SITUATIETEKENING VAN ITALIË DOOR DS. DI LORENZO

Het Italiaanse volk heeft geen enkel vertrouwen meer in zijn politieke leiders van welke politieke partij ook en evenmin Ln de leiders van de vakbonden. Daarom trekt iedereen zich terug in zichzelf, probeert zijn eigen leventje te leiden en interesseert zich niet meer voor de situatie.

Wie profiteert van deze situatie? De internationale politiek: Amerika aan de éne, Rusland aan de andere kant.

Italië heeft strategische betekenis vanwege de Middellandse Zee. Maar hoe meer de onzekerheid groeit, met name door de aanslagen van de terroristen, hoe meer er behoefte komt aan steun uit het buitenland.

Maar die onzekerheid bergt ook in zich het gevaar van een terugkeer naar het fascisme. Wanneer er wanorde en chaos heerst, dan heeft het volk de neiging om meteen achter iemand aan te lopen, die orde en veiligheid belooft.

Van de andere kant ontstaat dan een zoeken naar rust in andere dingen zoals de oosterse godsdiensten en allerlei andere vormen van okkultisme. Elk particulier TV-station geeft elke week een uitzending over sterrenwichelarij en allerlei vormen van waarzeggerij o.a. door kaardezen.

De mensen zijn ontevreden. Ze vinden het niet in de kerken. Daarom zoeken ze het rusteloos ergens anders.

Onzekerheid

In deze toestand van onzekerheid floresceert ook het pausdom. Te midden van deze onrust is hij een punt van rust. Vooral de eenvoudigen steunen op hem. De meer ontwikkelden zoeken het in zichzelf, in transcendente meditatie en yoga. Zo presenteert de paus zichzelf als de behoeder van de oude r.-k. waarheid, die vastheid biedt, de paus als de plaatsbekleder van Christus op aarde. Hij biedt aan de wereld Maria aan in de moedergestalte van de vertroosting - „troosteres van de bedroefden" is een van haar eretitels - en aan de rooms-katholieken Christus, die door het machtswoord van de priester in de mis tot brood is geworden.

Het Tweede Vatikaanse Concilie verspreidde een vleugje van hoop. Het was alsof er tóch eindelijk een nieuwe wind zou gaan waaien door de R.-K. Kerk. Maar nu is die hoop geheel en al vervlogen. Deze paus spreekt wel over het Evangelie, maar het is allemaal verpakt in zijn eigen persoonlijkheid en het is niet het Evangelie van de zaligmaking van verloren zondaars door genade en geloof in Christus alleen.

Waarom blijven ze rooms?

Er zijn kritische rooms-katholieken, die de reizen van de paus beslist afkeuren omdat het pure show en massale geldverspilling is. Maar zij blijven binnen de kerk om twee redenen:

1. Ze lezen in de Bijbel alleen een sociaal Evangelie. Daarom hebben ze veel kritiek op de kerk, omdat die zich ondanks mooie en vrome woorden niets laat gelegen liggen aan de armen.

2. Als ze kon takt zoeken met de protestanten, komen ze daar in aanraking met twee soorten protestanten (om het wat te simplificeren):

ofwel die als mummi's, als fossielen uit een intussen versteend verleden, rondwandelen, ingeslapen sleur- en gewoonteprotestanten;

ofwel protestanten die zich met een geestelijk superioriteitsgevoel boven de rooms-katholieken verheffen en hen daarom afstoten. Ze zien op hen neer: .Jullie hebben niet wat wij hebben; jullie zijn er nog niet".

Wij zijn in onszelf niets

In beide gevallen presenteert men zich als een kerk naast en-tegenover de roomse kerk, maar niet als een beweging, als een tempel van de Heilige Geest, die heengroeit naar de volheid van Christus en die in ootmoed de anderen uitnodigt om te delen in de genade die Christus om niet wil schenken.

Wij moeten het niet voorstellen alsof wij „iets zijn". Wij mogen ons slechts gegrepen weten door Christus en daarvan getuigen.

Ik had een gesprek met de vrouw van de pinkstervoorganger. Ze vroeg mij: „Hebt .u de gaven van de Geest ontvangen?". Mijn wedervraag: „Wat bedoelt u daarmee?" Zij: „Spreekt u in tongen?" Toen ik zei „nee", merkte ik dat zij mij als tweederangschristen beschouwde.

Wij vragen niet aan de mensen: „Wordt lid van ónze kerk", maar: „Wil je je voegen bij een groep christenen, die samen biddend naar de Heere opzien en altijd weer naar Hem en naar Zijn Woord willen luisteren, dan bent u hartelijk welkom". Wél getuig ik van de heilszekerheid, die ik in Christus mag hebben, maar dan laat ik steeds duidelijk merken hoe verwonderd ik erover ben dat God een zondig mens zoals ik ben, zó genadig wil zijn, zodat ze op geen enkele wijze het gevoel zouden kunnen krijgen dat ik mij boven hen verhef.

De Italiaanse politiek

Over de Italiaanse politiek wil ik graag nog het volgende zeggen. Italië is eigenlijk nooit echt vrij geweest. Het Vatikaan heeft altijd de politiek van Italië bepaald. Een illustratie daarvan is het gedrag van de Coriimunistische Partij van Italië. Die heeft er altijd naar gestreefd om in een goede relatie te komen met de kerk, want de kerk is een macht in Italië. En als de paus verschillende plaatsen in Italië bezoekt zoals Assisi, Bologna, Turijn, dan wordt hij daar ook ontvangen door de vakbond, ook al is die communistisch. Denk overigens aan Don Camillo en burgemeester Peppone.

En bij de sakramentsprocessie komen meteen achter de bisschop de gouveneur van de provincie en de burgemeester, ook al zijn die communistisch. De zoon van Bellinguer, de partijleider van de Italiaanse communisten, heeft zijn eerste communie gedaan.

Maar ook het Vatikaan houdt daar rekening mee. Ze doen de communisten niet in de kerkelijke ban, want ze weten dat ze hen dan in de armen van de protestanten zouden drijven. En op wereldniveau gebeurt hetzelfde: mensen als Hans Küng en Schillebeeckx zouden onder Pius XE al lang geëxcommuniceerd zijn.

Van de andere kant zien we hoe deze paus langzamerhand het verloren terrein tracht terug te winnen en de kerk weer de vorm wil geven van vóór het Tweede Vatikaanse Concilie. Twee weken geleden heeft hij aan priesters in Rome het dragen van de lange priestertoog weer verplichtend gesteld. Vanuit Rome begint altijd weer de victorie.

Maar tegenover die grote wereldse macht mogen wij de kracht van het Evangelie stellen. En we zijn erg dankbaar dat de lezers van IRS ons daartoe in staat stellen, opdat velen in deze tijd van uiterste verwarring in Italië de weg mogen vinden naar Jezus Christus, „de overste Leidsman en Voleinder des geloofs".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen