GENEZING

Het bovenstaande is een citaat uit het boek „Genezing" van F. MacNut, p. 51 (uitg. Novapres-Laren, 280 blz. ƒ 20,75). Hoe groot is deze kerkvader, juist in zijn ootmoed! Wie durft het aan, om op het einde van zijn leven een boek te schrijven met „retractationes = terugtrekkingen"? Er lopen allerlei kerkvadertjes rond, die zichzelf sieren met het aureool van pauselijke onfeilbaarheid en die het de diepste smaadheid vinden, wanneer ze ooit zouden moeten erkennen dat ze zich ergens in vergist hebben en iets moeten terugtrekken wat ze vroeger met grote stelligheid hebben beweerd.

Onwrikbaar vastgeroeste standpunten

Dat geldt ook met name over de kwestie of er in onze tijd nog gaven van de Heilige Geest aan de gemeente geschonken worden, ja of nee. Sommigen hebben daarover zulk een dogmatisch standpunt ingenomen, dat daaraan geen wrikken meer mogelijk is. Ze hebben hun redeneringen klaar: Die gaven waren vroeger nodig, toen de Schrift er nog niet was. (Onze vraag: waar staat dat in de Bijbel?). DUS… kunnen wij die nu missen. (Onze vraag: is dat „DUS" van hun redenerend verstand onfeilbaar?).

Gelukkig zijn er echter steeds meer christenen in onze tijd, die inzien dat ook ons redenerend verstand aangetast is door de zonde en dat het dus beter is om op de Schrift alleen te vertrouwen. Zulke christenen zullen niet meteen iedereen nalopen, die min of meer luidruchtig hoera roept voor de gaven van de begintijd. Maar ze zullen de argumenten vanuit de Schrift én de bevindingen uit de praktijk onderzoeken. En dan zijn ze op dezelfde lijn als de vergadering in Jeruzalem (Hand. 15), waar de apostelen en de oudsten ook luisterden naar de bevindingen van Paulus, Petrus en Barnabas en die vervolgens toetsten aan de Bijbel en op grond daarvan tot hun beslissing kwamen.

Geloof is een gave

En zo komen we ook aan „de gaven (let op het meervoud!) van de gezondmakingen" (1 Kor. 12:9), waaraan we in dit nummer wat aandacht besteden. Het boek van MacNut doet meteen al prettig aan, doordat hij reeds in het woord vooraf zegt: „In geen geval geloof ik dat het gebed om genezing het werk van artsen, verpleegsters, psychiaters en apothekers overbodig maakt. God gebruikt zoveel wegen om genezing te geven; het zou ideaal zijn als we teams konden vormen om de zieken beter te maken door alle beschikbare methoden" (p. 13). MacNut heeft veel wijze raadgevingen, die op de Schrift gebaseerd zijn. Zo legt hij er de nadruk op dat het geloof, ook het geloof in de genezing, een gave van God is en dat je je daartoe dus niet met grote wilskracht moet zien op te werken. Hij keert zich daarin tegen sommige pinkstergenezers, die beweren: „Wanneer je niet genezen wordt, dan is dat een gevolg van je gebrek aan geloof; en dat gebrek aan geloof is weer je eigen schuld". Hij schrijft op p. 104:

Ik heb geen enkele twijfel aan Gods genezingskracht, en aan Zijn verlangen om te genezen, in tegenstelling tot de mensen die vinden dat God helemaal niet geneest, of alleen in buitengewone omstandigheden. Maar ik betwijfel of ik alle omstandigheden ken die nodig zijn om voor een bepaald persoon op de juiste wijze te kunnen bidden. Dikwijls tast ik tenminste gedeeltelijk in het duister. Daarom weet ik niet altijd of de persoon voor wie ik bid beter zal worden. Tenzij de Heer mij alle details van de situatie die nodig zijn openbaart, weet ik eenvoudig niet of genezing op dit moment zal plaatsvinden. Betekent dit dat ik geen geloof heb? Nee, dat dacht ik niet; het betekent zonder meer dat ik menselijk ben. Mijn geloof is gericht op God, niet op mijn eigen mogelijkheden - zelfs niet op mijn eigen geloof.

Maar veel mensen die ik heb ontmoet en die in genezing geloven, voelen zich schuldig over hun menselijke twijfels. Ze kijken naar zichzelf wanneer de vraag op hen afkomt: „Hebt u geloof voor uw genezing?" Dan stellen ze niet hun absolute vertrouwen op Gods kracht en goedheid, maar beginnen in zichzelf te kijken om na te gaan of ze wel helemaal vrij van twijfel zijn; en in negen van de tien gevallen is hun antwoord nee. Men begint zich dan als regel schuldig te voelen; hoe meer iemand zijn twijfel bekijkt, hoe groter deze wordt. In de strijd om die twijfel te boven te komen, is het resultaat dat hij zijn geloof verliest.

Hoe meer hij worstelt, hoe meer hij omlaag gaat. Misschien kan hij zich met grote inspanning en wilskracht over zijn twijfel heen zetten. Maar geloof is een gave die men niet kan bereiken door eigen inspanning. Dokter Bogart van Dunne, een methodistische bijbelgeleerde, zei eens: „De protestanten begonnen met het katholicisme te verwerpen omdat het leerde dat onze verlossing afhangt van onze werken. Maar nu is voor sommige protestanten het geloof de werken geworden die ze met veel moeite proberen uit te voeren".

Genezing van zielewonden

Deze genezing wordt door MacNut genoemd „innerlijke genezing". Hij schrijft daarover op p. 157 en 158:

De fundamentele gedachte achter innerlijke genezing is eenvoudig deze: datjezus, die dezelfde is gisteren, heden en in eeuwigheid, de herinneringen aan ons verleden kan nemen en

1) ze kan genezen van de wonden die er nog steeds zijn en ons leven beïnvloeden; 2) Hij kan alle plaatsen in ons die zo lang leeg zijn geweest met Zijn liefde vullen, als ze eenmaal genezen zijn en schoongemaakt van het vergif van de pijnen en de wrok van het verleden.

Wat is innerlijke genezing?

De gedachte achter de innerlijke genezing is eenvoudig dat we Jezus Christus kunnen vragen met ons terug te gaan naar de tijd waarin we gewond geraakt zijn om ons in de tegenwoordige tijd te bevrijden van de gevolgen van die wond. Hierbij zijn twee dingen betrokken:

1) Het aan het licht brengen van de dingen die ons pijn hebben gedaan. Gewoonlijk kan dit het beste samen met iemand anders gedaan worden; zelfs het onder woorden brengen van het probleem is op zichzelf al een genezend element.

2) Het bidden tot de Heer om die wonden en hun gevolgen te genezen.

Sommige van deze wonden gaan ver in het verleden terug; andere zijn jonger. Onze ervaring bevestigt die van de psychologen: dat veel van de diepste wonden teruggaan naar de tijd dat we het meest kwetsbaar en het minst in staat waren onszelf te verdedigen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen