Gebroken

Ik stónd
recht en rond,
terwijl ik voor Uw oog
mijn braafheid woog.
Maar mijn geweten woelde:
Uw zuiv're luister
die in mijn droevig duister
het vuil naar boven spoelde.
Toen woei Uw heilig licht
in mijn verwaande aangezicht.
Uw woord sloeg op de rots
en spleet mijn trots.
En uit mijn hart begon
een nieuwe bron
te stromen.
Het was Uw zoete zon
die mijn hoogheid overwon
en dromen
in mij weven ging,
weerspiegeling
van eeuwig leven.
Uw liefde gaf de knik
aan mijn granieten „ik".
Toen viel mijn ziel
voor zoveel goedheid stuk
en schreide van geluk.
O mijn Oorsprong, o mijn Voorsprong
die altijd wijkt,
wanneer men naar U kijkt.
Want Gij zijt oneindig wijd
en wild en wit,
die in Uw mildheid zit
gehuld, vervuld
van stilheid en geduld
Nu blijft het in mij vloeien,
nu blijft het in mij groeien:
de tranen om Uzelf,
de tranen die ik welf
naar de regenboog
van Uw heil, zo hoog,
zo groot, o Grot van zegen, o God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen