Het K.Z.-syndroom

Mensen die een treinkaping hebben meegemaakt, kunnen ook te lijden krijgen van zulk een K.Z.-syndroom. Ook wat ik in dit nummer beschrijf over de belevenis „Voor het vuurpeleton" is een K.Z.-syndroom.

De gevolgen van zulk een K.Z.-syndroom kunnen onmiddellijk optreden. Een voorbeeld: iemand die ter dood veroordeeld was, moest neerknielen om onthoofd te worden. De keizer had echter bevolen dat hij „gratie" zou krijgen. In plaats van met het zwaard werd hij met een natte doek in de nek geslagen. Maar de veroordeelde viel dood neer. En zelfs al zou hij dat overleefd hebben, dan zou hij voor altijd gebukt zijn gegaan onder dit vreselijke syndroom.

Maar die gevolgen kunnen ook pas tien, twintig of dertig jaar later optreden. Dat is heel duidelijk gebleken bij mensen, die in een concentratiekamp hebben gezeten of in het verzet hebben gewerkt en daar geleefd hebben in spanningen vol doodsangst. Aanvankelijk kunnen ze hun werk nog vrij goed verrichten, maar dan knappen ze soms na vele jaren ineens af. Het K.Z.-syndroom heeft hen ten slotte gesloopt.

Hoe moet je dergelijke mensen behandelen? Deze vraag is aan Adams gesteld tijdens het congres voor evangelische hulpverlening in Dalfsen. Adams erkende dat hij van dit K.Z.-syndroom niet op de hoogte was en dus ook geen antwoord wist op de vraag, hoe dit behandeld moest worden.

En inderdaad, voor de behandeling van zulk een zieke is in het systeem van Adams geen plaats, omdat hij de tyrannieke werking van het onderbewustzijn met zijn complexen ontkent. Adams kent slechts één oorzaak van abnormaal gedrag: de zondige onwil van de mens.

Wanneer zulk een patiënt 's nachts gillend van angst wakker zou worden, dan zou Adams niet anders weten te doen dan in de vorm van een „counseling" een preek tegen hem afsteken:, J e hebt zulk een last van die angsten, omdat je op een zondige wijze bent geconcentreerd op je eigen „ik". Je vertrouwt niet voldoende op Christus. Je moet je bekeren!"

U zult uit dit nummer begrijpen dat ik zulk een behandeling van zulke patiënten als wreed van de hand wijs. Daardoor wordt zulk een zieke nog meer de grond in gestampt.

Verklaringen bij de tekening hiernaast.

U ziet twee keer „ik", de éne keer het „ik" tijdens de verdediging van de thesis, de andere keer vóór de thesis. In beide gevallen gaat het natuurlijk om hetzelfde „ik". Het „ik" ziet reeds van te voren zichzelf tijdens de thesis voor het vuurpeleton staan.

I. Tijdens de thesis

1. Uit het „ik" tijdens de thesis onstaat een beweging nl. van de zelfhandhavingsdrift, die iets als een muur omhoog roept, opdat het de „vijanden" niet zal hoeven te zien en zich achter die muur kan verschuilen. Dus een soort struisvogelpolitiek. Daarbij steekt het „ik" echter niet de kop in het zand, maar roept zelf uit het - ja, hoe moet ik dat noemen: de zenuwen? het lichamelijkheidsgevoel? - een verstrakking naar omhoog, waarachter het zich verbergen kan.

2. Het „ik" moet tóch enigszins de vijandelijke linies in de gaten houden, maar deinst telkens voor die muur terug.

3. Het „ik" roept via de zelfhandhavingsdrift een smeking om medelijden naar omhoog: „Zien jullie dan niet hoe verschrikkelijk het voor mij is? Spaar mij".

4. Het „ik" roept via de zelfhandhavingsdrift angst en nervositeit naar omhoog om zo helder mogelijk te kunnen denken. Dat heldere denken wordt echter uitermate belemmerd door de krijgsverrichtingen van 1, 2 en 3.

II. Vóór de thesis

5. Het „ik" roept via de zelfhandhavingsdrift een muur op om het dreigende gebeuren van de thesis niet te hoeven zien.

6. Maar het „ik" moet dat dreigende gebeuren tóch in de gaten houden, want het „ik" moet zich daar zo goed mogelijk op voorbereiden. Maar het deinst terug voor die muur en…

7 gaat op de vlucht,weg,zo ver mogelijk weg van die dreigende totale ondergang.

8. Het „ik" kan echter niet eindeloos blijven vluchten. Het voelt de hete adem van de vervolger in de nek en opent een offensief. Bij mij waren dat drie soorten offensief:

a. Het „ik" voert de hersenen op tot uiterste intensiteit om zo goed mogelijk te kunnen studeren en zich zo voor te bereiden op de thesis en zo briljant mogelijk het er van af te brengen.

b. Het „ik" roept oververmoeidheid op: aa. als excuus voor een eventuele mislukking; bb. om via die oververmoeidheid weg te zinken in de slaap en er alles te vergeten.

c. Het „ik" roept angsten op om het denken te vertroebelen, zodat daardoor ook de gedachte aan de thesis verhinderd wordt.

III. Het „ik" van de jeugd

Dat het „ik" van het heden zo paniekerig reageert tegenover de mogelijkheid van een mislukking, komt omdat dat „ik" reeds veel langer onzeker is van zichzelf. Het leeft eigenlijk al vanaf de vroegste jeugd in een voortdurende paniekstemming. Daarom is het absoluut noodzakelijk dat de analyse ook tot in die vroegste jeugd doordringt om daar de oorzaak van die paniekstemming op te sporen en op te lossen.

9. Het „ik" van de jeugd roept een muur van zenuwverstrakking naar omhoog om die te leggen tussen het bewustzijn en het onderbewustzijn met zijn vreselijke complexen, opdat het bewustzijn die niet zien zal.

Opmerkingen:

Het bovenstaande is een grove, systematische voorstelling van mijn thesiscomplex. In werkelijkheid was dat complex nog veel gecompliceerder. Zo heb ik in dit schema niet het jagen van mijn eerzucht en geldingsdrang weergegeven.

Eenzelfde schematische voorstelling zou je van elk complex kunnen maken. Bovendien hangen die verschillende complexen ook onderling samen, zodat je een heel complexarium zou kunnen bouwen.

Elk mens heeft zijn complexen. In die zin is geen enkel mens normaal. Maar wanneer die complexen de mens al te veel tyranniseren, noemen we zijn gedrag abnormaal.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen