OP BEZOEK BIJ DE

De reis Amsterdam-San tiago duurde maar twee uur, maar de reis van Santiago naar Ponferrada nam drie-en-een-half uur in beslag, hoewel de afstand slechts 233 km bedroeg. Over een smalle en kronkelige weg zaten we soms te zuchten achter de uitlaatgassen van vrachtauto’s.

Maar eindelijk, daar waren we dan bij Sara en de vier kinderen. Wat een blij weerzien. En meteen sloegen mijn vrouw en Sara aan de babbel, de ene met zo goed mogelijk Spaans, de andere met zo goed mogelijk Nederlands.

Ik was erg blij dat mijn vrouw deze keer mee was (natuurlijk niet op kosten van IRS, maar op onze eigen kosten). Zodoende konden we beiden ons vergewissen van de stoffelijke en geestelijke toestand van het gezin van br. Rodriguez en van hun gemeente.

Het viel ons beiden op hoe uitermate sober dit gezin leeft Ze gaan ook nooit met vakantie. De kinderen hadden nauwelijks enig speelgoed. Toch vermaakten ze zich uitstekend met het weinige dat ze hadden. Zijn ónze kinderen hier in Nederland niet blasé? Als je dan denkt aan onze overvloed in Nederland, vraag je je onwillekeurig met een zeker schuldgevoel af: Moeten we hen niet een grotere vergoeding geven voor hun levensonderhoud? Maar in de eerste plaats: zij willen zelf niet meer ontvangen dan het broodnodige. En vervolgens: daarin denken zij bijbels. Dat is immers ook de lijn van Paulus. Die wilde zo weinig mogelijk anderen financieel ten laste zijn. Sara is een echte moeder voor de vier bijzonder lieve kinderen. Met naaien en vernaaien weet zij de kosten van de kleding zo laag mogelijk te houden.

Hun huis ligt in een vlakte met nergens bomen. En het was er zo heet! Overdag zat je dan maar zoveel mogelijk binnenshuis.

Op zondagmorgen en dinsdagavond was er een samenkomst van de gemeente. Die telt 15 toegewijde leden en nog zes die er een beetje omheen zweven.

Wat mij opviel, was de geestelijke groei van deze gemeente sinds ik er de vorige keer was. Deze gemeente is intussen als een geconsolideerd bruggehoofd in een omgeving waar tienduizenden rooms-katholieken wonen (er zijn daar verder geen protestantse gemeenten), een bruggehoofd van waaruit ze nu gaan uitbreken. Toen wij er waren, kwamen twee jongens van de gemeente met een studente voor een gesprek. En later in de week bezocht br. Rodriguez nog drie jongens, die belangstelling hadden getoond. Overigens bestaat de gemeente van br. Rodriguez bijna uitsluitend uit jongeren.

Men heeft al verschillende evangelisatiemethodes geprobeerd: verspreiding van gestencilde boodschappen, korte berichten over de radio, maar dat leverde zo goed als geen reactie op. Ze zijn tot de overtuiging gekomen dat de beste methode bestaat in het persoonlijk leggen van kontakten. Maar ze blijven uitzien naar allerlei andere manieren om de mensen met het Evangelie te confronteren.

Br. Rodriguez legt in zijn prediking en gesprekken sterk de nadruk op het persoonlijke geloofsvertrouwen in Christus: „Begin elke dag met de bewuste overgave aan de Heere in Christus; tracht je in Hem te reinigen van het zoeken van eigen belang, eigen eer. Wees in geen ding bezorgd, want Hij, uw Vader in Christus, zorgt voor alles. Weet dat Christus het Lam Gods is dat al onze schuld heeft weggenomen, wanneer wij tot geloof en bekering zijn gekomen. Verwacht het niet van menselijke theorieën of theologieën, maar alleen van het levende Woord van God waartoe wij toegang krijgen door de Heilige Geest".

Enkele gemeenteleden zeiden mij ook dat ze zozeer geestelijk gegroeid waren onder deze prediking van br. Rodriguez. Toen ze dat voor het eerst duidelijk waren gaan begrijpen en ook waren gaan inzien dat dit inderdaad de boodschap van de Bijbel is, was er een schok door hen heengegaan, een schok van zelfherkenning in ootmoed en gebrokenheid, én van een diep geloofsvertrouwen in Christus.

Br. en zr. Rodriguez waren ook erg dankbaar voor de steun die ze via IRS van u, lezers, lezeressen, mogen ontvangen, zodat ze zich geheel aan hun roeping, de verkondiging van het rijke Evangelie voor verloren zondaars, kunnen geven. Ze vroegen ons of we hun dank aan u wilden overbrengen; wat we dan bij deze doen. Gedenk hen ook in uw gebeden, opdat hun steeds meer een deur geopend mag worden temidden van die wereld van bijgeloof en heidendom

We waren in de kathedraal van Santiago en zagen hoe de mensen in rijen stonden te wachten om even hun hand te mogen leggen op een pilaar, waarboven het beeld van Santiago (Jacobus) zich bevindt. Een kerkelijke ordebewaker stond erbij toe te zien dat niemand te lang zou bidden, omdat anders de rij te groot zou worden. Terwijl de pelgrims hun hand op die bepaalde, door de jaren heen steeds meer afgesleten, plek legden, bogen ze tegelijk devoot het hoofd. We vonden het allemaal erg triest Waarom wordt hen niet geleerd dat Christus de enige en volkomen hoop is voor allen die in nood verkeren? Waarom worden ze opgewekt om hun vertrouwen te stellen op een heilige en op het leggen van de hand op een bepaalde plek van een pilaar? Ja, bidt opdat zij velen uit die duisternis mogen leiden naar het Licht der wereld, Jezus Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen