ONTSTAAN EN GROEI VAN IN DE RECHTE STRAAT

Het blad

Door mijn boeken kreeg ik enorm veel reakties van gewezen, zoekende of overtuigde rooms-katholieken, priesters en leken, alsmede van romaniserende protestanten.

Ik kon deze mensen niet met een gestencild schrijven verwijzen naar de plaatselijke predikant. De rooms-katholieken zouden dat niet begrijpen en het misschien als een vlucht voor een antwoord beschouwen.

Al spoedig kwam ik echter tot de overtuiging: Ik moest eens met deze mensen kunnen praten. Dat haalt dikwijls meer uit dan tien brieven.

Een gesprek met ieder afzonderlijk zou echter te veel tijd en geld kosten. Zodoende kwam ik op het idee van een conferentie voor gewezen en zoekende rooms-katholieken.

De eerste werd in Laren gehouden in oktober 1957. Drieënzestig gewezen en zoekende rooms-katholieken waren daar aanwezig. Van allerlei kerken en kringen. Daarna bleven echter meerderen corresponderen. Dat bracht mij op het idee van een kontaktblad, waarin ik hen tegelijk kon schrijven.

Het eerste nummer verscheen op 1 februari 1958. Het was aanvankelijk slechts bedoeld als een driemaandelijks kontaktblaadje. Het blaadje werd eerst gestencild, later gedrukt.

Het ex-priesterfonds

Ook het ex-priesterfonds is uit een nood geboren. De eerste priester, die ik ontmoette en die hulp nodig had, was de ex-pater trappist, br. W. M. A. Kuin. Ik voorzag echter dat er wel meer van dergelijke gevallen zich zouden voordien.

Daarom schreef ik aan enkele professoren in de theologie van verschillende kerken en vroeg hen of het niet gewenst was om tot oprichting van een ex-priesterfonds over te gaan, terwijl zij dan advies zouden geven over de besteding van de binnengekomen gelden.

De antwoorden waren allen positief, maar de professoren meenden, dat deze aktie zo weinig mogelijk met publiciteit zou moeten gebeuren. Ik kon deze bezwaren wel begrijpen.

Ik zette mijn informaties nog voort en kreeg dikwijls wel te horen, dat het wenselijk was, dat zo iets zou gebeuren, maar een uitzicht op het tot stand komen van zulk een ex-priesterfonds opende zich maar niet.

Een predikant, die ik hierover raadpleegde, zei mij: „Als u zo'n geval hebt, waarschuw me maar even en ik kan zo zorgen, dat er duizend gulden op tafel komt. Ik heb daarvoor voldoende relaties".

Toen deed zich dan het geval voor van br. De Craene. Ik schreef direkt aan bovenbedoeld predikant. Ik kreeg echter niet eens antwoord.

Ik sprak er over met br. Overbeeke, de eindredakteur van de Kruisbanier. Enige dagen later belde hij mij op. Hij vroeg mij, of er al antwoord was op mijn brief om steun. Toen ik ontkennend moest antwoorden, zei hij: „Laten we nu toch niet langer meer wachten. U hebt al genoeg aan allerlei personen gevraagd. Laten we meteen met een ex-priesterfonds beginnen in De Kruisbanier". Ik stemde toe. En zo is dit telefoontje het begin geworden van het ex-priesterfonds.

Weldra werd een bestuur gevormd voor het beheer van het blad en van het expriesterfonds. En in juli 1960 kreeg dit bestuur de juridische vorm van een stichting.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen