DE ALTIJD WEER VERVOLGDE JOOD

Ik kreeg ter recensie: „Gevangene zonder naam zonder nummer" (uitg. RostrumHaarlem, 160 p. ƒ 19,90).

Ik ben er erg door geschokt. Het blijkt dat de Hitler's nooit sterven en dat de Jood altijd maar weer gesard, gemarteld en gedood moet worden.

Het boek is geschreven door een Joodse journalist, Jacob Timerman, hoofdredakteur van het door hemzelf opgerichte Argentijnse blad „Opinión". Het is menselijkerwijze gesproken enkel te danken aan een concurrentiestrijd tussen bepaalde machten in het diktatoriaal geregeerde Argentinië dat hij aan de dood is ontsnapt en zijn vaderland - hij woonde er al vanaf 1928 - kon (en moest!) verlaten om uit te wijken naar Israël.

Daardoor is hij in staat gesteld om de gruwelijke martelingen te beschrijven, die hij in de gevangenissen meemaakte. Maar volgens hem - en ik kan me dat goed voorstellen - is het onmogelijk die pijn van een gemarteld mens in woorden weer te geven. De martelingen beginnen zo:, Je handen worden op je rug gebonden en de ogen geblinddoekt. Niemand zegt iets. Je wordt geslagen. Op de grond gegooid. Er wordt tot tien geteld, maar je wordt niet doodgeschoten. Je wordt snel daarna ontkleed, met water overgoten en met gespreide benen en armen aan de uiteinden van een soort tafel vastgebonden. En dan begint het toedienen van de elektrische schokken. Je kunt niet schreeuwen, je moet krijsen. Bij het begin van dat lange krijsen kontroleert een persoon met zachte handen je hart en wordt er een hand in je mond gestopt die je tong naar buiten trekt om te verhinderen dat je stikt. Dan begint het opnieuw. Nu met scheldwoorden. Korte pauze. Nu met vragen… Ik had het gevoel: ze scheuren mijn vlees van mijn lijf, alsof ze je vlees openrijten. De slagen voel je daarna niet meer. Ook de volgende dag niet, als je alleen wordt geslagen en geen schokken krijgt. Je blijft dagenlang in een cel opgesloten, zonder lucht of licht, zittend of liggend. Ook zit je dagenlang onder aan een trap vastgebonden, zodat je niet rechtop kunt staan. Je kunt je een maand lang niet wassen. Ze laten je 48 uur geblinddoekt en met op je rug gebonden handen in een kleine cel zitten, zodat je geen enkele stem hoort en geen teken van leven ziet en alles in je broek moet doen" (p. 36).

„Plotseling begint een hysterische stem één enkel woord te schreeuwen: ,Jood… jood… jood". De anderen vallen in en vormen met klappende handen een koor. Ik schok de hele tijd op uit mijn stoel en gil terwijl de elektrische schokken door mij heen blijven komen" (p. 62).

„Ze wilden hun tegenstander slechts elimineren. Maar de joden wilden ze uitroeien. Het verhoren van tegenstanders was werk. Het verhoren van joden een genoegen of een vloek. Tijdens die ogenblikken was de haat tegen de jood lijfelijk, 'als een eruptie, een bovennatuurlijke kreet, een innerlijke drang" (p. 68).

Ik raad iedereen dringend aan dit boek te lezen. Dan zul je nooit meer vergoelijkend over de Latijns-Amerikaanse dictators spreken, omdat je bang bent daardoor de communisten in de kaart te spelen. Hitier wilde ons ook doen geloven dat we moesten kiezen tussen hem of het communisme. En ondertussen kon hij rustig zijn gang gaan met het uitroeien van de joden. Onze schuld tegenover de joden is al groot genoeg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen