EEN GEBED OM EEN GEBED LEIDDE TOT AANBIDDING.

Mijn baby van bijna één jaar was ziek. Het verloop van de ziekte, maagdarmstoring, wist ik precies. Ik hield stipt de voorgeschreven medische behandeling en na een dag of 2, 3 zou mijn kind gewoon weer beter zijn!

Ik bad om genezing voor mijn kind. (was het tot mijn schrik ook al een keer vergeten).

Het ventje knapte echter niet op, maar werd zieker en zieker. Terwijl ik dat constateerde, ontdekte ik dat mijn bidden een plichtsbetrachting was geweest. Ik zonderde mij af om nu met mijn hart er bij te bidden, maar mijn gebed keerde naar mijzelf terug; er was geen vinden van de Heere. Wat beschuldigde mij dat! Mijn hulpeloos kind had een moeder die niet voor hem kon bidden. Van wie had een kind meer te verwachten dan van zijn eigen moeder.

Ik probeerde het weer, maar zodra ik neerknielde, was mijn hart als een steen. Vol ontzetting stond ik op, liep naar de babykamer en riep hardop: „Heere, bidt voor mijn kind!"

Toen daalde de Heere zo oneindig liefelijk en vertroostend in mijn hart: „Want wij hebben een Voorspraak bij de Vader, die met onuitsprekelijke zuchtingen altijd voor ons bidt".

Mijn hart werd als was, en hoewel mijn kind nog ziek was, was het of het al beter was. Het is, Gode zij dank, ook beter geworden.

Mijn ziel bloeide op in liefde tot mijn Heere, terwijl ikzelf tegelijk wegzonk in verootmoediging en aanbidding.

Nu begreep ik, wat ik al zo dikwijls had gelezen, wat het inhield dat Christus een biddende Hogepriester is voor biddeloze zondaren.

Een lezeres van I.R.S.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen