CHRISTUS TROK ON IT DE DUISTERNIS WEG

Wel zocht ik naar God, ik bad ook en voelde de druk van mijn zondelast. Daarna ging ik naar het gymnasium in Arnhem en daar werd het laatste restje geloof bij mij helemaal weggenomen.

Toen ik 18 was, ging ik studeren aan de universiteit. Dat was een heel grote overgang. Het wereldje in Velp was erg vertrouwd en beschermd. Maar nu moest ik geestelijk en psychisch mijn weg alleen vinden.

Ik ging rechten studeren, maar zocht meteen dieper: Wat is de basis van het recht? Op grond waarvan kun je zeggen dat een mens slecht of goed is?

Ik legde die vragen aan de professoren voor, maar kreeg, naar mijn mening, alleen maar wat geredeneer als antwoord.

Ik werd opstandig, zocht het in de linkse richting. Ik dacht: het zit hem in de verkeerde maatschappelijke strukturen. Maar ook in die marxistische bewegingen vond ik geen antwoord.

Ik besloot psychologie te gaan studeren, want, zo dacht ik, daar gaan ze uit van de mens. Dus zal daar wel een antwoord zijn. Opnieuw werd ik teleurgesteld.

Ik ging nog verder de verkeerde kant uit en kwam in aanraking met drugs en allerlei zondige toestanden. Ik liet mij willoos drijven op die modderstroom.

Toen kwam ik in een grote nood terecht. Ik werd erg depressief. Ik zag het niet meer zitten. Dan maar eens proberen bij de yoga en de oosterse religies. In het begin gaf dat een klein beetje bevrediging, maar dat was slechts kort van duur. Ik werd zeer eenzelvig. Ik vervreemdde helemaal van de mensen rondom mij. In die nood heb ik ook wel tot God geroepen.

In die tijd ontmoette ik Mark. We zijn getrouwd. We leidden een teruggetrokken leven en zochten het geluk in ons huwelijk. Maar het echte geluk vonden we op die manier ook niet.

We trokken naar Zuid-Frankrijk en deden aan astrologie en kwamen in diepe duisternis terecht. Ook materieel hadden we problemen. Mark was kunstschilder. Dat bracht niet veel op, terwijl we intussen toch al twee kindertjes hadden gekregen.

In die tijd bad ik al wat vaker tot God. Ook de zondelast begon mij steeds meer te drukken. Maar ik dacht: als God te vinden is, dan moet dat wel zó ontzettend moeilijk zijn; immers die yogi's deden alle mogelijke vreemde toeren om tot God te naderen.

De eenzaamheid en de financiële problemen werden in Frankrijk voor ons zó groot dat we besloten terug te keren naar Nederland. Innerlijk bleef ik zoekende. Vooral kwelde mij de vraag: Waartoe moet ik mijn twee kinderen opvoeden?

Niet lang daarna kregen we bezoek van een echtpaar, die wij van vroeger kenden. Die waren aan de drugs geweest en waren zelfs in psychiatrische inrichtingen terecht gekomen. Ze waren stralend en beweerden: „Nou hebben we het gevonden! Jezus is de weg. Hij maakt je vrij. Lees toch de Bijbel, want de Bijbel, dat is de waarheid!"

Ik voelde mij direkt aangetrokken en wilde meteen naar de groep waar ze dat zo beleefden. Maar Mark niet; die vond het maar wat overdreven. En ik maar zeuren: Wanneer gaan we daar nou eens heen?

Eindelijk mocht het dan. Ik kwam diep onder de indruk. Ik vóelde gewoon de aanwezigheid van de heilige God. Ik moést daarom knielen. Ik kon niet eens op mijn stoel blijven zitten, zo sterk was dat.

Een maand later zijn we er weer naar toe gegaan. Toen was er een soort Bijbelstudie. Na afloop, toen het Woord gebracht was, kwam er iemand naar mij toe en stelde mij de zeer direkte vraag: „Wil jij soms ook je hart aan de Heere geven?"

Het kwam er meteen bij mij uit: ,Ja, niets liever dan dat". We zijn op de knieën gegaan. Die jongen bad toen voor mij. En dat is het keerpunt in mijn leven geworden. Toen voelde ik mij als iemand die uit de duisternis was overgegaan naar het Licht.

Ook Mark heeft die diepgaande verandering bij mij ervaren. Hij zei wel op dat moment: Nee! En daarmee viel de scheiding tussen hem en mij.

Maar ikzelf was zo ontzaggelijk blij, want ik had gedacht dat het heel moeilijk zou zijn om tot God te mogen naderen en Hem toe te behoren. En ineens zag ik dat Christus reeds alles had gedaan en dat we ons alleen maar gelovig aan Hem behoefden over te geven en dat dan de hemelse Vader op grond van Zijn Zoon ook welbehagen in ons zou hebben. Ik vond dat zo verrassend, zo ongelooflijk mooi! Daarna kwamen pas de echte moeilijkheden, ook in mijn huwelijk. Maar die parel die ik gevonden had, wilde ik niet meer kwijt. Maar Mark zal wel het vervolg vertellen.

Mark:

Ik kom uit Noord-Frankrijk, uit een traditioneel-katholieke familie. Mijn ouders deden niet veel aan hun geloof, zoals de meeste Fransen.

Mijn vader liet moeder in de steek en ging er vandoor met een jong meisje.

Daardoor werd mijn geloof heel erg op de proef gesteld. Ik heb tot Hem geroepen: Als U bestaat, dan móet U toch ingrijpen!

Maar er kwam geen antwoord. Toen heb ik mijn geloof - ik was toen 14- helemaal aan kant gezet.

Toen ik 18 was, gaf ik mij over aan de drank. Vaak kon men mij van de straat oprapen.

Ik werd slaaf van de zonde en zocht mijn toevlucht in de drugs. Het was een tijd vol van volstrekte duisternis.

Daarvoor had ik het ook nog gezocht in de r.-k. godsdienstige beleving. Gedurende een halfjaar ging ik elke zondag naar de mis, echt om te kijken of ik daar misschien een antwoord op de levensvragen zou vinden. Maar dat antwoord kreeg ik niet. In ontmoette Annemarie. Maar ik was nog steeds verslaafd aan de drugs; geen hard drugs, maar ik kón niet zonder de soft drugs.

Ik werd echter helemaal een vreemde in deze wereld. Ik haatte alles wat maar enigszins burgerlijk leek. Ik ging met Annemarie wonen in de bergen van Zuid- Frankrijk. De dichtst bijzijnde buurman woonde drie kilometer van ons vandaan. We leefden heel armoedig en eenzaam. Ik probeerde in leven te blijven met het maken van wat schilderijen en wat tuinieren.

De ons omringende natuur was wel erg mooi, maar ook angstaanjagend. De natuur dreigt je voortdurend op te slokken.

Ik zocht steeds meer naar reinheid. Ik zei een keer tegen Annemarie: ,Als ik zo doorga, schilder ik op den duur alleen maar witte doeken". Ik heb later mogenr getuigen dat ik het witte kleed van Christus gekregen heb, waarmee Hij mij omhangen heeft.

Toen we in Nederland terug waren en Annemarie aandrong op het lezen van de Bijbel, had ik daar niet zoveel bezwaren tegen. Ik vond het wel fijn om over godsdienstige vragen te praten. Maar datjezus de enige weg zou zijn, nee, dat vond ik een grote dwaasheid. Waarom zou Boeddha ook niet een weg kunnen zijn? En zo kwam de grote scheiding tussen Annemarie en mij. Een muur rees tussen ons op, een muur die ik niet kon neerhalen.

Zij stond reeds in het licht, maar ik vertoefde nog steeds in de duisternis. Ze had iets heiligs over zich en soms had ik het gevoel dat ik haar zelfs niet mocht aanraken. Het was net alsof zij een totaal andere wereld was binnengegaan.

En dan zat ik b.v. met mijn vrienden in de zitkamer drugs te gebruiken en te luisteren naar vreselijke muziek, terwijl zij in de keuken zat te bidden en in de Bijbel te lezen.

Haar keuze was heel radikaal en ik heb in haar de kracht van God gezien, maar ik verzette mij daar fel tegen.

Op den duur kon ik het niet meer uithouden en heb haar gezegd:„Je moet kiezen tussen Jezus en mij, want zó kan het niet langer meer".

Ze antwoordde: „Als ik kiezen moet tussen jou en Jezus, dan kies ik voor Jezus. Ik kan niet anders, wantjezus heeft mij gekozen".

Mijn reaktie: „Dan moet je weg". En ik heb haar weggebracht met onze twee kinderen naar christenen. Ik ben naar vrienden gegaan en die gaven mij gelijk. Ik kwam alleen in ons lege huis terug. De hele nacht heb ik liggen worstelen en toen besloot ik haar toch maar weer naar huis te halen, want ik hield van haar en van onze kinderen.

Annemarie:

Ik had tevoren al de beslissing genomen. Ik had nl. die mogelijkheid zien aankomen dat mijn man mij de deur uit zou zetten en dat dit een scheiding voor altijd zou kunnen worden. Ik heb er een keer een hele nacht mee geworsteld. Maar tenslotte wist ik het zeker: Ik kan nooit meer van Jezus loskomen. Hij heeft mij gekozen en nu kan ik niet anders dan ook Hem kiezen. Ik had alle vrede met die beslissing. Toch had ik geloofsvertrouwen dat ook Mark eenmaal tot geloof zou komen, omdat ik hem al zo lang van nabij kende en ook wist dat hij een oprechte zoeker was. Maar ik was er niet absoluut zeker van dat ook hij Jezus zou vinden. Maar ik wist dat in Christus het leven is en dat buiten Hem alleen de dood ons wacht. Ik had dus eigenlijk geen keus meer, want wie kiest met volle bewustzijn de eeuwige dood?

En ik zei tegen hem: „Je hebt er jarenlang naar gezocht. En nu ligt het vlak vóór je en nu wil je het niet aannemen". Ik kon dat eigenlijk niet goed begrijpen.

Mark:

Wat mij ook erg in haar trof, was dat zij de Bijbel radikaal toepaste, ook b.v. in wat de Bijbel zegt over de onderworpenheid aan de man. En dat moet erg moeilijk zijn, wanneer het een onbekeerde man betreft.

Zo had ik een wild plan uitgedacht waarmee ik dacht geld te kunnen verdienen. Maar zij zei: „Dat is onverantwoord. Er is alle kans dat we dan in alle opzichten stuk lopen. Maar als jij het wilt, zal ik er mij ook helemaal achter plaatsen en daarin met je meegaan". Maar de Heere bewerkte mijn hart, zodat ik ervan afzag.

Ik was nog altijd bezig met druggebruik en voelde mij steeds wanhopiger. Op een dag was ik bij een vriend aan huis en bevond mij alleen op een kamer. In mijn wanhoop knielde ik neer, maar zei tegelijk uitdagend: „Als het waar is dat U de God en Vader van Jezus Christus bent, laat het mij dan zien". Maar ik kreeg natuurlijk geen antwoord, want God laat Zich niet uitdagen. Ik werd toen nog bozer: Zie je wel, het is allemaal onzin.

Tot op een middag… Ik liep op de dijk aan zee. Het was storm, zware storm. En daar op die dijk heb ik geroepen tot God. Uit de diepte van mijn ziel heb ik het in die storm uitgeschreeuwd voor God.

En ik kan getuigen dat op dat moment de vrede Gods in mij is gekomen. Dat was een heel diepe ervaring. De vrede Gods daalde echt in mij neer. Mijn verzet werd helemaal weggenomen. Er kwam een zachtheid over mij.

En toen is er ook voor mij een totaal nieuw leven begonnen. Vanaf dat moment heb ik geen drugs meer gebruikt. Ik heb daarvoor zelfs geen beslissing hoeven te nemen. Er was, met de vrede Gods, ook een afkeer tegen het druggebruik in mij gekomen.

Maar als je zolang in de duisternis hebt geleefd, dan is er veel in je kapot gegaan en verziekt. Dan moet je op allerlei wijze genezen. Heel je denken moet dan anders worden, omgevormd naar het beeld van Christus. Daarom heeft het nog jaren geduurd, voordat de Heere mij riep als arbeider in Zijn wijngaard.

Die roeping hebben wij ruim drie jaar geleden van de Heere ontvangen. We zijn in Zuid-Frankrijk begonnen in de omgeving van Castres (ten westen van Toulouse). We ontvingen geen steun van een of andere kerk of organisatie. Doordat we aanvankelijk geheel alleen stonden, hebben we moeten leren om alles alleen van de Heere te verwachten. Dat was heel moeilijk, zo helemaal uit geloof te leven, vooral met een gezin met vier kinderen. Maar de Heere is altijd met ons geweest. Zegt de Heere Jezus niet: „Weest niet bezorgd voor uw leven…" en verder „Maar zoekt eerst het Koninkrijk Gods en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u toegeworpen worden." (Matth. 6 : 25 en 33) en nog „En ziet, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding der wereld" (Matth. 28 : 20).

We zijn begonnen met het verspreiden van folders, met getuigen op straat, met huis aan huis bezoek. En door volharding en genade heeft de Heere ons werk gezegend. Wij komen nu bij elkaar voor samenkomst of Bijbelstudie met ongeveer 15 bekeerde mensen waaronder ook die vroeger aan drugs verslaafd waren.

Een van hen, Patrick, is plotseling tijdens een straat-evangelisatie-aktie tot bekering gekomen. Hij had in de gevangenis gezeten vanwege drugs en was bang weer opnieuw te beginnen. Hij had allerlei kloosters opgezocht in heel Frankrijk om te proberen hulp en onderdak te ontvangen. Hij werd wel geholpen maar een echt antwoord op zijn nood vond hij niet. Nu gaat hij die kloosters opnieuw bezoeken om te getuigen van Christus als de enige en volkomen Zaligmaker voor verloren zondaars. Alleen al de verandering in hemzelf is een krachtig getuigenis, waar velen versteld van staan.

Daarnaast gaan we al tweëen-een-half-jaar met een marktstand met bijbels en evangelische lektuur op stap en sinds kort heeft de Heere ons een pand in Castres te huur gegeven, waar wij een evangelische boekwinkel begonnen zijn en waar wij ook evangelisatie-aktiviteiten organiseren. Hem zij alle eer! HALLELUJAH.

„Looft onze God gij al Zijn knechten, en gij die Hem vreest, beiden klein en groot!" (Openb. 19 : 5).

Dank U, Heere Jezus, voor het nieuwe leven dat Gij ons gegeven hebt. Amen.

Mare en Annemarie Lebrun

ONS NASCHRIFT:

Juist in die tijd dat Mare en Annemarie ons bezochten, was de herdruk van de Franse uitgave van „Mijn weg naar het licht" klaargekomen. IRS had er 8.000 laten herdrukken, waarvan 5.000 voor Haïti, waar Woorden Daad werkt. We hebben aan br. Lebrun 200 exemplaren meegegeven. Die kan hij gebruiken voor de evangelisatie onder priesters en kloosterlingen en via de boekhandel zien te verkopen. De opbrengst dient dan tot ondersteuning van zijn werk.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen