GEBREK AAN WARMTE

Ds. M. White heeft wekenlang doorgebracht met gesprekken met vroegere leden van de gemeente van ds. Jones en met overlevenden van de zelfmoord-rite van Jonestown en met hun familieleden. Zijn bevindingen werden uitgezonden door de Evangelische Omroep. Wij citeren:

„Ik kwam tot de ontdekking wat ik niet wilde weten: de slachtoffers van Jones waren onze eigen broeders en zusters. Ze groeiden op in christelijke gezinnen en kerken zoals de uwe en de mijne en zij werden bedrogen". Aldus ds. White.

Uit de interviews bleek duidelijk dat gebrek aan warmte binnen de eigen kerk velen had uitgedreven naar de verschrikkelijke sekte van Jones. Laten we luisteren naar een van hen, Grace Stoen:

„Ik kende niemand. Weet u, ik ging naar de kerk en zat daar in m'n eentje; ik zat daar een uur en ging weg. Er was geen warmte of iemand die je het gevoel gaf dat je een deel van de kerk bent. Maar in de gemeente van ds. Jones kwamen de mensen naar me toe en ze spraken met me, reeds meteen toen ik er voor het eerst kwam. Daar waren mensen van allerlei achtergronden in één kerk tesamen. Ze praattten met elkaar, ze zaten met elkaar. Oosterlingen, zwarten, blanken en Indianen. Dat raakte mijn hart, want voor mij was dat het leven: allen samen".

Wassen wij onze handen in onschuld?

Wij willen onze lezers déze vraag voorleggen: Mag Grace Stoen (en velen met haar) dat van de kerk verwachten? Moet de kerk een gemeenschap zijn, waar men elkaar aldus opvangt, waar men zulk een eenheid in de begrijpende liefde vormt? Mag zij van de gemeente van Christus een dergelijke geestelijke warmte vragen? We lezen wel dat dit zo was in het begin van het NT, maaar is dat ook nog zo voor onze tijd?

Moet het niet voldoende voor ons zijn, wanneer in de kerk de Schrift verklaard wordt door de predikant? Moeten we niet tevreden zijn met „Er staat geschreven"? Is alles wat daarboven uit gaat, niet verdacht en riekt een dergelijke geestelijke warmte niet naar mysticisme?

Wanneer we op deze laatste vragen bevestigend mogen antwoorden, dan gaat de kerk inderdaad vrijuit. Dan kan ze haar handen in onschuld wassen. Dan hoeft ze zich er niets van aan te trekken, wanneer sommigen haar te kil vinden en het gaan zoeken in de knusheid van kleine sektarische kringen, waar men wél alle belangstelling voor elkaar toont.

IRS is niet het geschikte blad om een dergelijke vraag grondig te bespreken. We geven deze vraag dan ook slechts aan u door, opdat u er onder elkaar eens over van gedachten kunt wisselen.

Welke warmte?

Wel zou ik u dan willen aanraden om ook met elkaar te bespreken, wélke warmte Christus voor Zijn gemeente bedoeld heeft.

Is dat een emotionele, kleverige, tranerige warmte, waarbij men aan elkaar vastklit en elkaar door dik en dun verdedigt tegenover de „buitenstaanders"? Ik meen beslist van niet. De warmte die Christus voor Zijn gemeente bestemd heeft, is van een heel andere orde. Die heeft niets te maken met de zwoele warmte van menselijke sentimenten. Christus staat niet ten dienste van mensen, die alleen maar behagelijk tegen elkaar aan willen kruipen en zich zo een beetje zeker en veilig voelen.

De warmte die Christus biedt, is zuiver, reinigend, hemels. Het is de Heilige Geest, die Christus als Zijn warme Adem over ons wil uitblazen. Vergelijk Joh. 20 : 20. Die Geest zendt de stralen van Zijn licht en Zijn warmte over ons uit via het prisma van het Woord, nooit daarbuiten.

Deze Trooster troost op een heel andere manier dan mensen elkaar troosten. Lees 2 Kor. 1 : 3-7. Die Geest troost ons bv. niet door onze zonden goed te praten, door tot ons te zeggen: „Je moet niet zo over je zonden inzitten. Kop omhoog! Wees wat vrolijker". Nee, die Geest doet precies het tegenovergestelde. Hij laat door het Woord zien, hoe erg onze zonde en ons verderf is, veel erger dan wij vermoed hadden. Maar dan troost Hij ons ook met de verzekering dat wij door het bloed van Christus volkomen reingewassen worden van die schuld, wanneer wij ons gelovige vertrouwen enkel op deze Middelaar stellen.

En ook de liefde, waarmee de Heilige Geest hen die van Christus zijn, samenvoegt tot één levend lichaam onder Christus als het Hoofd, is hemels van oorsprong. Ze komt van boven: „De liefde Gods is in onze harten uitgestort door de Geest, die ons gegeven is" (Rom. 5 : 5).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen