De Heere trok mij

Maar ik werd verliefd op een meisje… en het bleek dat zij protestantse was. Desondanks trouwde ik met haar.

Dat werd voor haar een lijdenstijd. Want toen ik te weten kwam dat ze toch nog een keer de protestantse kerkdienst had bezocht, ranselde ik haar af met een leren riem. En toen was het afgelopen, want een leren riem kan vreselijk pijn doen. Ik vond de protestantse godsdienst alleen maar een uiting van fanatisme. Ik had een ziekelijke haat tegen de kinderen Gods.

Maar God laat niet met Zich spotten. Ik werd geslagen door een vreselijke ziekte, de acromegalie (een ziekte die gekenmerkt wordt door abnormale grootte van handen, voeten, neus, kin en oren en die veroorzaakt wordt door overmatige vorming van groeihormonen. Oosthoek's Ene.), bij mij zich uitend in een abnormale groei van het been en het kraakbeen.

Ik werd bijna blind en alles aan mij groeide uit zijn proporties. Ik werd een invalide, maar iedereen was bang van mij. Ik was niet om aan te zien.

Daarom sloot ik mij op in mijn kamer. Ik verliet het huis niet dan om naar de ziekenhuizen te gaan.

Mijn geheugen funktioneerde niet meer. Mijn tong nam zozeer in omvang toe dat ik mijn mond niet meer dicht kon doen.

Ik werd nóg meer opstandig, verbitterd, prikkelbaar, woedend, razend. Ik slikte veel kalmerende middelen om de vreselijke pijnen in mijn hoofd en in mijn hele lichaam een beetje te temperen.

In vier ziekenhuizen werd mijn vreemde ziekte onderzocht. Ook uit andere landen van Amerika kwamen medici om zich op de hoogte te stellen van mijn ziekte, maar niemand kon mij helpen.

Ik ging nu de kerk bezoeken, ik kroop op de knieën naar binnen om met deze boetedoening mijn smeking om genezing te onderstrepen, ik stak massa's kaarsen aan voor de heiligenbeelden, maar niets hielp.

Ik kwam steeds meer alleen te staan. Eerst lieten mijn vrienden mij in de steek, daarna mijn familieleden.

Ik had echter een broer van mijn vrouw, die mij altijd over de dingen van God sprak. Hij kwam eens met stoffelijke hulp en zei tevens dat hij voor mij zou bidden. Een andere keer nodigde hij mij uit om hun kerkdienst te bezoeken. En omdat ik er niet te voet heen kon, liet hij een taxi komen. De vroeg me af waarom hij dat er allemaal voor over had. In elk geval kreeg ik daardoor méér bereidheid om naar hem te luisteren.

Toen we terug waren, zei hij tegen mij: „Weet je, de Heere heeft mij gezegd dat Hij jou zal genezen".

Gedurende de vier daarop volgende dagen nam ik geen medicijnen, want… ik voelde geen pijn. Ik voelde me heel erg opgewekt, deed mee aan balspel, liep als een haas en zwom in de rivier.

Toen ik niet lang daarna in het huis van mijn zwager logeerde, hoorde ik hem 's nachts in de kamer bidden. Ik zag ineens de tegenstelling: hij, kerngezond, een sympathieke figuur vol levensmoed, hij bad en riep tot de Heere - en ik, een invalide, ongeneeslijk ziek, ik weigerde mijn knieën te buigen.

Ik trok me terug ergens, waar niemand mij zou kunnen zien, en ik begon te bidden tot God. De duivel zei tegen me: „Kerel, maak jezelf niet zo belachelijk". Maar ik bleef spreken met God en ik erkende voor Hem dat ik een slecht mens en een zondaar was.

Weer een tijd later woonde ik een conferentie (een serie van samenkomsten met prediking en gebed) bij. Ik ging naar voren om gezalfd te worden. Wat er toen met me gebeurde, was heel vreemd. Ik verstijfde helemaal. De kon mij op geen enkele wijze meer bewegen. Maar tegelijkertijd hoorde ik de stem van de Heere, die tegen mij zei: ,Jij geloofde niet in Mij, en kijk eens wat De nu met je doe".

Ineens kon ik mijn hoofd draaien zoals ik maar wilde. De vreugde van de Heilige Geest kwam over mij, de vreugde van de vergeving der zonden. En ik wist dat ik vanaf dat moment gezond was naar lichaam, ziel en geest.

De Heere heeft mij nog één herinnering aan mijn ziekte overgelaten: één been is wat langer dan het andere. Maar dat is dan een reden om Hem telkens opnieuw te danken, omdat Hij mij uit de duisternis getrokken heeft naar Zijn wonderbaar licht, naar Zijn genezende liefde.

Ik heb allerlei details weggelaten, omdat anders mijn verhaal te lang zou worden. Maar ik vertrouw dat de Heere geprezen zal worden door dit getuigenis en ik bid dat het verhaal over Gods genade aan mij, een opstandeling, ook anderen kan helpen, die tot nog toe zich vijandig tegenover het Evangelie hebben opgesteld.

Santiago (Chili)

Naschrift van H. J. H.

Ds. Tranamil zond mij bovenstaand gedrukte getuigenis en schreef er nog bij:

„Ik heb een radio-aktieve bewerking ondergaan. Maar ik bleef blind en werd bijna doof. Mijn was één harde en grote massa. Ook mijn huid werd zó taai dat de injectienaald er bijna niet heen kon. Ik werd gek van angst en verwachtte alleen nog maar de dood.

Maar de Heere heeft mij genezen, nu acht jaar geleden. En nu leef ik, omdat Hij leeft. En dankbaarheid mag ik nu hetzelfde Evangelie verkondigen dat ook u predikt.

Van een mede-christen kreeg ik uw blad En la Calle Recta ter inzage. Ik werd er zeer door getroffen. Dergelijke lektuur heb ik zo nodig. Het is voeding voor mijn hart. Erg graag zou ik blad ook ontvangen".

Vanzelfsprekend zenden we hem niet alleen ons blad, maar ook de drie reeds in het Spaans verschenen boeken van mij.

Nog één opmerking: mej. Kleipool meende dat ze zich als volwassene moest laten dopen, nadat ze tot persoonlijk geloof was gekomen; ds. Tranamil is genezen tijdens een samenkomst van kerken, die de kinderdoop aanhangen en hij is daar ook zelf lid van geworden. Laat dit voor ons een aansporing zijn om over dat punt geen scheiding aan te brengen, wanneer het duidelijk is dat God Zelf zulk een scheiding niet wil en gelijkelijk Zijn kinderen zegent die de Doop op grond van de Belofte of de Doop op grond van persoonlijk geloof aanhangen. De Heere ziet naar het hart. Hij zegent alle oprechten van gemoed, die in nederig geloof alles varrHem alleen verwachten. Inderdaad, „Hij is een beloner van wie Hem zoeken" (Hebr. 11:6).

Heel hartelijk dank voor IRS en voor „Madre, yo te acuso" (Moeder, ik klaag u aan), dat ik met veel zegen gelezen heb. Wij gedenken u telkens in onze gebeden, opdat u een trouw dienaar Gods mag zijn en blijven.

Met enige aarzeling stuur ik u hierbij een foto van mij en mijn vrouw. Zij is 76, ik 74 jaar oud. Maar ik dacht: later zullen we elkaar kennen in de hemel; daarom is het goed dat we elkaar, zij het alleen van een foto, reeds nu kennen.

Uw foto zag ik achter op uw boek. Het is 41 jaar geleden dat de Heere ons uit de duisternis getrokken en overgebracht heeft naar het Koninkrijk van Zijn wonderbaar licht.

Ek mag een eenvoudige dienst voor de gemeente verrichten. Ik ben koster en heb de zorg voor het huis Gods. Ik ben dankbaar voor deze eenvoudige taak. Deze foto is genomen in ons simpele huisje.

Pilar (Paraguay)

Aan onze lezers: Wilt u een bijdrage geven voor onze Spaanse editie en voor de uitgave van onze boeken in het Spaans? Ons gironummer: 901.0001.R.S. te Velp, met vermelding: „Spaanse editie".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen