EEN BEGENADIGDE GEMEENTE

Brisbane, 19-1-1981

Wij zijn een begenadigde gemeente. Onlangs kwam tot ons een prostituée. Ze is van de Franse nationaliteit, maar spreekt ook Spaans. Ze woont in dezelfde straat, waar ook ons kerkgebouw gelegen is.

Ze kwam huilend bij ons en zei: Ik hoor jullie altijd zingen en ik zie dat jullie gelukkig bent en ik zou graag het geheim weten van jullie blijdschap, want ik voel mij diep ongelukkig.

We hebben haar een Bijbel gegeven en haar het Evangelie uiteengezet. We hebben haar met name het verhaal verteld van Rachab, de hoer. Haar leven heeft nu een andere wending genomen. We hebben haar in het gebed aan de Heere mogen opdragen.

Een Chileen die als musicus meewerkte met een werelds team, is tot inkeer gekomen en werkt nu mee met het koor van onze kerk. Ook een Portugees die de guitaar bespeelt, heeft zich bij ons gevoegd. We hebben nu dus geen gebrek meer aan musici.

Een Chileense weduwe is tot bekering gekomen. Ze heeft twee dochtertjes. Een vrouw uit Paraguay die door haar man is verlaten, bezoekt nu ook geregeld onze samenkomsten en we hebben haar een Bijbel gegeven. Intussen zijn er al meerdere vrouwen zonder man en kinderen zonder vader lid van onze gemeente. Maar ze weten nu dat ze een Vader in de hemel hebben, die hen liefheeft en hen nooit zal verlaten. Dat betekent voor ons natuurlijk een financiële belasting, maar we dragen die last met vreugde, omdat wij aldus iets van de liefde van de Heere voor hen mogen zichtbaar maken.

(Ons verzoek : Gedenk het werk van ds. Parraga in uw gebeden en in uw financiële steun)

En…?

Een r.- k. jongevrouw, die ongeveer een jaar geleden tot geloof kwam, bezocht ons. De vreugde om het heil straalde van haar af. Ze vertelde ook dit:

„Vele jaren geleden waren wij in Zeeland met vakantie. We waren streng rooms opgevoed en wilden daarom beslist op zondag naar de kerk. Maar in heel de wijde omtrek was geen roomse kerk te bekennen. Toen besloten we maar naar een protestantse kerk te gaan. Beter dat, dan niets, zo redeneerden we.

De koster hield ons echter bij de ingang tegen. We moesten wachten, totdat allen binnen waren. Toen werden ons uitschuifbare bankjes aangewezen.Het was net of we op de strafbank zaten. We waren met vijf meisjes.

De gehele preek was één en al oordeel. Geen sprankeitje vreugde was er te bespeuren, noch bij de dominee noch bij de kerkgangers. Onze konklusie was: dat nooit meer.".

Mijn vraag: zouden er veel hoeren door de blijheid die van de protestantse kerkdiensten in Nederland uitstraalt, tot Christus zijn gekomen?

De blijdschap van de eerste christenen

Als een van de belangrijkste oorzaken van de enorme groei van het christendom in de eeeeuwen noemt Michael Green hun blijdschap. Ik citeer:

Ook het blijde enthousiasme van de eerste zendelingen maakten hun absolute aanspraken voor Jezus Christus meer geloofwaardig. Als Hij waarlijk de enige weg was tot God, als er geen zaligheid was in iemand anders, dan is het begrijpelijk dat ze Hem met zoveel enthousiasme aan anderen predikten. Jezus had Zijn blijdschap beloofd als een blijvend bezit voor Zijn kerk, een blijdschap die niemand van hen kon nemen. En zij lieten zien dat dit zo was. Ze konden in de gevangenis geworpen worden om hun geloof, maar zij zongen toch Gode lofzangen ter middernacht!. Uit een gevangeniscel schreef Paulus aan de Philippenzen, die brief vol vreugde en vertrouwen. Bekering en blijdschap worden nauw verbonden in de Handelingen, en het bleef karakteristiek voor de eerste christenen en dit lokte anderen aan om zich bij hen aan te sluiten. Hun nieuwe geloof maakte hen niet ongelukkig. De uiterlijke omstandigheden waren raak erg moeilijk, maar konden hen niet beroven van de blijdschap die hun christelijk geboorterecht was. De Thessalonicenzen ontvingen het woord onder zware verdrukking… maar ook met blijdschap van de Heilige Geest. De discipelen hadden een aanstekelijke vreugde dat zij mochten lijden terwille van hun Meester. Zij verheugden zich in de hoop op de heerlijkheid Gods, zij roemden in de verdrukkingen die ze op hun weg tegenkwamen, zij verheugden zich in God zelf sn de gemeenschap met Hem die niemand hun ontroven kon. „Weest tevreden met wat ge hebt. Want Hij heeft gezegd: Ik zal u geenszins begeven. Ik zal u geenszins verlaten".De vreugde die Jezus toonde zelfs in het aangezicht van de Jood werd gedeeld door Zijn volgelingen. Paulus verheugde zich erin zijn loop met vreugde te beëindigen, ook al wist hij dat dit waarschijnlijk martelaarschap JOU betekenen. Deze vreugde kwam voort uit het vertrouwen dat uiteindelijk niets de mens kon schaden wiens Schepper, Verlosser, Onderhouder en Vriend niemand anders was dan God zelf. (p. 213).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen