DE BRUG OVER DE SMERIGSTE WATEREN

In Nicaragua trouwen wij meestal heel jong. Mijn vrouw was nog maar 15 jaar. Beiden waren we in onze puberteitsjaren. Alles in ons was nog in ontwikkeling. Is het dan te verwonderen dat wij spoedig tegen elkaar botsten?

Bovendien waren wij opgegroeid in een milieu waar geen echte liefde heerste. Mijn vader was alcoholist. Ieder dacht alleen aan zichzelf. En als je dan gaat trouwen, hoop je in het huwelijk een compensatie te krijgen van de liefde die je altijd gemist hebt. Maar in wezen is dat een egoïstisch standpunt. Deze „ikken" die zichzelf zochten, moesten dan ook wel slaags met elkaar raken en elkaar teleurstellen.

Ik wilde weg uit mijn huwelijk, weg uit Nicaragua, ik wilde zwerven de wijde wereld door. Ik werd matroos op de grote vaart.

Ik kwam in Nederland terecht. Daar werd ik matroos op een schip van de binnenvaart. En toen gebeurde het vreselijke. Op de Schelde werden wij aangevaren. Het andere schip kwam met de voorsteven recht tegen mijn kajuit. Al mijn bezittingen, mijn geld, mijn paspoort, alles verdween in de Schelde. Later is nog geprobeerd iets terug te vinden, maar tevergeefs.

Daar stond ik: brodeloos, statenloos, hopeloos. De eigenaar van het schip kreeg van de verzekering alles uitbetaald. Maar mij wilde hij niets geven, ofschoon mijn bezittingen mee verzekerd waren. En ik kon juridisch niets tegen hem beginnen. Ik had immers niet eens een bewijs van mijn identiteit. Na veel omzwervingen kwam ik in Groningen terecht. Ik had al eens eerder evangelist John Wieringa ontmoet. Die had toen tegen mij gezegd: „Als je in nood komt, vergeet dan niet dat mijn huis voor je open staat".

En toen gebeurde het heerlijke. Op een avond heeft Heberto zichzelf helemaal uitgesproken voor br. Wieringa. Hij heeft zijn zondige verleden uitgeschreid en uitgeschreeuwd. En toen kwam Christus in zijn leven. Hij liet mij zien wat hij vóór in zijn Bijbel had geschreven: „Om 0.55 uur (dus vijf voor één 's nachts) nam Christus mij aan als Zijn eigendom en daalde de vrede in mijn hart."

Maar de duivel liet zijn prooi niet zo gemakkelijk los. Er kwam nog een verschrikkelijke strijd. De Boze fluisterde hem in: „Dat kun je toch niet maken. Je hebt je aan Christus overgegeven, maar dat houd je toch niet vol als je straks in Nicaragua bent".

Het werd donker in hem. Angsten kwamen in hem naar boven. Maar tegen de morgen gebeurde er iets vreemds. Boven zijn bed was de voorpagina op de muur aangebracht van een Amerikaans tijdschrift van een grote brug in San Francisco. Daar stond op: „Christus is de brug over het smerigste water heen Dat blad liet ineens los (Het was met cellotape bevestigd) en viel op zijn schouders. Ineens klaarde alles in hem op. Hij wist het nu zeker: Jezus heeft de hand op mijn schouders gelegd. Ik hoef niet bang te zijn. Hij zal altijd met mij zijn. (De foto op p. 22 is een brug in Venetië)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen