BISSCHOPPENSYNODE

Er is van de bisschoppensynode echt wel iets goeds te zeggen. In de eerste plaats zal het in de toekomst niet meer mogelijk zijn om de grondwaarheden van het christendom te loochenen zoals o.a. gebeurd is in de Nieuwe Katechismus, die destijds met een woord van aanbeveling van de Nederlandse bisschoppen is verschenen. Daarin werd bv. het plaatsbekledende lijden en sterven van Christus ontkend alsmede het persoonlijk bestaan van engelen en duivelen. Het evolutionisme werd er duidelijk geleerd. Over de maagdelijke geboorte van Christus werd zo vaag geschreven dat iedereen tussen de regels door wel begreep dat de opstellers van deze katechismus er eigenlijk niet meer in geloofden.

We kunnen dus blij zijn dat deze grondwaarheden van de kerk der eeuwen opnieuw in de Nederlandse R.-K. Kerk zullen worden beleden. Helaas moet ik daar een „maar" aan toevoegen, dat deze vreugde toch weer tempert.

Is het christendom een pakket van waarheden?

De reden van dat „maar" is gelegen in het feit dat het christendom niet een pakket van waarheden is, maar een levend geheel. Daardoor is het eigenlijk niet mogelijk om zulk een vergelijking te maken tussen kerken, in hoeverre men al of niet dichter bij elkaar staat, doordat men het aantal waarheden optelt waarin men eender denkt.

In wezen verkondigt de Bijbel niet een aantal waarheden, die als zeeuwse babbelaars een beetje (of heel erg) aan elkaar klonteren, maar die je met wat moeite ook wel uit elkaar kunt trekken. In de Bijbel spreekt de levende God tot ons en die God verkondigt ons Zijn Zoon als de enige en volkomen Zaligmaker voor zondaars die in Hem geloven. In de Bijbel wordt niet een waarheid, een dogma, een leerstuk, centraal gesteld, maar een Persoon, Jezus Christus. Over deze Persoon wordt dan heel veel gezegd en die gezegden zou je dan de christelijke dogma's kunnen noemen. Maar ik zou daarbij heel erg tot voorzichtigheid willen manen. Want het is mogelijk dat die dogma's dan tóch een eigen bestaan gaan leiden, min of meer los van de Persoon van Christus. En dan krijg je mooie preken over diepzinnige grondwaarden van de Bijbel, maar Jezus Christus, als de Persoon die midden onder ons wil leven en ons wil samen binden tot één levend lichaam, is er soms niet aanwezig, hoogtens is er een verwijzing naar Hem via de dogma's die verkondigd werden.

Heenwijzing naar, maar nauwelijks verkondiging van Christus

In de rooms-katholieke prediking staat Christus niet centraal, maar de vrome mens en ten diepste de kerk als een door Christus gewild instituut Je kunt in die prediking eigenlijk de Persoon van Christus wel missen, want alles is heenwijzing naar Christus „Door Maria tot Jezus", dus verkondig maar Maria en zij brengt je vanzelf naar Christus. „De paus verklaart onfeilbaar de Schrift", dus is het lezen van de Schrift in wezen niet nodig. De sakramenten zijn de middelen die krachtens eigen werkzaamheid je de genaden meedelen; daarom is er een persoonlijke geloofsovergave aan Christus niet nodig. Het is voldoende dat je aan de voorwaarden voldoet, die nodig zijn voor het geldig en waardig ontvangen van het sakrament en dan verricht dat sakrament verder wel feilloos zijn werkzaamheid en verbindt je krachtens de werkzaamheid van het sakrament zelf met Christus, ook al merk je daar in je bewustzijn totaal niets van.

Levende gemeenschap?

Er staan ook wel mooie dingen in, waarmee wij zonder meer kunnen instemmen. Zo beginnen de bisschoppen in hun brief aan de rooms-katholieken van Nederland met het leggen van de nadruk op de communio (= gemeenschap met elkaar). Ze schrijven daarover: „Het bijbelse woord „communio" duidt op die speciale gemeenschap in geloof, hoop en liefde, welke de gelovigen verenigt met Christus en Diens Vader, en die hen tegelijkertijd met elkaar verbindt Het is de ene en onverdeelbare Heilige Geest die, verblijvend in de harten, de gelovigen verenigt in het éne lichaam van Christus".

Daar kunnen ook wij, reformatorische christenen, zonder enige reserve amen op zeggen. Maar… (helaas wéér een „maar") juist deze bisschoppensynode heeft de hiërarchische schroeven flink aangedraaid, zodat er van een echte communio in de bijbelse zin nauwelijks nog sprake kan zijn. Immers waar de vrijheid op allerlei wijze aan banden wordt gelegd en alles door wetten en wetjes wordt geregeld, is een echte, dus levende gemeenschap onder elkaar niet of nauwelijks nog mogelijk.

De hand in eigen protestantse boezem

Wij, protestanten, moeten echter oppassen dat wij niet de houding van de farizeeër aannemen: „O God, wij danken U dat wij niet zijn als die anderen". Ook wij kunnen immers prachtige, dierbare woorden vanaf de kansel over de hoofden van de kerkgangers laten rollen over de vrijheid van de kinderen Gods, de vrijheid van de Heilige Geest, terwijl wij tegelijk de vrije uiting van Gods kinderen zozeer aan banden leggen door onze regels en tradities, dat er van een échte levende gemeenschap onder elkaar niet of nauwelijks sprake is.

Wij verwijten Rome: „Waarom houden jullie je niet aan de Schrift alleen? Al die bepalingen van de bisschoppensynode vind je toch immers nergens in de Bijbel". Maar wanneer iemand het waagt om allerlei protestantse tradities aan de Bijbel te toetsen, dan krijgt hij van alle kanten de kerkelijke draaien om de oren. Dan is er van het zozeer geroemde reformatorische beginsel Sola Scriptura niet veel meer te bekennen.

Verschrikkelijk

Er is dus echt wel iets goeds over deze bisschoppensynode te zeggen, maar tegelijk iets verschrikkelijks. Deze synode heeft opnieuw de verplichting onderstreept van de biecht De mensen móéten hun zware zonden persoonlijk aan de priester belijden en pas als die biechtvader de absolutie geeft, zijn ze weer verzoend met God en gaat de hemel weer voor hen open. De bisschoppen beweren, overeenkomstig het Concilie van Trente, dat de biecht „het enige gewone middel is om zich met God en met zijn broeders en zusters in het geloof te verzoenen". „Deze verzoening met de Vader en met dé Kerk veronderstelt de belijdenis van onze zonden en een oprechte wil tot bekering" (nr. 42).

Hier wordt van de ene kant de leek volkomen afhankelijk gemaakt van de priester. Zonder tussenkomst van de priester blijft de hemel voor hem gesloten en is hij gedoemd tot de eeuwige dood in de hel.

En vervolgens wordt de mens weer teruggeworpen op zichzelf nl. op de oprechte wil tot bekering. Maar wanneer weet je dat je wil tot bekering oprecht is? Wie iets meer weet van de dieptepsychologie, zal moeten erkennen dat je daaromtrent niet of nauwelijks zekerheid kunt krijgen.

Een ander evangelie

De Bijbel leert ons een volkomen andere weg des heils. De Bijbel wijst ons de weg van het geloof in Christus alleen. Niet door te wroeten in jezelf en nog minder door blind je toe te vertrouwen aan mensen, aan priesters of dominees, vind je de rust van de verzoening met God, maar alleen door helemaal op Christus te bouwen. Hij heeft gezegd: „Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt en Ik zal u rust geven" (Mat 11 : 28). Hij heeft NIET gezegd: „Ga graven in jezelf en ga daarna naar de kerkelijke leiders en vertel hen wat voor slechts je allemaal in jezelf hebt gevonden, en pas dan zal je de rust vinden voor je vermoeide ziel".

Opnieuw verkondigt de R.-K. Kerk, ook van Nederland, een ander evangelie- en dat is geen Evangelie zegt Paulus- nL het evangelie van de zaligmaking, niet door het geloof in Christus alleen, maar door de eigen werken, niet door het onvoorwaardelijke vertrouwen in wat Christus voor je heeft gedaan, maar door het vertrouwen in wat je zelf doet, nL je zogenaamde oprechte wil tot bekering en je zondenbelijdenis, én in wat een ander zondig mens doet nl. je vrijspreken van de zonde in de biecht.

Reformatorische christenen, beseft u uw grote verantwoordelijkheid? Vlak naast u wonen deze rooms-katholieken die een weg krijgen gewezen door hun kerk, die naar onze diepste overtuiging niet voert naar het eeuwige leven, maar naar de eeuwige dood. Immers wij weten dat degenen die het van werken verwachten, van hun eigen vrome „doen", en NIET van het geloof in Christus alleen, nog steeds onder de vloek Gods liggen. Zie o.a. Gal. 3:10.

Neem het ons niet kwalijk

Rooms-katholieke lezers, neemt het ons niet kwalijk dat wij zulk een duidelijke taal spreken. We kunnen niet anders. De liefde tot u gebiedt ons dat. Dringend zouden we u willen verzoeken in de Bijbel na te gaan, waar Jezus ooit ons heil afhankelijk heeft gemaakt van andere mensen.

Zeker, Hij heeft aan Zijn discipelen de opdracht gegeven om dit Evangelie van de redding door Hem alleen te prediken. In zoverre heeft Hij hen de sleutels van het Koninkrijk der hemelen in handen gegeven. In zoverre heeft Hij hen de macht gegeven om de zonden te vergeven. Maar nooit heeft Hij die zondevergeving afhankelijk gemaakt van een vrijspraak daarvan door mensen. Steeds heeft Hij Zichzelf en het geloof in Hem centraal gesteld: „Wie in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven" (Joh 6 : 47).

En ook de apostelen hebben slechts deze boodschap verkondigd Nooit hebben ze de mensen voorgehouden dat ze eerst hun zonden zouden moeten biechten aan hen of aan een van de door hen aangestelde oudsten. Steeds hebben ze verwezen naar Christus alleea Steeds hebben ze verkondigd dat de mens slechts behouden wordt alleen door het geloof in Christus. Wanneer de gevangenbewaarder van Philippi vraagt: „Heren, wat moet ik doen opdat ik zalig worde", dan luidt het antwoord van Paulus en Silas: „Geloof in de Heere Jezus Christus en gij zult zalig worden" (Hand. 16 : 30 - 31).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen