EN DE GEEST WAS AANWEZIG

Dat is het opschrift boven een artikel van ds. J. Huttinga in het kerkblad van de Iglesia Reformada de Argentina. Daarin beschrijft hij een oecumenische samenkomst in een klooster van de trappisten. Hij noemt het „een slaatje van protestanten, gekruid met katholieke leken en priesters". „Volgens de gewoonte begon de samenkomst met een eredienst (culto) met een liturgie, verschillende gezangen, drie korte preken (verzorgd door twee protestanten en door de bisschop van Azul) en een bidstonde voor de eenheid van de christenen. Dit jaar was er bovendien een referaat van de bisschop over de conferentie van de Latijns Amerikaanse bisschoppen in Puebla".

Daarna beantwoordde de bisschop verschillende vragen. Een van die vragen luidde: „Komt de bevoegdheid om het Evangelie te verkondigen alleen toe aan de Katholieke Kerk?".

De bisschop: „Ook de protestanten hebben het recht om het Evangelie te verkondigen. Maar het zint mij niet, wanneer zij zich in hun evangelisatie-arbeid richten tot mensen die tot de Katholieke Kerk behoren."

Op de vraag wie volgens de bisschop „behoren tot de Katholieke Kerk", antwoordde hij: „Dat zijn allen die geestelijk tot de Katholieke Kerk behoren, ook al zijn ze niet praktizerend en komen ze nooit naar de kerk". Terecht trekt ds. Huttinga daaruit de konklusie: „Dat is dus iedereen die in de Katholieke Kerk gedoopt is en dat betekent dat wij onder hen geen evangelisatie-arbeid mogen verrichten".

Je zou verwachten dat ds. H. nu aan zijn lezers een andere konklusie zou mededelen: „Daarom hebben wij besloten niet meer aan zulk een oecumenische samenkomst deel te nemen". Maar niets van dat alles. Integendeel, aan het slot van zijn artikel schrijft hij: „Dit was de derde keer dat ik aan een dergelijke oecumenische samenkomst heb deelgenomen. Altijd voel ik de macht van de Heilige Geest aanwezig in deze samenkomsten. De nederige dienst van de kloosterlingen, het licht en de vrede die straalt van hun gezicht, de stilte en de rust van het klooster zelf zijn onvergetelijke elementen van die samenkomsten. Het zijn die elementen die een sfeer van eenheid scheppen".

KOMMENTAAR

Het bovenstaande heb ik uit het Spaans vertaald. Ik vroeg mij af: zouden deze zendelingen van de Chr. Ref. Church van Amerika en Canada dit ook durven publiceren in de kerkelijke bladen van hun thuisland? Want wat voor zin heeft het dat zij dan als „zendelingen" (want zo noemt ds. Huttinga zichzelf en zijn collega's) naar Argentinië worden gezonden en door de kerkleden van de Chr. Ref. Church worden onderhouden? Immers in Argentinië zijn zo goed als allen gedoopt in de R.-K. Kerk. En als ds. H. de bewering van deze bisschop niet tegenspreekt dat protestanten geen evangelisatie mogen bedrijven onder de rooms-katholieken, dan is er voor hem en de zijnen niemand meer in Argentinië tot wie zij zich als zendeling zouden kunnen richten. Bovendien, als het waar is dat de Heilige Geest aanwezig is bij zulk een samenkomst van roomse kerkleiders, is het dan niet juister dat ds. H. en de zijnen maar zo spoedig mogelijk Argentinië verlaten om dat land te laten bewerken door de r.-k. bisschoppen tesamen met de kloosterlingen, van wier gezichten „het licht en de vrede straalt"?

Terecht schrijft ds. H. over „een sfeer van eenheid", want meer dan een sfeer kan het niet zijn. Paulus stelt de vraag: „Wat gemeenschap heeft het licht met de duisternis?" (2 Kor. 6:14).

En moeten wij verschillende leerstukken van de R.-K. Kerk helaas (ik zeg dat met nadruk) niet op grond van de Bijbel afwijzen als duisternis? (Zoals overigens ook de R.-K. Kerk de grondbelijdenis van de Reformatie als duisternis onder vervloeking heeft afgewezen op het concilie van Trente en die afwijzing nooit noch direkt noch indirekt heeft herroepen).

N.B. Ook de Gereformeerde Kerken van Nederland hebben zendelingen in de Iglesia Reformada van Argentinië, maar van die kerken zijn we dergelijke opvattingen wel gewend, al verwondert het mij dat ook zij nog blijven spreken over „het zendingswerk in Zuid-Amerika" (Gereformeerd Jaarboek 1980, p. 414). Zou het niet eerlijker zijn, wanneer zij die naam zouden veranderen in „Gereformeerd Gesprekswerk" of iets dergelijks?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen