ALS EEN ADEMTOCHT

Dát is ons leven: een ademtocht, een ritseling van de wind, een vleugje in de avond. „Neemt Gij hun adem weg, zij sterven en zij keren weder tot hun stof

(Ps. 104 : 29).

Alles in ons is vluchtig, vergankelijk.

Daarom: trek je eens even heel intens terug van alles om je heen. Laat alle stemmen in je verstillen. Stijg uit boven alle beroeringen en passies.

En kijk jezelf dan in de ogen. Spreek met jezelf, met-jezelf alleen.

Op de immense vlakte van het bestaan sta je daar dan, helemaal alleen. Geen mens kan je daar bereiken; ook je liefste niet; niemand.

Wanneer je tot die heilige stilte bent gekomen, gaat het in je schreeuwen om uitgetild te worden uit die eenzaamheid. Dan wil je iemand horen, iemand zien, iemand betasten, iemand nabij weten.

Maar daar op die vlakte is er geen gemeenschap met een mede-mens mogelijk.

Daar is alleen maar God; áls je Hem tenminste wilt zien. Daar in de wildernis wil Hij tot je spreken: „Daarom ziet, Ik zal haar lokken en haar voeren in de woestijn; en Ik zal naar haar hart spreken" (Hosea 2 : 1 3 ). Hef je ogen op naar Hem en rust uit in Hem, rust eindeloos uit in Hem.

Hij wil een Vader voor je zijn; maar alleen wanneer je tot Hem naderen wilt in Zijn Zoon.

„Zo iemand Mij liefheeft, die zal Mijn woord bewaren; en Mijn Vader zal hem liefhebben .en Wij zullen tot hem komen en zullen woning bij hem maken"

(Joh. 14 : 23).

God wil wonen in jou! Wat een onvoorstelbare verrukking!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen