GODS INNERLIJKE BEWEGINGEN

Ik ken geen woord in de Bijbel, dat het meeleven van God met ons inniger beschrijft, dan het Griekse woord „splagchnon" en het daarvan afgeleide werkwoord „splagchnizomai". Dat betekent letterlijk „ingewanden". Het woord „splagchnon" komt voor in Lk. 1 : 78. De SV vertaalt: „door de innerlijke bewegingen der barmhartigheid van onze God", maar letterlijk staat er: „door de ingewanden van de barmhartigheid van onze God". Zo staat het ook in de Vulgaat: „per viscera misericordiae Eius". Dr. H. Koster schrijft over dat woord in Kittel's Th.W. dat het in het oude Grieks betekende de ingewanden van het offerdier. Vooral de meer edele gedeelten zoals het hart, de lever, de longen en de nieren. Vanaf de vijfde eeuw voor Christus wordt het woord ook gebezigd voor de ingewanden van de mens. Later werd het vooral ook gebruikt om de moederschoot aan te geven of de lendenen van de man, als zetel van zijn voortplantingskracht.

Het woord is vooral in „De Testamenten van de Twaalf Patriarchen" (een apokrief Joods geschrift) toegepast op God om Zijn innerlijke barmhartigheid aan te duiden en uit te beelden. En vandaaruit is het woord overgegaan in het Nieuwe Testament.

We komen het werkwoord „splagchnizomai" tegen als kernwoord in gelijkenissen: in de gelijkenis van de barmhartige heer en de onbarmhartige knecht (Mt. 18:23 - 35); de SV: „De heer van deze dienstknecht, met barmhartigheid innerlijk bewogen zijnde"; vervolgens in de gelijkenis van de verloren zoon; de SV: „En toen hij nog ver van hem was, zag zijn vader hem en werd met innerlijke ontferming bewogen" (Lk. 18 : 20); verder in de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan; de SV: „Maar een zeker Samaritaan… werd met innerlijke ontferming bewogen" (Lk. 10 : 33).

We wijzen ook nog op Mk. 6 : 34, Mt. 9 : 36, Mt. 20 : 34 en Lk. 7 : 1 3. Uit al die plaatsen blijkt dat daarin Christus wordt voorgesteld als de Messias, die de belichaming is van de barmhartigheid Gods, de God van het Verbond die als een vader en een moeder tegelijk Zijn volk in intense liefde draagt.

Maar deze barmhartigheid van Christus moeten ook wij op eenzelfde manier voortzetten. Jezus schaamde Zich ook niet over Zijn gevoelens. Hij weende over Jeruzalem. Hij sprak heel open over Zijn diepe gevoelens van liefde voor Zijn hemelse Vader en over Zijn liefde voor ons.

En Paulus roept ons op te delen in eikaars lief en leed. „En hetzij één lid lijdt, zo lijden alle leden mee; hetzij dat één lid verheerlijkt wordt, zo verblijden zich al de leden mede" (1 Kor. 12 : 26).

Je kúnt een broeder of zuster die gebukt gaat onder een diep verdriet b.v. omdat hij een kind heeft verloren, niet echt troosten, wanneer je hun verdriet niet door je heen laat gaan. Ze hebben er niets aan, wanneer je als een koude kikker slechts wat Bijbelteksten voor hen citeert of wat dogmatische beschouwingen ten beste geeft. Dat lijkt dan eerder een belaching van hun leed. Jezus was geheel anders.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen