MAG IK DAT ZO MAAR AANNEMEN?

Ik vertelde hen eerst iets over mijn boek „Het zwaard over de herder" waartoe ik geïnspireerd werd door een droom in hotel Plaza van Lissabon, twee jaar geleden, toen ik voor het eerst de gemeente van Odivelas bezocht. Daarna:

Twee weken geleden moest ik vóórgaan in een kleine gemeente te Boxmeer. Aan de buitenkant van Nijmegen stond een meisje te liften. Ze moest naar Piasmolen, ongeveer 15 km verder, dus hooguit 10 minuten rijden.

Ik begreep dat ik haar in die korte tijd niet het Evangelie kon uiteenzetten. Maar ik had gelukkig mijn boek „Wat is geloven?" en de brochure „Wil je eeuwig leven?" bij me.

Ik vroeg haar wat ze deed. Ze bleek een studente te zijn. Toen we stopten om haar uit te laten, bood ik haar dat boek en die brochure aan. Ze keek erg verbaasd en vroeg: „Mag ik dat zo maar aannemen?". Ze bedoelde: Ik heb al met u mogen meerijden en nu wilt u mij dit ook nog kado geven; hoef ik daar dan niets voor te betalen? (Ik had niet eens haar naam gevraagd, laat staan haar adres).

„Ja, hoor, dat moogt u zo maar van mij aannemen". Ik zei haar dat ik dat boek en die brochure zelf had geschreven en dat de foto op het boek die van mijn eerste kleindochter was. „Ik wil er in elk geval in lezen" zei ze. „Dank u wel voor de lift en voor deze lektuur". En ik reed verder.

Wat is de mens mooi gemaakt en wat hebben wij er van gemaakt!

Ik dacht na over wat dat meisje gezegd had: „Mag ik dat zo maar aannemen?" en het trof mij dat daarmee op een eenvoudige wijze de kern van het Evangelie wordt weergegeven.

God heeft ons op deze prachtige aarde gezet Hij heeft de mens verrijkt met een scherpzinnige geest, die tot het wezen der dingen kan doordringen, en met een uiterst fijn afgestemd lichaam dat geheel ten dienste van de ziel van de mens staat. Hij heeft de mens geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis. Hij heeft de mens gemaakt uit Zijn schaduw.

Maar wij hebben het met z'n allen verknoeid en verknold, te beginnen bij de eerste mensen, Adam en Eva. Wij verzondigen ons hele bestaan en maken er samen een hel van in plaats van het paradijs dat God voor ons bestemd had. De ganse wereldgeschiedenis is de geschiedenis van een hel, van bloed, van tranen, van haat en ellende, van oorlogen onder de volken, van gruwelijke afslachtingen en folteringen, van huwelijken waarin men elkaar afmartelt, van pesterijen en treiterijen onder elkaar.

Het wonder van de liefde

God had alle recht om Zich voor altijd van ons af te keren en ons te laten wegzinken in de duisternis, waarin wij onszelfwaren gaan wentelen, de uiterste duisternis voor eeuwig. We hadden niets minder verdiend. We hadden immers het beeld van Hem in ons vergruizeld.

Maar Hij is nu eenmaal heel anders dan wij zijn. Tot twee keer toe staat heel uitdrukkelijk in de Bijbel: „God is liefde". En dan weet u het misschien al: liefde is een wonderbaar iets. Liefde kun je niet narekenen. Liefde is een sublieme dwaasheid. Gelukkig zien we daar telkens weer iets van oplichten in het geluk van een jongen en een meisje die ineens weg zijn van elkaar: een weemoedige herinnering aan het verloren paradijs.

En zo komt God tot deze „sublieme dwaasheden":

1. Hij biedt ons een boek aan, waarin Hij Zichzelf aan ons openbaart. Dat is de Bijbel. Daarin gunt Hij ons een blik in Zijn allerinnigste wezen, hoe Hij een diepe eenheid is en toch tegelijk Zichzelf ontvouwt in een Vader, een Zoon en een Heilige Geest. Daarin geeft Hij ons een kijk in Zijn vaderhart, een hart vol bereidheid om alles te vergeven hoe erg het ook is wat we zouden hebben gedaan, zelfs de vreselijkste misdaden, mits we maar in ootmoed en berouw die schuld voor Hem uitspreken. Dat boek is uitgeademd door Zijn eigen Heilige Geest; en tóch vraagt Hij er geen auteursrechten voor. Iedereen mag het lezen.

2. Maar als u dan dat Boek der boeken gaat lezen, dan ontdekt u dat God ons daarin niet slechts „iets" aanbiedt, maar Iemand. En wie is die Iemand?

Dat is allereerst Zijn eigen geliefde Zoon. Die Zoon is mens geworden om al onze ellende, waarin wij onszelf hadden gestort, te delen. Maar dat niet alleen; hij wilde ons ook bevrijden van de last van onze schuld en zonde, doordat Hij die last op Zich heeft genomen en door Zijn eigen verzoenende sterven uitgedelgd heeft.

Die Zoon, Jezus Christus, is opgestaan uit de doden en leeft nu voor eeuwig, maar biedt Zichzelf aan - en daarmee Zijn eigen eeuwige leven - aan eenieder die in Hem gelooft. Hij wil heel innig één met ons worden, zelfs in ons komen wonen.

En hoe doet Hij dat? Doordat Hijzelf en Zijn Vader in de hemel ons nog Iemand anders aanbieden ten geschenke, namelijk:

De Heilige Geest. Heel de Bijbel is doorademd van de Heilige Geest, maar op een geheimnisvolle wijze gaat die Geest ook wonen in de harten van hen die in Christus geloven. Hij vervult hen geheel en al. Hij doorgloeit hen. Hij bidt in hen met onuitsprekelijke verzuchtingen. Hij maakt de harten der gelovigen tot een levende tempel, waarin Hijzelf de gelovigen in diepe eerbied God doet aanbidden, maar hen tegelijk ertoe brengt deze heilige en ontzagwekkende God aan te spreken met de lieve, tere naam: „Vader!". Het is ook die Geest die ons brengt tot verbrokenheid van geest, doordat we dan niet meer met de beschuldigende vinger naar anderen, maar naar onszelf wijzen en tot de erkenning komen: , Jk, ik ben fout geweest!, Ik, ik heb gezondigd! Maar diezelfde Geest verzekert ons ook dat al onze zonden vergeven zijn, wanneer wij ons in gelovig vertrouwen aan Christus overgeven. Hij doet dat door ons in de Bijbel te laten zien wie Jezus Christus is. En Hij zegt er dan bij: Als je goed hebt begrepen, wie Hij is, dan ken je ook de Vader in de hemel, je God en Schepper. Aan Christus zul je merken dat God inderdaad liefde is, barmhartige, vergevende liefde.

„Maar hoe wordt al dat mooie, dat sublieme, die vrede, dat geluk, mijn deel?",

zo zult u vragen. En dan is het antwoord héél eenvoudig: U moogt het zo maar aannemen.

De heilige God kan zelfs niets van u aannemen, omdat niets van wat wij doen, echt heilig is. Daar kleeft altijd iets aan van onze vieze zelfzucht. Het gaat daarbij toch altijd om ons eigen „ikje". Die egoïstische bedoeling kunnen we wel voor andere mensen en ook voor onszelf verbergen achter een schijn van mooie en vrome woorden. Maar God doorziet ons tot op de bodem van ons hart.

Dat is dus duidelijk. Het is slechts een kwestie van aannemen. Het Evangelie is heel gemakkelijk te begrijpen. Je hoeft er geen lange studies voor te maken. Zelfs een kind kan dat begrijpen.

Zelfs een kind… en ik moet er aan toe voegen: alleen een kind! Jezus heeft gezegd dat je moet worden als een kind en dat je anders geen toegang tot Hem hebt.

Geloven in Hem is worden als een kind. (Daarom heb ik ook op de omslag van mijn boek: „Wat is geloven?" een foto van een kind laten plaatsen).

Waarom? Omdat geloven in Christus een radikale innerlijke ommekeer betekent. Het betekent het einde van elk steunen op jezelf. Al je mooie inbeeldingen over jezelf vallen dan in scherven. In het licht van de Heilige Christus zie je ineens wie je bent: Hij was één en al liefde, zelfwegschenking, en jij denkt ten diepste alleen aan jezelf. Hij dacht altijd: Hoe kunnen de mensen er beter van worden, ook al kost mij dat onnoemelijk veel lijden en een gruwelijke dood. Maar jij denkt altijd: Hoe kan ïk er beter van worden?

Geloven in Christus betekent vervolgens ook dat je als een bedelaar voor God komt te staan, met lege handen en lege briefjes. (Ja, waren het maar lege briefjes, maar het zijn door jou onbetaalbare schuldbrieven tegenover God vanwege je zonden).

U zult het met mij eens zijn dat uzelf niet in staat bent zulk een diepe innerlijke verandering bij uzelf teweeg te brengen.

Dat is ook zo. In een gesprek met Nicodemus, de meest beroemde professor van Israël in die tijd, heeft Jezus die verandering ook vergeleken met een tweede geboorte.

Nicodemus stelt dan de vraag: Maar hoe kan ik nog eens opnieuw geboren worden? Moet ik dan soms in de moederschoot terugkruipen?

En dan antwoordt Jezus met een heel beslist „ja". En Hij geeft ook aan wie die „moederschoot" is waaruit Nicodemus (en elk mens) opnieuw geboren moet worden. Dat is de Heilige Geest. (In het Hebreeuws is het woord voor „Geest" Ruach en dat is vrouwelijk).

Alleen de Heilige Geest (nogmaals: dus niet uzelf) is in staat om ons een nieuwe geboorte te doen doormaken.

Moet ik dan maar afwachten?

Natuurlijk komt die vraag bij u naar boven. En dan is mijn antwoord: Ja! Een vrouw die een kind ter wereld gaat brengen, moet ook de weeën afwachten.

„Kan ik dus verder maar raak leven en dan maar zien of het de Geest ooit, al of niet, behaagt om die wonderbare verandering bij mij tot stand te brengen?"

Nee, die konklusie is onjuist. In de eerste plaats, omdat de Heilige Geest die verandering in ons alleen tot stand brengt door het Woord van God, dus door wat onder Zijn beademing in de Bijbel is opgeschreven.

U moet dus de Bijbel gaan lezen, ootmoedig luisteren naar de stem van God die daardoorheen tot je spreekt. U moet ook kontakt opnemen met mensen, die reeds door die wedergeboorte heen zijn gegaan. Heel belangrijk is ook dat u kerkdiensten bezoekt waar dat Woord van God duidelijk en getrouw wordt uiteengezet. Vervolgens ook, omdat Jezus een heel stellige belofte heeft gedaan, dat wie aan God vraagt om de Heilige Geest, daarin zeker verhoord wordt (Lukas 11: 9-13). U moet dus bidden om de Heilige Geest.

En in de derde plaats zegt de Bijbel dat wij wél iets negatiefs kunnen doen. Wij kunnen ons namelijk verzetten tegen de werkzaamheden van de Heilige Geest. Dat is ook het verwijt dat Stephanus, de eerste christen-martelaar, maakte aan de Joodse leidslieden van die tijd (Hand. 7:51).

Wanneer u dus de „weeën" van de Heilige Geest in u bemerkt, Zijn dringende oproep om u te bekeren, wees dan zeer attent! Pas toch op dat u dat eerste gloeien van de Geest in u niet meteen gaat uitblussen.

Ja, die mogelijkheid hebben wij. Paulus zegt, dat wij „de waarheid in ongerechtigheid ten onder kunnen houden" (Rom. 1:18). In onze tijd zouden wij zeggen: Je kunt de waarheid verdringen naar je onderbewustzijn. En Jezus zegt tegen Jeruzalem dat Hij had opgeroepen om zich te bekeren: „maar gij hebt niet gewild" (Matth. 23:37).

Maar waaróm zoudt u niet willen? Op de omslag van de brochure „Wil je eeuwig leven?" heb ik een foto geplaatst van een schip in de haven van Cochin in India, dat op weg is naar de oceaan. Zó is ook ons leven.

Vanafonze geboorte zijn wij op weg naar de eeuwigheid. En het schip van ons leven kan nooit omkeren, We kunnen nooit terug naar onze jeugd. Elke dag, elk uur brengt ons weer dichter naar de dood.

En waar gaat dat schip van ons leven dan heen? Helaas moet ik u zeggen dat, als er niets gebeurt in uw leven, dat schip bij uw dood te pletter zal lopen op de eeuwige rotsen van Gods toorn. Om voor eeuwig verloren te gaan hoeft u dus niets te doen. U kunt gewoon voortleven zoals u tot nog toe deed en dan zult u vanzelf straks in de uiterste duisternis terecht komen.

Maar dat hóéft niet. Wanneer u zich bekeert, dan komt Jezus in het schip van uw leven. Hij neemt dan het roer over en voert u veilig naar de eeuwige haven van Gods barmhartige liefde, de haven van een onzegbare rust en vreugde.

Wat wilt u?

Wilt u méér weten over deze dingen, vraag dan de brochure „Wil je eeuwig leven?" en het boek „Wat is geloven?" aan.

Lezers van IRS

De prijs van „Wat is geloven?" (160 blz.) is ƒ 6,90 + ƒ 3 - verzend- en administratiekosten; bij 3-9 exemplaren ƒ 4,50 en 10 of meerdere exemplaren ƒ 4,- + verzendkosten; van de brochure „Wil je eeuwig leven?" is de prijs ƒ 2,50 (incl. portokosten); meerdere ex. ƒ 1,25 + portokosten. (Ons gironummer is 901.000 IRS te Velp). Wilt ook ü iemand laten zien wat het Evangelie is door hem/haar dat boek en die brochure aan te bieden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen