DOMINEES VEROOTMOEDIGEN ZICH

Soms waren er ook samenkomsten overdag. Zo heb ik ook een samenkomst meegemaakt voor predikanten en hun vrouwen. Het waren er ongeveer 200. Ontroerend waren ook daar de getuigenissen. Een predikant beleed: „Ik ben predikant van een van de grootste kerken in de stad en behoor bij een van de vooraanstaande kerkgenootschappen van Canada. Maar ik moet belijden dat ik mij daar ook vaak erg op liet voorstaan. Het ging mij altijd om MIJN kerkgenootschap, MIJN eigen Gemeente, en ten diepste om MIJZELF. Ik heb nu gezien dat ik moet sterven aan die kerkelijke trots en aan mijn eigen hoogmoed. Christus heeft mij veranderd en sindsdien was het een feest voor mij om te verkeren met al die collega's - predikanten van allerlei kerken. De kerkmuren vielen weg en we mochten de heerlijke eenheid beleven in Jezus Christus. Ja, dit is de waarachtige gemeenschap der heiligen. Zó heeft Jezus het bedoeld. Niet de kerk, maar Christus moet het middelpunt zijn".

Maar twee andere predikanten stonden toen op en zeiden elk met zijn eigen bewoordingen: „Maar ik moet belijden dat ik erg jaloers was op uw succes. Ik vond het pijnlijk wanneer ik hoorde, hoe bij u de kerk volstroomde en ik altijd maar met dat armzalige hoopje bleef zitten. Dat knaagde aan mijn hart. Daardoor schoot de bitterheid wortel in mij en uit die bitterheid kwamen allerlei giftige gewassen naar boven. Die bitterheid verstoorde bovendien mijn innerlijke houding tegenover Christus. Zijn vrede week steeds meer van mij. Maar ik weet dat, nu ik dit in Zijn kracht openlijk belijd, Hij mij die vrede weer zal teruggeven".

Een predikantsvrouw beleed schreiend: „Ik hield van mijn man en daarom trouwde ik met hem en nam zijn predikantschap op de koop toe. Maar innerlijk heb ik er mij altijd tegen verzet. Ik wilde eigenlijk geen dominese worden. Nu heb ik gezien dat ik mij daardoor tegen God heb verzet, want doordat de Heere mij in het huweljk met mijn man verbond, daardoor heeft Hij mij ook een roeping gegeven naast hem. En ik weet nu ook dat ik in Zijn kracht met vreugde voortaan deze roeping kan vervullen".

Een Duitser beleed: „Ik gruwde eerst van de opwekkingscampagne. Het was volgens mij veel te weinig georganiseerd. Dat ging helemaal in tegen mijn eigen volksaard. Wij, Duitsers, willen alles van te voren tot in de puntjes geregeld hebben. Maar ik heb gezien dat de Heilige Geest een hogere orde kent, die onze menselijke rede te boven gaat. En ik heb hier zoveel vruchten van verootmoediging en van vreugde in Christus gezien, dat ik wel moest erkennen: Hier is God aan het werk".

Een andere predikant vroeg gebed voor een nood die op hem drukte. Hij was vroeger in het zakenleven geweest en had daar voor zijn baas een opdracht vervuld, die in het zakenleven heel gewoon was, maar die hij nu toch als onrechtvaardig en oneerlijk had leren zien. Hij wilde zich daarvan bevrijden en het zo mogelijk nog in orde maken.

Een Duitse predikant, Peter Dick, vertelde hoe de Heere zijn hart had geraakt tijdens een samenkomst van mannen. Hij ging naar huis en stelde orde op zaken, beleed zijn schuld aan zijn vrouw en tegenover zijn kinderen. (Ja, wat zijn er vaak niet een spanningen in de gezinnen. En de oorzaak? Dat wij onze harde koppen niet voor elkaar willen buigen en maar blijven staan op eigen vermeende gelijk.

Wat is het dan een zegen, wanneer de Heere ons onze hoogmoed en eigengereidheid laat zien en ons brengt tot de verootmoediging voor Hem en voor elkaar). Sindsdien voelde hij zich in staat om als raadgever de mensen die naar voren kwamen, bij te staan. En zo ging hij dan naar de gebedszaal, de eerste avond nadat hij deze wonderbare ervaring had doorgemaakt. De broeder die de leiding had over deze gebedszaal, vroeg hem te blijven staan wachten.

Velen kwamen en werden door deze broeder doorgezonden naar de raadgevers en raadgeefsters. En intussen stond Peter daar biddend af te wachten. Misschien, zo dacht hij, wil de Heere mij nog meer op proef stellen en tot dieper verootmoediging brengen. Maar toen kwam een dame binnen en de broeder die de leiding had, vroeg toen aan Peter of hij met haar wilde bidden, omdat zij Duits-talig was en bijna geen Engels verstond. Peter vroeg haar wat haar nood was. Ze antwoordde: „Ik ben een zondares en ik heb vergeving nodig". Peter sprak haar over de rijkdommen van Gods goedertierenheid en dat greep haar zo geweldig aan, dat zij tot volle overgave kwam in het vertrouwen op zulk een machtige Zaligmaker van zondaren. Daarna vroeg Peter haar: „Heb u nóg iets op uw hart?" ,Ja", antwoordde zij, „ik leef gescheiden van mijn man. En ik meen mijn man in de kerk gezien te hebben vanavond". Peter: „Laten we dan samen daarom bidden. De Heere is machtig en Hij kan onze smekingen verhoren". En zo bad hij voor een nieuwe verzoening met haar man.

Toen hij zijn gebed beëindigd had, klopte iemand hem op de schouder en vroeg of Peter ook met hem wilde bidden. „Wacht even, totdat ik met deze dame klaar ben", antwoordde Peter. Intussen had echter deze dame opgezien (de raad wordt knielend gegeven om aldus uitdrukking te geven aan de volstrekte afhankelijkheid van de leiding van de Heilige Geest, die alleen de juiste raad voor een mensenhart kan geven). En ineens riep ze uit: „Ach, das ist ja mein Hermann!", want het was haar man die eveneens naar de gebedszaal was gegaan. Peter had toen een gesprek met hem en biddend gaf hij ook zijn hart aan de Heere en hand in hand ging dit blije verzoende echtpaar naar huis.

Toen ds. Peter Dick klaar was met zijn verhaal voor de predikanten, kwam een man naar voren - zoals later bleek, geen predikant, die misschien toch verlof had gekregen om aanwezig te zijn. Hij zei: „Ds. Dick heeft mijn eigen geschiedenis verteld. Ook ik ben gescheiden van mijn vrouw. Wilt u voor mij bidden? Ik ben Nederlander en spreek het Engels met een zwaar accent, maar ik hoop dat u mij begrepen hebt". Ralph Sutera, die deze samenkomst van predikanten leidde, vroeg aan ds. Dick te bidden voor deze man uit Nederland. Peter vroeg: „Moet ik in het Engels of het Duits bidden?" „Doe wat de Heilige Geest u ingeeft", antwoordde Ralph. Toen bad Peter voor hem in het Duits en ook andere predikanten smeekten de Heere om uitkomst in deze huwelijksnood.

Hierna sprak een Nederlandse dame, een predikantsvrouw: „Nu weet ik zeker dat dit een werk van de Heere is, omdat een Duitser bad voor een Nederlander. Sinds mijn jeugd groeide ik op in een sfeer van haat tegen de Duitsers". En ze zette de redenen uiteen van die haat tegen onze oosterburen. En ze vervolgde: „Maar ik wil die haat tegen de Duitsers kwijt en ik zag zo juist dat dit mogelijk is. Wilt u voor mij bidden dat de Heere mij moge bevrijden van die haat". Toen knielde ze neer en andere predikantsvrouwen knielden rondom haar en zij stond op, blij en in de zekerheid van de kracht Gods, de zekerheid van de barmhartigheid van de Heere, die ons onze schulden vergeeft zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. Zo zouden we nog heel wat meer getuigenissen kunnen weergeven. Maar we willen het hierbij laten. Het was bijzonder bemoedigend die gemeenschap met deze dienaren des Woords te ervaren, deze geroepenen Gods om Zijn machtige Evangelie te verkondigen.

Laten wij bidden dat er ook in Nederland onder veel predikanten zulk een verootmoediging, en daaruit voortvloeiende verbroedering, moge komen, dat wij van onze hoge theologische tronen afdalen om eenvoudig kinderlijk te getuigen van Jezus Christus, wiens eigendom wij ons mogen weten door genade en geloof alleen, omdat Hij ons gekocht heeft met de dure prijs van Zijn bloed, ons, verloren zondaars.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen