Liefde

ONZE LIEFDESVERKLARING… aan alle mensen

Alles wat je nodig hebt, is liefde !

Wij geloven in de liefde! Liefde tot God en liefde voor de anderen, want „GOD IS LIEFDE" (Joh. 4 : 8). Dat is onze geloofsbelijdenis: LIEFDE!

Liefde, daar komt alles op aan. Zonder de liefde is er niets. Geen vrienden, geen familieleden, geen vader en geen moeder en geen kinderen, geen sexuele beleving, geen gezondheid en geen geluk, geen God en geen hemel, zonder liefde. Zonder God zou dat allemaal niet kunnen bestaan, want God is liefde!

Dat is het antwoord op alle problemen in het verleden en in het heden: liefde! Echte liefde: de liefde tot God en de liefde tot de naaste. De Geest van Gods bovenaardse liefde, Dié wil ons helpen om het grote gebod te vervullen: elkander lief te hebben. Dat is nog altijd de oplossing die God biedt voor onze zo verwarde en gecompliceerde samenleving.

Waarom zijn de mensen zo zelfzuchtig en liefdeloos, zo achterdochtig, hard en harteloos tegenover elkaar? Waarom is er zoveel onmenselijkheid onder de mensen, waarom zoveel verslaving, onderdrukking en uitbuiting? Waarom is er die afpersing door de rijken met als gevolg een derde en een vierde wereld vol honger, ondervoeding? Waarom die oorlogen, waarom die toenemende angsten en onzekerheid?

Het antwoord: omdat de mensen de liefde van God en Zijn liefdegebod afwijzen. „Indien iemand zegt: Ik heb God lief, doch zijn broeder haat, dan is hij een leugenaar; want wie zijn broeder die hij gezien heeft, niet liefheeft, kan ook God, die hij niet gezien heeft, niet liefhebben" (1 Joh. 4 : 20).

In feite is het ontzaggelijk eenvoudig: ALS WIJ GOD LIEFHEBBEN, KUNNEN WE OOK ELKAAR LIEFHEBBEN. Dan zouden wij Zijn regels voor het leven, voor de vrijheid en voor het geluk opvolgen en dan zouden allen echt tevreden en bij zijn in Hem.

Daarom zegt Jezus dat het eerste grote gebod is: „God liefhebben met geheel uw hart, met geheel uw ziel, met geheel uw verstand. En het tweede gebod, daaraan gelijk, is: Heb uw naaste lief als uzelf' (Mat. 22 : 36 - 40).

Men vroeg destijds aan Jezus: „Wie is mijn naaste?". Hij antwoordde met het verhaal over de barmhartige Samaritaan (Lukas 10 : 25 - 37). Hij liet zien dat ieder die onze hulp nodig heeft, ongeacht ras, godsdienst, huidskleur, nationaliteit of maatschappelijke positie, onze naaste is.

Want als wij werkelijk liefhebben, dan is het niet mogelijk dat wij niet onze handen uit de mouwen steken, wanneer wij ergens nood tegenkomen. Wij kunnen dan niet aan de arme gewonde op de weg naar Jericho voorbijgaan. We moeten dan iets doen, zoals de Samaritaan. Dat is geen liefde, wanneer we alleen maar ons hoofd schudden en zeggen: „Ach hoe triest! Wat vind ik dat erg!". Maar erbarming moet omgezet worden in de daad. Dat is het verschil tussen medelijden en erbarming. De mens die bewogen is door erbarming, doet iets. Medelijden is alleen maar medelijden.

Wij moeten ons geloof tonen door onze werken. Liefde moet zichzelf bewijzen en dat kan maar zelden zonder de duidelijk aanwijsbare daad van de liefde. Als je beweert dat je iemand liefhebt, maar je probeert niet hem te helpen in zijn stoffelijke nood door hem eten, kleding, onderdak enz. te verschaffen, dan is dat geen liefde. Het is waar: de liefde is een geestelijk gebeuren, een gestalte van de ziel, maar de liefde moet zich uiten in zichtbare, tastbare dingen. „Geloof dat door de liefde werkzaam is" (Gal. 4 : 6).

„Wie nu in de wereld een bestaan heeft en zijn broeder gebrek ziet lijden, maar zijn binnenste voor hem toesluit, hoe blijft de liefde Gods in hem? Kinderkens, laten wij liefhebben niet met het woord of met de tong, maar met de daad en in waarheid" (1 Joh. 3 : 17 - 18).

Wij zijn echter van mening dat het grootste bewijs van onze liefde niet slechts daarin bestaat dat we bereid zijn allerlei stoffelijke dingen en onze persoonlijke bezittingen met de ander te delen, maar daarin dat wij ons ook inzetten voor de ander en dat doen met persoonlijke toewijding. Jezus Zelf is daarin ons ten voorbeeld. Hij heeft alles met de Zijnen gedeeld. Hij heeft tenslotte zelfs Zijn leven gegeven voor hen, opdat zij (én wij die in Hem geloven) door het offer van Zijn sterven eeuwig leven zouden verkrijgen.

Hij heeft zelf gezegd : „Niemand heeft grotere liefde dan dat hij zijn leven inzet voor zijn vrienden" (Joh. 15:13). Dat is dus de hoogste vorm van de liefde: jezelf, je liefde en je leven, ter beschikking stellen voor de ander, jezelf helemaal toewijden aan de ander.

WANT DIT IS DE REDEN WAAROM GOD DE MENS HEEFT GESCHAPEN: OPDAT DE MENS LIEFHEBBE. Gods bedoeling was dat de mens zou openbloeien tot volle liefde voor Hem en aan en in die liefde tot God de diepste vreugde zou beleven - én dat wij zouden proberen ook anderen te leiden naar die liefde.

De liefde komt uit God. Hij heeft in de mens de behoefte aan liefde neergelegd.Van Hem komt dat verlangen in ons om lief te hebben en ook liefde te ontvangen. En Hij alleen is in staat om deze diepe hunkering naar volkomen liefde en wederzijds begrip te vervullen.

De vergankelijke dingen van deze aarde kunnen wel de behoeften van ons lichaam bevredigen. Maar alleen God kan de schrijnende geestelijke leegte vullen van ons hart dat Hij voor Zichzelf heeft geschapen, voor Zichzelf alleen. De geest van de mens, dat allerinnigste in hemzelf, zijn eigenlijke „ik", kan nooit rust vinden in iets anders dan in de algehele vereniging met de grote en liefhebbende Geest die hem geschapen heeft.

HIJ IS DE EIGENLIJKE GEEST VAN DE LIEFDE ZELF. Hij is ware liefde, werkelijke liefde, waarachtige liefde, liefde die nooit een einde kent. Deze Minnaar zal je nooit verlaten. Hij is de Minnaar van alle minnaars. Hij is God Zelf. Zijn liefde heeft gestalte aangenomen in Zijn Zoon, Jezus Christus, die vanwege de liefde naar deze aarde kwam en mens werd. Deze Zoon leefde de liefde helemaal uit. Hij stierf voor deze liefde, opdat wij voor eeuwig zouden kunnen leven en liefhebben. „Want zo lief heeft God de wereld gehad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat eenieder die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe" (Joh. 3 : 16).

Om Gods liefde in Christus te ontvangen, moet je je hart openen en aan Hem vragen om bij je binnen te komen. Jezus heeft beloofd: „Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Indien iemand naar Mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen en maaltijd met hem houden en hij met Mij" (Openb. 3 : 20). Hij wacht liefdevol aan de deur van jouw hart. Hij forceert die deur niet. Hij stoot die deur niet open. Hij wacht totdat jij Hem vraagt binnen te komen.

Wanneer je dat gedaan hebt, wordt heel je leven anders. Je ondergaat dan een heel diepe innerlijke verandering, zó diep dat Jezus die vergelijkt met een opnieuw geboren worden. Je bent dan kind van God geworden en je gaat dan alles bekijken met de ogen van Christus. En Zijn Geest zal je dan in staat stellen om het menselijk-onmogelijke te doen: God en de mensen liefhebben.

Je zult dan het ware geluk ontdekken - NIET door voor jezelf dat geluk na te jagen, maar doordat je God vindt en Zijn leven en liefde aan anderen doorgeeft en zo aan anderen vreugde bereidt. Dan zal het geluk je overweldigen, terwijl je het zelf niet uitdrukkelijk zoekt.

„Want wat de mens zaait, dat zal hij oogsten" (Gal. 6 : 7). Als je liefde zaait, zul je liefde oogsten. Als je vriendschap zaait, zul je vriendschap oogsten. Geef dus gehoor aan het goddelijk gebod van de LIEFDE - belangeloze, onzelfzuchtige liefde tot Hem en tot de anderen, dan zal die liefde ook over u komen. „Want met de maat waarmee gij meet, zal u gemeten worden" (Lukas 6 : 38).

Ga eens op zoek naar de wonderen van de liefde. Je zult dan een totaal nieuwe wereld ontdekken, waarvan je nooit gedroomd had. Je zult de vreugde ervaren dat je eenzame mensen verblijden kunt met de liefde. Als je liefde geeft, zul je liefde ontvangen. LIEFDE IS GEEN LIEFDE, WANNEER WE DIE NIET MET ANDEREN DELEN. Liefde geeft het nooit op, want God is liefde.

Wij houden van jou! (Het bovenstaande is vertaald uit het Duits).

ONZE TOEVOEGING :

In wezen is dit de boodschap van de Bergrede. Maar… er zijn heel wat christenen die beweren dat die Bergrede alleen, of althans in de eerste plaats, is bedoeld om onze zonde te leren kennen. Ik meen echter dat dit niet juist is.

Immers nergens lees ik in Mat. 5 : 7 dat Jezus de konklusie trekt: Ik heb u dit ideaal alleen maar voorgehouden, opdat u tot het besef van uw zonde en ellende komt. Integendeel, Hij trekt twee konklusies waarin Hij nog eens onderstreept dat de Bergrede een werkelijk program van ons leven moet zijn. Aan het slot van hoofdstuk 5 zegt Jezus: „Weest gij dan volmaakt gelijk uw Vader die in de hemelen is, volmaakt is". En aan het slot van hoofdstuk 7 : „Een ieder dan die deze Mijn woorden hoort en ze doet, die zal Ik vergelijken bij een voorzichtig man, die zijn huis op een steenrots gebouwd heeft".

Zeker, uit onszelf kunnen wij die Bergrede niet volbrengen. Dat kunt u ook lezen in deze „Liefdesverklaring aan alle mensen". Daarin wordt gezegd : „Zijn Geest zal je in staat stellen om het menselijk-onmogelijke te doen : God en de mensen lief te hebben".

En we weten ook wel dat, zelfs in de kracht van Christus, niemand van ons die Bergrede volmaakt kan volbrengen. Leest u maar Rom. 7. Maar dat mag nooit een excuus zijn om niet altijd weer opnieuw toch die Bergrede, deze boodschap van de volkomen, zichzelfvergetende, liefde in ons leven te verwezenlijken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen