DUS…

Iemand schreef:

„ Christus heeft de wet voldaan,

DUS laat ons naar de kermis gaan".

Dat is het „dus" van de mens, die niet wedergeboren is, voor wie de voldoening door Christus alleen maar een leer is, waarvan zijn zondige hart gebruik maakt als een voorwendsel om des te geruster te kunnen zondigen.

Dat is het „dus" van de mens, die nooit Christus persoonlijk heeft leren kennen, die dus ook nooit echt aanwezig geweest is op Golgotha en gezien heeft wat Christus daar geleden heeft om zondaars die met hun hart in Hem geloven, te redden van de eeuwige dood. Zulke mensen zijn dan ook nooit waarachtig met Hem mede-gekruisigd geweest en zijn daarom ook nooit met Hem opgestaan tot het nieuwe leven in Christus.

Het „dus" van de gelovige luidt heel anders, namelijk:

Ik weet mij verlost door het verzoenende sterven van Christus. Ik heb Zijn grote liefde gezien. Ik heb gezien hoe Hij Zich volkomen gegeven heeft om mij te redden.

DUS (en dat „dus" is de juichkreet van het wedergeboren hart, niet een verstandelijke konklusie uit een dogma) wil ik intens graag gelijkvormig aan Hem worden. Ik wil ook heilig en volmaakt worden zoals Hij. Zijn spijze was het de wil van Zijn Vader te volbrengen; dat is voortaan ook mijn lust en mijn leven.

„ Wij die aan de zonde gestorven zijn, hoe kunnen wij nog in haar leven?" (Rom. 6:2)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen