ONZE KINDEREN OP SCHOOL IN ITALIË

Men heeft de keus: Openbare School - Scnola Statale - of een privé school van de r.k.-kerk.

Onze kinderen - de protestante kinderen wel te verstaan - gaan dus naar de openbare school - oftewel de „Staatsschool" - maar daar houdt het niet mee op. „In Italië is iedereen rooms", dus ook op de openbare school wordt godsdienstles gegeven, in welke vorm dan ook.

Ons zoontje van ruim zes jaar heeft dispensatie, d.w.z. hij is vrijgesteld van iedere vorm van godsdienstonderwijs of het bijwonen van de mis of gebed of het zeggen van de rozenkrans of het Ave Maria.

Zo jong als hij is, weet hij wel degelijk het verschil, maar dat neemt niet weg dat hij toch hoort wat er in zijn klas gezegd of gebeden wordt, ook al zou hij eigenlijk buiten de klas moeten worden gezet - zoals in de voorschriften staat of naar de concierge. (Wat nu in het gevolg ook gebeuren zal, hopen we!)

Op de eerste schooldag van het jaar gaat men „en masse" naar de mis in de kerk en mijn zoontje zei: „Ik ben evangelisch en ga niet naar de mis". Zijn nieuwe juffrouw - van buiten de plaats - die niets van zijn dispensatie wist, was logisch genoeg niet gewend aan zo'n antwoord van zo'n kleine peuter en zei: „Stop je oren dan maar dicht en doe je handen dan maar voor je ogen, dan zie en hoor je tenminste niets".

En dit is een Staatsschool, waar men geen godsdienstonderwijs zou moeten geven!

Mijn man heeft dan ook op een schoolreünie voor onders te kennen gegeven hoe hij (en wij!) daarover dacht.

En zo zijn we dagelijks bezig met het probleem om onze kinderen op te voeden in de leer van onze Heere Jezus Christus, onze Enige en Ware Zaligmaker. En het is niet genoeg dat we overdag uit de bijbel lezen en 's avonds voor het naar bed gaan de kinderbijbel (Anne de Vries in het Italiaans vertaald!). Er komen nl. gesprekken bij op het niveau van een kind van een jaar of zes/zeven en die gesprekken kunnen vaak heel diep gaan! En nog belangrijker - het dagelijkse leven dat zo'n kind ziet van gelovige ouders.

Wij weten immers maar al te goed hoe zo'n jong kind als „wet" aanneemt alles wat zijn „juf" zegt.

Voor ons zijn dat enorme opdrachten. Alles, maar dan ook alles komt neer op de ouders, op de gemeente. Zelf heb ik een klasje van de zondagsschool, nu al voor het tweede jaar, terwijl ik ook nog gedurende de dienst orgel speel. Immers, ook de muziek ter begeleiding van ons zingen in onze kerkdiensten is ter ere van onze Here in ons samenzijn. En vaak, meestal iedere keer, komt de vraag bij me boven: doe ik het wel goed; doe ik het wel juist? En ik kan dan ook niet anders dan, voor het beginnen van de zondagsschool, - in stil gebed de Here smeken om mij de juiste woorden in te brengen, opdat onze kinderen iets mogen leren en uitbrengen wat zij leren en getuigen voor hun Here, zo jong als ze zijn.

Daarom zou ik onze lezers willen verzoeken uit het diepst van mijn hart: gedenkt onze kinderen, waar als het ware aan twee kanten getrokken wordt. Onze kinderen, zo jong als ze zijn, komen op voor hun geloof en overtuiging en daar zijn we zo ontzettend dankbaar voor. Maar - we hebben hulp nodig: gebed van u allen, opdat onze jonge kinderen niet in verwarring worden gebracht door het rooms katholieke onderwijs op school.

Wij van onze kant doen alles wat we kunnen in ons menselijk vermogen, maarhelpt u ons daarbij met uw gebed, opdat ook hier onze kinderen mogen opgroeien als levende getuigen van onze Here Jezus Christus, onze Enige en Ware Zaligmaker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen