BIJBELS IN BESLAG GENOMEN

Ik zie mij daar nog staan bij die Duitse douane. Het leek wel een kinderspelletje: die grote mensen die eieren lieten ronddraaien. We mochten erdoor heen. We passeerden vlak voor Aken de aanleg van een zware anti-tankwal rondom de stad en op de achtergrond telkens het gebulder van kanonnen, waarmee men blijkbaar aan het oefenen was. Dat was in april 1940. In mei vielen de Duitsers ons land binnen. Ik stond toen in de vroege morgen naar buiten te kijken in afwachting van wat onze Hollandse jongens zouden doen. Tegenover het klooster lag een kazemat, die een bruggetje over de weg van Aken naar Maastricht moest verdedigen. Ineens verscheen er een Duitse tank. De kazemat vuurde, maar de granaat kwam in ons klooster terecht en ontplofte vlak onder het raam waar ik stond te kijken. Het glas sprong in vele splinters en kwam in mijn gezicht terecht. Ik werd door de broederverpleger verzorgd: een gezicht aan elkaar geplakt met leukoplast.

De bajonet op de heup

Maar nu ging het niet om al of niet gekookte eieren, maar om Russische Bijbels en Nieuwe Testamenten die we in onze koffer hadden, op weg naar Leningrad. We passeerden een eerste grenscontrole. Soldaten piet geweren en een bajonet op de heup.

Daarna een tweede controlepost. Nu moesten we allemaal de bus uit. Ik was het eerste aan de beurt. Mijn Russische Bijbel en Nieuwe Testament werd grommend in beslag genomen en de beambte wenkte zijn superieur, die opdracht gaf om mij te fouilleren. Bovendien werd mijn naam apart genoteerd.

Er was ook geen sprake van dat we die Bijbels bij het verlaten van Rusland weer zouden terugkrijgen.

Angst voor het Boek

Vreemd, erg vreemd! Ik zou me nog kunnen voorstellen dat de Russen bezwaar zouden maken tegen allerlei theologische lektuur. Ze zouden dat kunnen beschouwen als een staatsgevaarlijke ideologie, die men in het land wil binnensmokkelen. Maar een Bijbel! Een boek dat wat het NT betreft, 1900 jaar geleden geschreven werd! Waarom die angst voor dat Boek?

Er gaat toch wel iets door je heen, wanneer je dat voor je ogen ziet gebeuren: de Schrift waarin de eeuwige God Zich richt tot de mensen die Hij heeft geschapen, wordt zo maar in beslag genomen. Dat Boek moet uit het land geweerd worden. En God blijft maar geduldig. Hoe lang nog?

En wij hier in het westen? Waarderen wij het wel voldoende dat wij vrij de Bijbel kunnen hebben en lezen? Zuigen wij de goddelijke kracht die in dat Woord vervat ligt, tot ons? Drinken we telkens met diepe vreugde uit deze fontein van levend water?

Grondwet van Rusland

In Rusland kun je allerlei andere lektuur gratis krijgen. Zo namen wij mee: „Constitution (fundamental law) of the Union of Soviet Socialist Republics" (128 blz.), „Fundamentals of political knowledge" (126 blz.), „Victory in the far East" (88 blz.). Ik heb die lektuur met alle vrijmoedigheid meegenomen en gelezen. Ik wil ze helemaal op mij laten inwerken en er onpartijdig over oordelen.

Maar als de Russen dan zo graag ons deelgenoot willen maken van hun wereldbeschouwing, waarom willen ze dan verhinderen dat de Bijbel hun land binnenkomt?

Zo staat in art. 34 van hun Grondwet te lezen: „De burgers van de USSR zijn gelijk ten overstaan van de wet, ongeacht hun afkomst, ras… of godsdienst". Maar waarom mogen de Russische burgers dan geen Bijbel ontvangen, wanneer ze dat wensen?

Art. 52: „De gewetensvrijheid van de burgers van de USSR wordt gegarandeerd, dat is: het recht om al of niet een godsdienst te belijden en om godsdienstige samenkomsten te houden of atheïstische propaganda te voeren. Het stimuleren van vijandschap of haat op religieuze gronden is verboden". Maar waarom mag men dan wél propaganda voeren voor het atheïsme en niet voor een of andere godsdienst? Dan is men toch in strijd met de bepalingen van deze grondwet.

In Leningrad, zo vertelde de reisleidster ons, zijn er 17 christelijke kerken geopend; en dat op een bevolking van 4 miljoen!

Innerlijke beschaving

Deze Russische reisleidster die ons in Leningrad begeleidde, was een bijzonder sympathieke dame van naar schatting omstreeks 45 jaar. Ik heb mij voortdurend afgevraagd: Is haar vriendelijkheid misschien berekend om ons te winnen voor de Sovjet-gedachte? Maar ik moest steeds weer konstateren: Dit is iemand met een waarachtige innerlijke beschaving. Haar vriendelijkheid is geen pose, maar komt uit haar mens-zijn voort.

Het personeel van het hotel waar wij logeerden, was heel anders. Die waren kil en ambtelijk en hadden geen enkele belangstelling voor ons als mensen. Ze leken robots van de staat.

Maar deze reisleidster was een uitstekende propaganda voor de USSR, puur door haar mens-zijn. Ze was een figuur die zo maar uit een van de romans van Dostojevsky kon zijn weggelopen.

Natuurlijk kon je af en toe merken dat zij het toch wel eens is met het Sovjetsysteem en dat zij veel bezwaren heeft tegen het christendom. Zo b.v. toen zij vertelde dat er bij de bouw van de Izaak-kathedraal duizenden arbeiders het leven hebben verloren o.a. door vergiftiging van kwikdampen en door het riskante werk, zonder voldoende bescherming.

Maar ikzelf vond die hele kathedraal, ondanks alle kunst en gouden schittering, een weerzinwekkend iets. Ik vond dit zulk een vreselijke karikatuur van het waarachtige christendom, dat ik het er niet lang kon uithouden en gewoon naar buiten móést.

Ik heb dan ook tegen de reisleidster gezegd: „Ook ik heb enorme bezwaren tegen dit alles, want het is een volkomen vertekening van de bedoeling van Christus. Christus was niet Iemand die met de machten van deze wereld meeheulde. Hij hield Zich juist op met de verachten in de maatschappij, met de hoeren en tollenaars. Hij at met hen en dat hebben de kerkleiders van die tijd Hem erg kwalijk genomen".

Bidt voor de vervolgden

De eerste avond in Leningrad heb ik met nog twee andere leden van onze groep intens gebeden voor de vervolgde christenen in Rusland. Het greep ons aan: Zo vaak hebben we thuis deze broeders en zusters aan God opgedragen en nu zijn we dan in dat land zelf.

Ja, laten we hen steeds weer gedenken in onze gebeden. Het gebed kent geen landsgrenzen. De Heere Zelf draagt Zijn zegen over naar hen die wij voor Zijn troon brengen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen