GEMEENSCHAP DER HEILIGEN

„Mijlen ver sta ik van anderen af, terwijl ik best wat gezelliger en meelevender zou willen zijn, iets voor anderen zou willen doen en betekenen. Maar nu ben je op deze wijze (de briefschrijfster is gehandicapt, H.J.H.) zo opgesloten in jezelf. Je kunt niet uit die besloten ruimte breken en zo leef je dan zo alleen op een eilandje. Soms word ik er zo levensmoe van en alles lijkt me dan zo uitzichtloos toe, dat ik kwaad word op God met het gevolg dat het daarna nóg donkerder en eenzamer wordt, nóg verdrietiger.

Eigenlijk mag ik zo niet klagen, want ik heb onderdak en eten en ik word vriendelijk behandeld.

Gebeurde er maar een wonder, dan was het zeker dat God nog werkte en écht bestaat! Er kan zo'n gemene twijfel binnensluipen, zodat het fysiek pijn doet. Maar laat ik ophouden, want het lijkt wel erger dan Elia, die ook geen verandering ten goede meer verwachtte. Alles lijkt potdicht te zitten. Waarom is elk lichtpuntje en elke blijdschap maar zo kort van duur, want het is heus wel eens licht bij mij. Dan is het licht zonder allerlei extra's en zonder beangstigende beweeglijkheid.

Het valt ook niet mee, wanneer je bovendien bij een kerk behoort, die je van de ene kant niet in diskrediet wilt brengen, maar waar je je van de andere kant toch ook niet thuis kunt voelen, omdat men al het aardse probeert te verachten. Maar vanwege deze piëtistische en ascetische levensinstelling is men alles onder allerlei wetten gaan onderbrengen, zodat het erop lijkt alsof zij een tot in details gereglementeerd levenssysteem prediken, waarin het licht van het bevrijdende Evangelie nauwelijks nog kan doordringen. En als men dan het Evangelie tracht te prediken, lijkt het erop alsof het Evangelie zelf toch nog wettisch is en vol dogma's zit.

Wordt er dan nóóit begrepen dat de jeugd daar doorheen prikt. Zelfvoldaanheid is voor de meeste jongeren, overigens terecht, een gruwel.

Hoe kun je ooit weer openbloeien en blij geloven, als het geloof toch maar een privé-aangelegenheid is, zo in de trant van: „Laat de anderen maar lopen; wij weten hoe het moet!"

Hopenlijk schrikt u niet van deze brief, maar ik zou toch graag een antwoord ontvangen of hebt u het te druk? Hoe het ook zij, in élk geval bedankt omdat u de moeite hebt genomen dit epistel te lezen. Kwam het LICHT maar snel!

B. L.

ONS ANTWOORD

Ook deze brief geeft iets weer van wat alle gelovigen soms moeten doormaken. De meesten van ons zullen zich zelf wel herkennen in de tekening van die neerslachtige stemming, waarin wij soms terecht komen. Daarom leek het mij goed ook deze brief te plaatsen.

Ik heb deze briefschrijfster copie gestuurd van de andere twee artikelen, maar wilde daarnaast nog het onderstaande eraan toevoegen.

Gemeenschap met de Heilige

1. Het is waar dat wij geroepen zijn tot de vreugde: „Want ook ons Pascha (Paaslam) is voor ons geslacht, namelijk Christus. Zo dan laat ons feest houden" (1 Kor. 5 : 7-8).

Maar die vreugde is gebaseerd op de slachtoffering van Christus. We kunnen die daar nooit meer van losmaken. Op die achtergrond van onze vreugde staat altijd weer dat verschrikkelijke lijden en sterven van Christus op Golgotha en Zijn doodsangsten in Gethsémané. We mogen nooit vergeten: Hij heeft dat alles moeten doorstaan om ons de „onuitsprekelijke en heerlijke vreugde" in Hem te kunnen bereiden.

En Paulus zegt immers: „Want indien wij met Hem één plant zijn geworden in de gelijkmaking van Zijn dood, zo zullen wij het ook zijn in de gelijkmaking van Zijn opstanding" (Rom. 6 : 5). En als wij door God voorbestemd zijn om „gelijkvormig aan het beeld van Zijn Zoon" te worden (Rom. 8 : 29), dan is het te verwachten dat wij ook iets van de trekken van het lijden van Christus zullen moeten vertonen; natuurlijk niet om daar ook maar iets mee goed te maken van onze zonde of om daarmee ook maar iets te verdienen.

En in de brief aan de Hebreeën staat dat Christus „gehoorzaamheid heeft geleerd uit hetgeen Hij heeft geleden (5 : 8)", zouden ook wij dan niet op eenzelfde wijze gehoorzaamheid moeten leren? Onder luid geroep en tranen heeft Hij „in de dagen van Zijn vlees gebeden en smekingen geofferd tot Hem die Hem uit de dood kon verlossen" (v. 7). En God heeft Hem uit Zijn angsten verhoord. Zo mogen ook wij er zeker van zijn, dat wij overwinnend uit alle twijfel, angsten en duisternis tevoorschijn zullen komen. De Heere Zelf zal er ons uit leiden. „Al ging ik ook in een dal van de schaduw des doods, ik zou geen kwaad vrezen, want Gij zijt met mij" (ps. 23).

Gemeenschap der heiligen

2. Vervolgens zou ik willen wijzen op het belang van de gemeenschap der heiligen in zulk een nood.

Zelf heb ik dat meerdere keren ondervonden tijdens de wekelijkse Bijbelstudie. Als ik mij terneergedrukt voelde, zag ik er tegen op om die Bijbelstudie te leiden. Ik was dan innerlijk krachteloos. En hoe zou ik dan iets wezenlijks aan vreugde en bemoediging aan de bezoekers kunnen meegeven?

Het was voor mij echter steeds een vertroostende gedachte dat de zegen van een Bijbelstudieavond niet van mij afhangt. De vreugde en de bemoediging zit in het Woord Gods zelf. En ik wist: wanneer ik maar probeer dat Woord zo duidelijk mogelijk te verklaren, dan doet dat altijd iets in welke donkere stemming ik ook zelf moge verkeren. En dat zou ik ook iedere lezer willen voorhouden. Al voelt u zich nóg zo ellendig en lusteloos, probeer rustig het Woord Gods te lezen. Dan zal het steeds wat in u doen.

Maar dan had ik altijd bovendien deze ervaring dat ik door de aanwezige broeders en zusters werd opgebeurd, zonder dat zij wisten van de duisternis, die er in mij rondspookte. Dat is ook te begrijpen. Paulus zegt immers dat de Heilige Geest in de gemeente woont als in een tempel. En al is een Bijbelstudiegroep geen echte gemeente, toch meen ik dat Paulus die uitspraak ook op zulk een groep van oprechte gelovigen betrekt. Immers de Heilige Geest woont volgens hem zelfs in de lichamen van de afzonderlijke gelovigen, hoeveel te meer dan is die Heilige Geest aanwezig, wanneer meerdere gelovigen in de Naam van Christus samen komen om naar het Woord Gods te luisteren in ootmoedige overdenking en gebed.

En wanneer dan één van de aanwezigen in druk verkeert, dan wordt hij wel door de anderen uit de put getrokken. Dat gebeurt niet door onderlinge uitwisseling van bevindingen, maar doordat de anderen stralend naar Christus wijzen. Door hun getuigenissen die in de bespreking van dat Bijbelgedeelte doorklinken, zie ik dan weer opnieuw de volle heerlijkheid van Christus en wordt door Hem verblijd, vertroost en versterkt.

In militaire dienst, dus voorlopig geen ECR

„Zend mij niet meer de ECR (onze Spaanse editie) zolang ik in militaire dienst ben. Het lijkt mij te riskant. Na afloop hoop ik mij opnieuw te abonneren. Uw blad is mij steeds van grote dienst geweest. Ik ben er zeer door gegroeid in de kennis van Gods Woord en ik heb een duidelijk inzicht gekregen in het wezen en de achtergronden van allerlei praktijken in de r.-k. kerk. Uw blad heeft voor mij een echte geestelijke bevrijding betekend. Hartelijk dank voor de gratis toezending tot nog toe'.

WAT IS GELOVEN?

Hebt u dit boekje van ds. Hegger (160 blz.) reeds in uw bezit? Prijs bij bestelling van één exemplaar ƒ 6,90 plus ƒ 3,- portokosten =ƒ 9,90; bij bestelling van 3-9 exemplaren ƒ 4,50 en van 10 en méér exemplaren ƒ 4,- per stuk, plus verzendkosten. Ook verkrijgbaar in de boekhandel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen