EEN SCHREIEND HART

We zagen al in het artikel op pag. 3 dat je het eigenlijke van de Bijbel slechts met je hart kunt verstaan; en dat betekent dat je ook moet proberen „tussen de regels van de Bijbel door te lezen".

Je kunt bv. de gelijkenis van de farizeeër en de tollenaar exegetisch uitdiepen tot en mét. Je kunt uit het Grieks allerlei fijne nuances van de woorden schilderen. Maar daarmee heb je nog niet begrepen watjezus met die gelijkenis bedoelde. Je kunt zelfs onder een ontroerende preek over deze gelijkenis dikke tranen schreien en toch niet verstaan hebben wat de verbrokenheid des harten is die Jezus ons in deze gelijkenis wil voorhouden.

Verbrokenheid is een beleving. Je kunt proberen die belev ing in begrippen vast te leggen, maar dan ontglipt ze je toch telkens weer tussen de vingers van je ontledende verstand zoals water tussen de mazen van een net wegvliet.

Verbrokenheid is een beleving. En beleving is iets van het hart. En het hart spreekt zijn eigen taal, die het logisch redeneervermogen niet verstaat. Als je met je nuchtere verstand een liefdesbrief gaat analyseren, dan lach je je krom of erger je je blauw: al die herhalingen en die "erkleinwoordjes in de mond van volwassenen, waaronder mensen die een heel verantwoordelijke positie in het maatschappelijke of kerkelijke leven innemen.

Zo zullen humanisten de Bijbel bespottelijk vinden of/en erdoor geprikkeld worden. Ze vinden het maar een kindertaaltje. Maar dat staat nu juist in de Bijbel dat je moet worden als een kind, wil je kunnen doordringen in de geheimenissen van het Koninkrijk Gods.

Het hart spreekt zijn eigen taal. En het hart bedient zich bij voorkeur van symbolen en van beeldspraak. Zo kunnen we ook begrijpen dat ook Jezus zo vaak gebruik maakte van gelijkenissen en van beeldspraak om de geheimenissen van het Koninkrijk voor ons te ontvouwen.

Daarom, wil je weten wat verbrokenheid des harten is, lees dan vaak in stilheid deze gelijkenis van de farizeeër en de tollenaar. Proef en smaak die gelijkenis met je hart. Laat de woorden van Jezus op je inwerken. Drink ze tot je, in de sfeer van het gebed en van diepe gelovige afhankelijkheid van Hem.

Toch wil ik proberen om nog wat meer te omschrijven wat verbrokenheid des harten is. Meer dan een „proberen" zal dat niet zijn. Maar misschien wil de Heilige Geest mijn woorden gebruiken om u dieper in te leiden in de verborgenheden van de ontfermende liefde Gods.

Het tegenovergestelde van' de verbrokenheid is de mens, die ongebroken voor God staat. Bijzonder fijn heeft Jezus dan ook die farizeeër meteen al getekend, doordat Hij zei: Die Farizeër stónd voor God. Hij ging niet door de knieën. Hij wilde dat niet.

Eigenlijk was dat ook het geval met Judas. Die had wél ingezien dat hij een verschrikkelijke misdaad had begaan. Hij schreeuwde het immers uit: „Ik heb gezondigd, verradende het onschuldige bloed" (Mat. 27:4). Maar hij kwam niet tot verbreking. Hij wilde nu zichzelf gaan straffen door zelfmoord te plegen. Hij handhaafde op deze manier zichzelf tot het laatste toe.

Heel anders handelde Petrus. Hij kwam ook tot het inzicht van het verschrikkelijke, het misdadige, van zijn verloochening van Christus, zelfs onder ede. Maar het hanegekraai en even daarna de blik uit de ogen vanjezus scheurde zijn geweten open. Hij ging naar buiten en weende bitter. (U ziet ook hier weer dat het hart van Petrus vooral reageerde op de symboliek van het hanegekraai, dat door Jezus voorspeld was, en door die blik uit Zijn ogen).

Judas holde in zelfhandhaving naar de strop. Petrus werd gebroken en gaf zich aan Jezus over.

Bij de verbreking is het alsof je ziel een knik krijgt. Het is te vergelijken met kinderen, die soms heel lang kunnen „koppen" tegenover vader of moeder. Ze weten dat ze fout zijn geweest, maar ze willen het niet toegeven. Ze ondergaan dan soms een straf, stijfhoofdig en verbeten. Totdat er ineens ook bij hen iets breekt. Ze komen tot de erkenning van hun fout. Ze zien niet alleen dat ze verkeerd zijn geweest, maar ze erkennen het ook. Vaak breken ze dan in tranen uit.

Iets dergelijks is de verbreking voor Gods aangezicht. Ineens ziet de mens niet alleen zijn schuld, maar erkent die ook met zijn hart. Dan geeft hij zijn zelfhandhaving volledig op. En ook bij zo'n verbroken mens komen dan de tranen, misschien niet in de ogen, maar wel in het hart.

En die tranen van de ogen of die tranen van het hart kunnen zo bevrijdend zijn. Het zijn verlossende tranen. Allerlei spanningen verdwijnen, wanneer je je schuld hartstochtelijk kunt uitschreien aan de boezem van de hemelse Vader. Want door je betraande hart heen zie je dan Hem in Zijn oneindige vergevende barmhartigheid. Als volkken reine sneeuw dwarrelt dan die mildheid van Hem op je neer. Je weet je omvangen in Zijn liefde. Hij is je dan zo intenas nabij. Hij beurt je dan op. Hij vertroost je. Hij heiligt je.

Jezus heeft deze ontmoeting uitgebeeld in een andere gelijkenis nl. in die van de verloren zoon. Zie Lk. 15 : 11-32.„ En toen hij nog ver van hem was, zag hem zijn vader en werd met innerlijke ontferming bewogen; en toelopende, viel hij hem om zijn hals en kuste hem".

Zo mag je dan God op je zien afkomen: met innerlijke ontferming bewogen. Trouwens, die verbrokenheid des harten wordt door Hemzelf bewerkt, doordat Hij Zich tevens openbaart als de Vergevende, de Barmhartige. Een mens wordt niet verbroken door het zien van de rechtvaardigheid van God. Die had Judas ook wel gezien. Maar een mens kan niet meer tegen de liefde van God op, wanneer die door de werking van de Geest ineens stralend voor hem staat. Tegenover die liefde steekt zijn eigen liefdeloosheid en zelfzucht zo schril af. Die liefde van God trekt dan als een vertedering door heel zijn ziel heen. Als een warme lentewind waait die liefde over zijn verkilde, beyroren ziel en brengt alles tot ontdooiing. Je hele wezen staat dan te trillen van ontroering om zulk een God van verrassende vergeving.

Maar God komt niet alleen op je af met Zijn overstelpende liefde, Hij neemt je in Zijn armen en omhelst je. Wat een verrukking die armen van de hemelse Vader om je heen geslagen! Ja, nog inniger beschrijft Jezus die ontmoeting: De vader kuste de verloren zoon. Zo drukt ook de heilige God in de ontmoeting der verzoening Zijn heilige kus op ons.

Dat alles mag je ervaren, de een meer, de ander minder. In die ontmoeting ben je omsloten door een bovenaards licht. Je bent dan in het licht. Je wandelt dan in Gods licht (1 Joh. 1:7). Die liefde Gods zingt dan in je, zingt rondom je heen, het lied dat de engelen zongen boven Bethlehem: „vrede op aarde aan de mensen van Gods welbehagen", dat lied dat de engelen telkens vol vreugde opnieuw aanheffen, wanneer een zondaar tot bekering komt (Lk. 15 : 10).

Deze houding van het verbroken hart mag een mens nooit meer verliezen. In die zin is het niet waar: éénmaal bekeerd, voor altijd bekeerd. Het is waar dat de Heere niet wil dat wij iedere keer opnieuw met onze zonden bij Hem aankomen. Hij heeft immers gezegd dat Hij onze zonden, wanneer wij die eenmaal beleden hebben, niet meer wil gedenken (Hebr. 8:12). En dan is het onjuist, wanneer wij Hem daar toch telkens aan herinneren.

Nee, de Heere wil het feest met ons vieren van de volle vergeving. Maar wel moeten wij altijd die houding hebben van verbrokenheid. Steeds moeten we er verwonderd over blijven dat God ons toelaat dat wij zo innig met Hem mogen omgaan, dat Hij ons als Zijn vrienden behandelt door ons in te leiden in de diepten van Zijn heilsgeheimen (Joh. 15:15).

Trouwens, wie steeds dichter tot God nadert met zijn hart, kan ook niet anders dan voortdurend uitroepen: „Heere, het kan toch eigenlijk niet. U weet toch wie ik ben. U weet dat ik nooit helemaal rein word, nooit helemaal zonder zondige roerselen in mij. Hoe kunt U mij dan zo dicht naar U toehalen in de innigste omhelzing, in de liefste eenheid? Heere, ik ben het niet waardig".

Wanneer we zo spreken, dan is dat heel iets anders dan opnieuw onze zonden bij God in herinnering brengen. Zulk een spreken ontsnapt aan ons hart. We kunnen niet anders. Zulk een verootmoediging heeft niets weg van een „moeten" Ze ontspruit uit het besef van onze onreinheid en onvolkomenheid tegenover de overweldigende majesteit en liefde van God. Op eenzelfde manier knipper je ook met de ogen tegenover een sterk licht. Zo reageert je ziel ook in deemoed en verwondering tegenover het licht van Gods liefde en grootheid. Lezer(es), hebt u nu iets beter verstaan wat de verbrokenheid des harten inhoudt? U zult het zeker weer anders beleven dan ik, maar u zult het wel herkennen bij mij. Bent u al tot die verbrokenheid gekomen? Of „staat" u nog altijd ongeschokt voor Gods heilige aangezicht? Dat kan, ook al spreek je woorden van verootmoediging en dankzegging. Dat deed de farizeeër immers ook. Je kunt een hoofd vol hebben met theologie over zondebesef, terwijl je hart er geen deel aan heeft. Je kunt hele systemen opzetten over de grootheid van Christus, terwijl je hart Hem niet persoonlijk kent.

Moge de Heere u Zijn heerlijkheid en mededogen, Zijn majesteit en Zijn barmhartige liefde in Christus openbaren. Ik gun het u zozeer. Je wordt er zo diep gelukkig door. Een oneindige vrede vervult je dan. Er is dan vreugde bij de engelen in de hemel, vreugde ook bij alle kinderen Gods die ervan horen en die het ook zelf hebben ervaren, vreugde ook bij mij. Kom en verheug u „met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde" in Christus, kom tot de heilsfontein en drink er het levende water om niet Kom, ook u, ook jij!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen