HOE ONTSTOND HET THEMA VAN DIT NUMMER

[

Allereerst uit deze brief:
Zojuist heb ik het aprilnummer van „In de Rechte Straat" gelezen, met stijgende verwondering zou ik haast zeggen, want alles, waar ik zelf zoveel moeite mee heb, wordt er in besproken.

Ik mag door genade weten een kind van God te zijn en ik ken en ervaar ook de blijdschap en vrede daarvan, en toch vind ik bidden vaak zo moeilijk. Daarom ben ik zo blij met uw artikelen over dit onderwerp, want dat laat me zien dat ik niet de enige ben die hiermee worstel.

Ten eerste de onmacht om onder woorden te brengen wat er in je leeft, maar dat vind ik nog niet het moeilijkst, want ik weet dat de Heere weet wat er in me omgaat. Erger vind ik het feit dat ik ook zo vaak die zelfvoldaanheid ervaar, het gevoel het er weer aardig afgebracht te hebben, het zo gevoelig zijn voor schouderklopjes. Ik herken het allemaal in mezelf en ik erken dat ik hiermee Gods eer roof. Ik bid vaak om bevrijding van deze gevoelens, maar het blijft maar zo. Toch geloof en vertrouw ik dat wie door de Zoon is vrij gemaakt, werkelijk vrij is.

En als ik zover ben met m'n gedachten komt de twijfel, ben ik wel vrij gemaakt door Jezus Christus? U begrijpt vast wel wat ik bedoel, dat merk ik in uw artikelen.

Verder heb ik moeite met de onderwerpen van voorbede. Er is zoveel nood en ellende dat ik het gevoel heb voor alles te moeten bidden, maar dan kom ik in geen dagen klaar. Ook zijn er veel mensen voor wie ik persoonlijk wil bidden, maar als ik ze allemaal bij name noem, wordt het een opsomming die voor m'n gevoel weinig meer met bidden te maken heeft. Dan laat ik het wel eens achterwege en daar heb ik ook weer geen vrede mee. Als ik dan in bed lig, betrap ik mezelf erop dat ik haast ongemerkt toch weer voor hen lig te bidden.

Maar in dat alles ervaar ik het contact met God niet, het laat me zo leeg van binnen. Daarmee kom ik tot het volgende probleem. Ik ben een alleenstaande (weduwe, en de kinderen getrouwd) en ik kan er zo naar verlangen met anderen te bidden. Dat gebeurt ook wel vrij regelmatig, dat is het probleem niet, maar waar het om gaat is dit, dat ik me dan veel dichter bij God voel en dat het me veel meer doet dan wanneer ik alleen bid en dan vraag ik me zelf af, is God werkelijk dichterbij als we gezamenlijk bidden, of warm ik me aan de mensen?

En dan weet ik heel zeker dat Gods tegenwoordigheid niet van mensen afhangt, maar dan is daarvan de conclusie, dat m'n persoonlijk gebedsleven niet in orde is en dan is daar weer de vraag: ben ik werkelijk vrij gemaakt door Jezus Christus?

En toch kan ik zonder Hem niet leven, en ik weet dat ik van Hem ben en dat niemand me uit Zijn hand kan rukken. Maar ik zou zo graag verlost zijn van al die zonden en helemaal voor Hem leven.

Antwoord

In dit nummer druk ik een artikel af dat ik reeds in 1970 (IRS jan. p. 22) publiceerde. Ik stelde daarin de vraag: „Hebt ü daar dan geen last van?"

Ik had namelijk gemerkt dat in protestantse kringen heel weinig gesproken en gepreekt werd over de zonde van de zelfvoldaanheid, de hoogmoed in allerlei vormen. Ik vroeg mij af: Zouden de protestanten daar dan niet of nauwelijks last van hebben?

Bij ons in de R.-K. Kerk werd er voortdurend op gewezen dat de groei in de levensheiliging gelijk op gaat met de groei in de nederigheid. En ik heb dat altijd heel juist gevonden.

Helaas maakte de R.-K. Kerk misbruik van die bijbelse waarheid, doordat zij de nederigheid interpreteerde als een onvoorwaardelijke onderwerping aan het kerkelijke gezag, met name aan de paus.

Het was tijdens de opwekking in Canada dat ik voor het eerst duidelijk zag dat ik, ook in protestantse kringen, geen uitzondering was. Daar kwamen velen tot schuldbelijdenis en verbreking des harten. En dan merkte ik dat ze allen op een of andere manier erkenden dat de zelfhandhaving, de hoogmoed, de oorzaak was geweest van hun ingezonken geloofsleven en van allerlei andere zonden.

Dat bemerkte ik met name tijdens een samenkomst voor ambtsdragers. Lees het artikel: „Dominees verootmoedigen zich".

Een tweede reden voor het thema van dit nummer was het boekje „Nederigheid" van ds. Andrew Murray. Ik vind dit het mooiste boek dat ik ooit gelezen heb.

Ds. Murray die zelf zes keer voorzitter is geweest van de Ned. Gereformeerde Kerken van Zuid Afrika, zegt ook dat de nederigheid een vergeten onderwerp is in de kerken. Ik merkte dat ik het dus niet alleen was geweest die de prediking daarover in de protestantse kerken gemist had. Hij schrijft:

„Wanneer ik op mijn eigen godsdienstige ervaringen terugzie of rondom mij op de kerk van Christus in de wereld, dan sta ik er verbaasd over hoe weinig de nederigheid gezocht wordt als het onderscheidende kenmerk van het discipelschap van Jezus" (p. 8). „De kerk heeft te weinig acht gegeven op onze plicht tot nederigheid, omdat de ware aard en de belangrijkheid van de nederigheid te weinig begrepen werd" (p. 13).

In hoofdstuk 4 beschrijft hij de „nederigheid van het onderwijs vanjezus". En dan zegt hij:

„Hoe weinig wordt dit gepredikt. Hoe weinig wordt dit in praktijk gebracht. Hoe weinig wordt het gebrek hieraan gevoeld en beleden. Ik zeg niet: hoe weinigen bereiken een enigszins erkende mate van gelijkheid aan Jezus in Zijn nederigheid, maar: hoe weinigen denken er ooit aan om dit tot een vast onderwerp van gedurig verlangen en gebed te maken. Hoe weinig heeft de wereld dit gezien. Hoe weinig wordt dit opgemerkt binnen in de kring van de gemeente" (p. 27).

Ik zou aan iedere lezer(es) dringend willen aanraden: Schaf u dit boekje aan. Het telt 76 bladzijden en kost slechts… ƒ 4,50. Geef het aan anderen cadeau. Spoor anderen aan om het ook te kopen. Want de nederigheid is het enige geneesmiddel voor de zo verdeelde christenen, de verscheurde kerken. Immers de oorzaak en wortel van alle verdeeldheid is de hoogmoed, de trots, de zelfstreling over eigen gelijk, de harde zelfhandhaving waardoor wij nooit kunnen (beter: willen) erkennen dat wij ergens ongelijk in hadden en iets tot nog toe niet juist hebben gezien.

Het boek is uitgegeven bij Gazon Uitgeverij, Apeldoornselaan 2, Den Haag, tel. 070 - 635929. U kunt het ook bij ons bestellen; in dat geval graag plus ƒ 2,30 verzendkosten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen