INNERLIJKE GENEZING

Met veel genoegen las ik dit vlot geschreven boekje (uitg. Gideon, Hoornaar, 118 blz. ƒ 6,90) van Ruth Carter Stapleton. Zij begrijpt tenminste iets van de werkingen van allerlei complexen en konflikten van het onderbewustzijn. Zij weet dat er allerlei traumatische gebeurtenissen (gebeurtenissen die een trauma, een verwonding, in de ziel hebben veroorzaakt) in de jeugd kunnen hebben plaats gehad die de levensrichting van de mens diepgaand beïnvloeden en soms beslissend bepalen.

Ze schrijft- , Als wij bidden om genezing van onze innerlijke mens, vragen wij in feite aan Jezus terug te gaan naar de donkere plekken van ons leven en de verdrongen, kwellende herinneringen uit het verleden te genezen. Zo moeten wij Jezus daarheen terugvoeren, waar wij niet bij machte zijn bepaalde mensen te vergeven op wier houding en gedrag wij zijn gaan reageren met angst, haat en afwijzing. Wij moeten Hem die liefde is, binnenvoeren in de menselijke verhoudingen waar geen liefde was" (p. 8).

Zij beschrijft dan aan de hand van verschillende voorbeelden, hoe zij innerlijk gekwelde en gebonden mensen geholpen heeft om Christus binnen te laten in die verdrongen pijnlijke gebeurtenissen van vroeger. Ik geloof dat zij daarin een persoonlijk charisma (gave) heeft ontvangen. Niet iedereen kan die gave zo maar als een methode overnemen.

Ik zou dit boekje graag in handen zien van iedereen, die op een of andere manier betrokken is in zielszorg of evangelisatie. Misschien dat het bij sommigen de ogen opent voor de psychische schade die men kan veroorzaken, wanneer men dergelijke innerlijk beschadigde en lijdende mensen alleen maar voorhoudt dat ze zich moeten bekeren en, Jezus moeten aannemen". Zij vertelt van de intellektueel zeer begaafde mevr.J. die op het punt stond om naar een inrichting te worden overgebracht:

„Enkele opdringerige, godsdienstige vrienden hadden getracht haar ervan te overtuigen dat zij „bekeerd" moest worden. De argumenten van deze evangelisten, die haar bij haar jasje grepen om hun woorden kracht bij te zetten, waren een belediging voor haar intelligentie. Die mensen hadden een keurig steriel rijtje dogma's op papier staan waarvoor geen emotioneel standpunt ingenomen hoefde te worden, en hun houding was even „intellectueel" als die van de intellectuelen op wie zij zo neerkeken.

Mevrouw J., die koud, berekenend en onpersoonlijk was, werd razend over deze godsdienstige dogmatisten - die óók koud, berekenend en onpersoonlijk waren. Steriel intellectualisme zal altijd gekwetst worden door steriele, intellectuele godsdienst, maar de liefde kan de hand reiken en alle redenen om God buiten te houden laten wegsmelten.

Terwijl ik hoorde hoe zij haar minachting voor de godsdienst onder woorden bracht, bad ik in stilte. Hoe kan deze verwarde geest ook maar iets weten van de liefde van Jezus die gezegd heeft: „Hoe dikwijls heb Ik uw kinderen willen vergaderen, gelijk een hen haar kuikens onder haar vleugels" (Lucas 13 : 34). Het „innerlijke kind uit het verleden" van mevrouw J. had haar moeder verloren; de vleugels van de hen waren weggetrokken, kil en stijf, en het kleine kuikentje was alleen achtergebleven in de kou. Hoe kon men van iemand verwachten dat ze de liefde van Jezus zou accepteren, zo lang het kinderhart gebroken bleef? En hoevele andere harten zijn er in deze wereld die de liefde van Christus niet kunnen aanvaarden, omdat het leven hen zo'n bittere slag heeft toegebracht?

Toen mevrouw J. aan het eind van haar verhaal was gekomen, vroeg ik: „Wat zou u het allerliefste willen hebben?"

De tranen sprongen haar in de ogen. „De armen van mijn moeder om mij heen voelen," fluisterde zij." (p. 54-54)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen