REFORMATIEHERDENKING 1980 (1)

Reformatieherdenking is in onze tijd meer dan ooit nodig. De bijbelse grondbeginselen van de Reformatie worden van verschillende kanten bedreigd.

Allereerst door de R.-K. Kerk die onder deze paus weer volledig contrareformatorisch aan het worden is. De verering van de paus als de plaatsbekleder van Christus op aarde is enorm toegenomen. Waar hij ook verschijnt, overal komen honderdduizenden op de been om deze „vertegenwoordiger van God op de aarde" te zien en te verheerlijken.

Daarnaast zien we een opleving van de Mariaverering. Iedereen kan weten dat ook wij, reformatorische christenen, grote eerbied hebben voor Maria, de begenadigde moeder des Heeren. Als je over haar leest in de Bijbel, wordt het stil in je, wanneer je denkt aan dit eenvoudige meisje dat uitverkoren werd, opdat het Woord in haar vlees zou worden om onder ons te wonen.

Maar onze verwondering wordt alleen maar groter, wanneer wij horen hoe zij in haar „Magnificat" God prijst als haar Zaligmaker. Dan weten we dat ook zij instemt met de belijdenis van de Bijbel: „Allen zijn zij afgeweken, tesamen zijn zij onnut geworden; er is niemand die goed doet, er is er ook niet tot één toe. Er is niemand rechtvaardig, ook niet één" (Rom. 3 : 9 - 20). Maria is voor ons het beeld van de uiterste begenadiging: een vrouw, zondares zoals wij allen zijn, ontvangt het voorrecht dat de heilige Zoon van God haar kind wil worden.

Maar juist daarom is het voor ons onmogelijk om mee te gaan met de r.-k. Mariaverering. Wij kunnen een zondares niet omringen met religieuze eerbied. Zij zou dat ook niet willen. In haar lofzang nodigt zij ons ook niet uit om haarzelf groot te maken, maar om te juichen om onze God, haar en onze Zaligmaker.

Daarnaast zien we dat de bijbelse verkondiging van de zaligmaking door genade en geloof alleen steeds verder wordt teruggedrongen. Op het ogenblik is de bisschoppensynode in Rome aan de gang. Het is volkomen duidelijk dat opnieuw de oude wetten op de gehuwden worden gelegd. Wij, reformatorische christenen, kunnen voor een groot gedeelte met die wetten meegaan zoals bv. de afwijzing van de abortus, de handhaving van de onverbreekbaarheid en de heiligheid van het huwelijk. Maar ons bezwaar is dat deze wetten door Rome losgemaakt worden van het geloofsvertrouwen in Christus. Ze worden geproklameerd onder de bedreiging van de zwaarste straffen: de eeuwige hel, wanneer je die zonden niet telkens aan een priester biecht. Wat een leed betekent dat voor zovéél r.-k. gehuwden! Ik weet het uit ervaring. Ik heb ongeveer 20.000 biechten gehoord.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen