DE EERSTE CHRISTENEN

Ik zou iedereen dringend dit boek willen aanbevelen. Het is zeer waardevol. Het geeft ons een blik in het denken van de eerste christenen. Het bevat De Brieven van Ignatius, De Brief, van Polycarpus, De Marteldood van Polycarpus, I Clemens, II Clemens, Het Onderwijs van de Twaalf Apostelen. Deze geschriften dateren van vóór het jaar 160.

Als u deze dokumenten leest, dan ontdekt u daarin niets van het pauselijke systeem. In de brief aan de Romeinen van Ignatius komt geen enkele groet voor aan een zogenaamde paus van Rome. Wél schrijft hij: „Ik beveel u niet als Petrus en Paulus. Zij zijn apostelen, ik een veroordeelde" (p. 99). Hij stelt Petrus dus op geen enkele wijze boven Paulus.

Maar u zult er ook niet het huidige protestantse kerkstelsel, b.v. de Dordtse Kerkorde, in terug vinden.

In „Het Onderwijs van de Twaalf Apostelen", geschreven iets na het jaar 100, krijgen de profeten een belangrijke plaats aangewezen. Daarom worden ook verschillende kenmerken genoemd waardoor men een ware van een valse profeet kan onderscheiden. In de Dordtse Kerkorde is er geen enkele plaats voor de profeten in de kerk ingeruimd.

Als we dat bedenken, zou het dan niet goed zijn om ónze kerkorde wat minder strak te hanteren. In elk geval is het niet juist te veronderstellen dat die kerkorde (de DKO) de enig denkbare is, die geheel en al aan het bijbelse patroon beantwoordt.

Dat geldt ook van allerlei praktische kwesties, die de kerken verdeeld houden. Zo beweren velen dat alleen maar de Doop door onderdompeling „geldig" zou zijn en dat ieder die door begieting is gedoopt, herdoopt zou moeten worden. Maar reeds „Het Onderwijs van de Twaalf Apostelen" spreekt over dopen „met", niet „in" water. Wel wordt de voorkeur gegeven aan het dopen met stromend water. „Indien u geen stromend water hebt, doop dan met ander water. Indien het niet mogelijk is met koud water, dan met warm. Indien u geen van beide ter beschikking hebt, giet dan drie maal water over het hoofd in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest" (p. 248).

Is het dan niet beschamend dat wij, christenen van de twintigste eeuw, elkaar om dergelijke kwesties verketteren? Deze christenen leefden in de tijd van de hevigste vervolgingen. Zou het niet goed zijn ons te spiegelen aan hun voorbeeld van mildheid en soepelheid? Wat is het verdrietig dat Bijbelgetrouwe christenen soms alleen vanwege een verschillende, met behulp van menselijke redeneringen uit de Bijbel afgeleide, kerkorde de kerkelijke verdeeldheid onder elkaar in stand houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen