die werd geworpen in de poel des vuurs" (Openb. 22 : 19 en 20 : 15). We lezen daarop Openbaring 21.

Ik vraag aan Rocio: „Heb je ooit gehoord over deze dingen die God voor jou bestemd heeft?" „Nee", zo luidde haar antwoord, „dit was volkomen vreemd voor mij".

Ik vervolg: Als je tot geloof komt, dan zegt de Heere tot jou: Ik zal jou tot een God en jij zult Mij tot een dochter zijn (Openb. 21 : 7).

Angela, eveneens lid van onze gemeente, voegt daaraan toe: „Ik kan je de verzekering geven dat, toen ik tot geloof kwam, het Woord Gods werkelijkheid is geworden in mijn leven. Ik weet en voel mij als een nieuwe schepping in Christus, vrij, vol vreugde, vrede en hoop. De dingen die vroeger zo betoverend voor mij waren, hebben thans voor een groot gedeelte hun aantrekkingskracht voor mij verloren. Daaruit heb ik bemerkt dat het Woord van God waar is".

Maty sluit daarbij aan: „Niemand kan in jouw plaats voor jou geloven. Het geloof is een wonderbare gave die God ons schenkt, een gave die wij niet mogen verachten. Het is het mooiste wat ons overkomen kan, wanneer de Vader in Zijn oneindige barmhartigheid ons maakt tot zonen en dochters in Zijn Zoon„Jezus Christus".

II. Een non en „Het zwaard over de herder"

De daarop volgende dag ging ik met Sara, mijn vrouw, naar een dorp om er een kloosterzuster te bezoeken. Ik nodig u uit om met ons mee te gaan.

Deze non is de zuster van een gemeentelid van ons. Deze had enkele malen met haar over het Evangelie gesproken en sindsdien was ze de Bijbel gaan bestuderen. Intussen had echter haar biechtvader haar verboden om protestantse, dus ketterse lektuur te lezen en volgens hem was het maar beter elk kontakt met de ketters te vermijden.

Het boek van ds. Hegger: „Het zwaard over de herder" was zo juist in het Spaans verschenen en ik had haar mijn enige exemplaar laten bezorgen via haar zuster. We zijn bij het klooster aangekomen. We hebben Ruben, ons zoontje van 2 jaar, bij ons.

We bellen aan. Zijzelf doet open. Ze neemt Ruben in haar armen en bedekt hem onder een aantal zoenen. We gaan binnen en niet lang daarna komen ook haar zus met haar man, die, zoals we al zeiden, leden van onze gemeente zijn.

Het eerste wat de non zei: „Ach, die arme man Karol Woytila! Wat heeft de schrijver van „Het zwaard over de herder" hem duchtig onder handen genomen!" Ik (Francisco): „Ik meen dat de schrijver juist geprobeerd heeft zo mild mogelijk te zijn in zijn uitdrukkingen. Het is duidelijk dat hij deze paus als mens respekteert".

De non: „Zeker, dat zegt de schrijver, maar je kunt de paus toch niet zonder meer als een mens zien. Zeker, het feit dat hij zich de voeten laat kussen, moeten we afkeuren. Ook wij moesten in het klooster soms de voeten van onze oversten kussen. Ik heb dat altijd weerzinwekkend gevonden. Maar hoe durft een expriester zó over de paus te schrijven?"

Francisco: „Ik meen dat hij op de juiste wijze over de paus schrijft, want zo schrijft de Bijbel en dat is het zwaard dat deze ex-priester, ds. Hegger, hanteert in zijn boek. En indien u zegt dat de Bijbel onwaarheid spreekt of dat de Bijbel er naast is, wanneer die alle mensen gelijk behandelt, dan veroordeelt u daarmee het Woord van God zelf".

De non: „Maar het is toch niet mogelijk dat de pausen en zoveel bisschoppen en priesters zich vergissen en dwalen!"

Francisco: „De Bijbel leert ons dat we geen vertrouwen moeten stellen in mensen, althans wanneer het de zaak van onze eeuwige zaligheid betreft. „Vertrouwt niet… op het mensenkind bij wie geen heil is" (ps. 146 : 3). De titels, de privilege's en de wijding van de priester zijn geen diploma's die waarde hebben tegenover de Bijbel, het Woord van God. Hemel en aarde zullen voorbijgaan, maar het Woord van God houdt stand in eeuwigheid en zal geen duimbreed wijken, ook niet voor priesters, bisschoppen en pausen".

De non:

„Goed, daarmee kan ik instemmen. Maar er zijn protestanten die beweren: Ik geloof, dus ik word zalig - maar die intussen de grofste zonden bedrijven".

Francisco: „Het enige wat zulke protestanten die niet leven overeenkomstig wat het geloof van hen vergt, bewijzen, is dat ze geen geloof hebben, althans niet het geloof dat zalig maakt en dat de Bijbel bedoelt. Daarom zegt de Bijbel juist dat we geen vertrouwen moeten stellen in de mens, omdat bij geen mensenkind het heil te vinden is. U stelt uw vertrouwen op mensen, maar Christus leert ons dat we geheel en al moeten vertrouwen in Hem als de enige en volkomen Zaligmaker voor in zichzelf verloren zondaars".

De non: „Kunnen we elkaar niet beter met rust laten? Waarom dergelijke diskussies? We zijn toch immers allemaal christenen".

Francisco: „Christenen zijn zij die Christus aanvaarden als de enige Middelaar tussen God en de mensen en die belijden dat ze zich alleen gerechtvaardigd weten in Zijn bloed langs de weg van het geloof".

De non: „Ik beschouw mezelf als een christin".

Francisco: „Hoe kan dat - terwijl u, behalve op het werk van Christus, ook nog op uw eigen werken steunt, - terwijl u zich, behalve tot Christus als dé Middelaar, ook nog wendt tot Maria als de middelares van alle genaden, - terwjl u, behalve op het enige en onherhaalbare, algenoegzame offer van Christus, uw vertrouwen ook nog stelt op de misoffers, die door de priesters gebracht worden? Verloochent u op deze manier Christus niet?"

De non: „Maar als ik dat alles te goeder trouw doe…?"

Francisco: „U moet helemaal opnieuw beginnen. U moet opnieuw geboren worden. U moet tot waarachtige belijdenis van uw zonde en van uw zondigheid komen. U moet geloven in Christus, in Hem alleen, en niet meer in uzelf of in andere mensen. Laat het Woord Gods alleen uw levensweg beschijnen".

ONS NASCHRIFT:

Steun het werk van br. Francisco a.u.b. IRS zorgt voor het levensonderhoud van hem en van zijn gezin, alsmede voor de onkosten van zijn arbeid.

Steun ook onze Spaanse uitgaven, ons blad En la Calle Recta alsmede onze Spaanse boeken. Reeds zijn door ons in het Spaans uitgegeven en gratis naar al onze abonnees gezonden: „Mijn weg naar het licht", „Moeder, ik klaag u aan", „Wat is geloven?" en „Het zwaard over de herder", 4 boeken van ds. Hegger.

Ons gironummer is 901.000 t.n.v. In de Rechte Straat te Velp, met vermelding van: „Werk van br. Rodriguez" of „Spaanse uitgaven".

De Nederlandse uitgave van „Het zwaard over de herder" (218 blz.) is verschenen bij De Banier-Utrecht en kost ƒ 24,50; kan ook bij IRS besteld worden; in dat geval graag plus de portokosten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen