HEEFT JE KARAKTER INVLOED OP JE GELOOFSBELEVING ?

Krimpen a.d. IJssel

ANTWOORD

Ik zou de vraag eerst andersom willen stellen: Heeft ons geloof invloed op ons karakter?

Voorop moeten we stellen dat het geloof een heel andere richting geeft aan ons gehele zieleleven. Eerst waren we helemaal op onszelf geconcentreerd, daarna op Christus. Eerst verwachtten we alles van onszelf, van onze eigen krachten, daarna verwachtten we alles alleen van Christus, van Zijn genade.

Daarmee wordt echter ons karakter nog niet veranderd. We blijven dezelfde mens met dezelfde capaciteiten, met dezelfde eigen-aardigheden, met datgene wat ons typisch tot déze persoon maakt, die onherhaalbaar is en uniek.

Uitstraling over je karakter

Deze gemeenschap met God in Christus zendt echter haar levenwekkende stralen uit over onze gehele psyche, ook over ons karakter. Die stralen dringen door tot ons onderbewustzijn, dat tot nog toe ons karakter heeft bepaald.

Maar, tenzij er een wonder gebeurt, deze stralen heffen onze bindingen aan het onderbewustzijn niet geheel op. De kracht van psychische complexen wordt wel door het geloof sterk verminderd, maar niet geheel weggenomen.

Daarom is het ook mogelijk dat echte gelovige mensen toch nog overspannen worden. Overspanning is het gevolg van een te grote spanning in ons gevoelsleven. Die spanningen hebben we opgedaan in onze vroegste jeugd. Ze worden veroorzaakt door mechanismen in ons onderbewustzijn, die zich aan ons bewustzijn onttrekken. Daarom zijn ze ook niet bereikbaar door ons bewuste geloofsleven, ofschoon, zoals ik al zei, dit geloof in ons haar zegenrijke stralen ook uitzendt tot het onderbewustzijn.

Geduld met jezelf

Ik zou daarom willen zeggen: Heb geduld met uzelf, zoals God in Christus geduld met u heeft. Aanvaard uzelf, zoals ook Christus u aanvaard heeft.

Dat betekent niet een berusten in de zonde, berusten in je karakterfouten, berusten in die tijden van onvrede en vreugdeloosheid. Nee, wanneer je innerlijk Christus hebt leren kennen in Zijn heiligheid, dan kun je alleen maar een grondige afkeer hebben tegen alles wat zonde in je is, dan wil je ook graag heilig worden zoals Hij.

Maar die grondige afkeer tegen het kwade in je mag nooit verworden tot krampachtigheid. De diepste nederigheid bestaat daarin dat je rustig blijft streven naar de volmaaktheid, terwijl je toch weet dat je die volmaaktheid op aarde nooit helemaal zult bereiken.

Bijgeschaafd, niet afgeschaft

Ik meen hiermee een beetje een antwoord gegeven te hebben op de vragen, die u stelt. Het geloof brengt wel een geleidelijke omvorming van je hele levenshouding teweeg, maar maakt je niet tot een mens met een totaal ander karakter. Je behoudt het karakter van vroeger, al wordt dat karakter steeds meer geheiligd. En dat betekent ook dat je karakter invloed blijft uitoefenen op je geloofsbeleving. Dat spontane en impulsieve van uw karakter zal ook zichtbaar worden in uw geloofsbeleving. Maar het kan steeds meer bijgeschaafd worden door het geloof zelf. Daardoor krijgt u steeds meer vastheid. Geloven is ook jezelf oefenen in het steeds weer je vertrouwen stellen in Christus, het steeds weer jezelf uitstrekken naar dat heerlijke Rustpunt buiten jezelf.

Intuïtief-schematisch

Wat nu de vraag betreft of dit enigszins te maken heeft met uw vrouw-zijn, ik dacht dat u dat over het algemeen juist ziet. De vrouw is (gelukkig!) anders dan de man. Zij heeft gaven die de man over het algemeen veel minder bezit, met name de gave van de intuïtie, de gave om je ergens heel diep in in te voelen, om iets met je hart aan te voelen en te doorzien. Spontaniteit en impulsiviteit zijn daar een direkt gevolg van.

De man is krachtens zijn aard veel meer schematisch. Hij is daardoor geschikt om leiding te geven. En ik vermoed dat dat ook de reden is waarom de Schrift wil dat de man en niet de vrouw de leiding heeft in de gemeente.

Maar een gemeente waar de gelovige vrouw geen inbreng heeft, waar zij haar van God ontvangen gaven niet kan uitoefenen, verschraalt en verstart. De R.-.K. Kerk is een betonnen mannelijke konstruktie geworden, doordat de vrouw, zelfs niet via de band van het huwelijk met de leiders van de kerk, invloed kan uitoefenen. Als tegenwicht daartegen heeft de R.-K. Kerk dan de vrouw, Maria, in het centrum van haar geloofsleven geplaatst. Maar heel die mariologie is ook weer een konstruktie van een celibataire mannengemeenschap en draagt er de sporen van. Ze is slechts een surrogaat van de echte vrouw.

De protestantse voorgangers mogen wél getrouwd zijn en heel wat gemeenten hebben daardoor indirekt de zegen kunnen ervaren van een gelovige, wijze predikantsvrouw. Ik meen echter dat de gaven van de vrouw in veel protestantse kerken toch nog te weinig benut worden. Ik geloof dat het goed is, als wij daar wat meer over zouden nadenken vanuit de Schrift. Maar ik kan daar hier niet verder op ingaan. En ik wil eindigen met dit mooie woord van Paulus: „Want zovelen als gij in Christus gedoopt zijt, hebt gij Christus aangedaan; …daarin is geen man en vrouw, want gij allen zijt één in Christus Jezus" (Gal. 3 : 27).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen