PAUS JOANNES PAULUS II

Vriendelijke oecemune en harde roomse wet

Waarom wilde hij niet? Volgens haar: „Hij gaat zozeer op in zijn priesterwerk. Hij is ook alom gevierd als uitstekend spreker, juist ook over geloofszaken. Men ziet hem ook als een wijs man, die door velen geraadpleegd wordt. Hij wil daarom in geen geval onze liefde ook sexueel beleven".

„Kan het zijn dat hij zich laat leiden door de theorie van het affektieve celibaat, zoals door De Bazuin de laatste tijd nog al eens werd gepropageerd?", zo vroeg ik haar. Ze kon daar geen antwoord op geven. „Misschien", zei ze, „maar in elk geval is het zijn werk dat hij niet wil loslaten. Als hij met mij zou trouwen, dan zou dat levenswerk van hem ineens en voor goed de grond in worden geboord. En wat dan? Hoe moet hij dan in zijn en in ons levensonderhoud voorzien?"

En, zo voegde ik eraan toe, hij zal geen verlof krijgen om te trouwen. Deze paus geeft geen enkele ontheffing meer van de celibaatsverplichting.

Schending van de mensenrechten

Deze mevrouw is een van de velen, die lijden onder de harde wetten, die Rome heeft uigevaardigd. Paulus VI was soepeler geweest. Maar Joannes Paulus II haalt de teugels weer strak aan. Hij verandert het advies van Paulus: „Het is beter te trouwen dan van begeerte te branden." (1 Kor. 7 : 9 RK-Vert.) in het tegendeel. De paus zegt praktisch: „Het is beter te branden van begeerte dan te trouwen, althans voor een priester".

Behalve dat deze paus zich aldus uitdrukkelijk keert tegen de Schrift, maakt hij zich ook schuldig aan schending van primaire menselijke rechten. De Tijd (r.-k.) merkte enige tijd geleden op dat je geen profeet hoefde te zijn om van te voren te weten dat de paus in de Verenigde Naties zal pleiten voor de mensenrechten, maar dat pleidooi verliest zijn kracht, zolang hijzelf de mensenrechten met voeten treedt in zijn eigen kerk door de onverbiddelijke handhaving van de celibaatsverplichting.

En als die priester merkt dat hij zich vergist heeft…?

In Philadelphia heeft de paus de reden genoemd, waarom hij aan priesters geen toestemming meer wil geven om te trouwen. "De menselijke waardigheid eist dat men trouw blijft aan de celibaatsverplichting, die men zelf op zich heeft genomen".

Al eerder had hij de nadruk gelegd op die persoonlijke beslissing, die een priester neemt. Maar, zo zou ik dan antwoorden, wanneer die celibaatsverplichting door een priester wordt aanvaard, dan doet hij dat (of hoort hij dat althans te doen) onder voorwaarde dat hij de gave der onthouding blijkt te bezitten, daar hij anders immers in strijd komt met 1 Kor. 7 : 9. Wanneer hij nu na enige tijd tot de ontdekking komt, dat hij zich vergist heeft en de gave der onthouding niet bezit, waarom mag hijzelf dan niet op die beslissing terugkomen, nu de stilzwijgende voorwaarde op grond waarvan hij destijds die gelofte aflegde, niet aanwezig blijkt te zijn? Waarom komt hij dan op zijn weg naar een huwelijk een paus tegen, die die weg probeert te barricaderen? Waar haalt een paus dan het recht vandaan om zulk een priester (en zijn geliefde) terug te stoten in de hel van een begeren dat vanwege dit verbod van de paus nooit tot rust kan komen binnen de door God ingestelde huwelijksverbondenheid?

De wet roept het begeren op

Weet de paus dan niets van de dieptezielkunde af? Weet hij dan niet dat de menselijke wil niet oppermachtig is?

Als christen zou ik hem beter de vraag kunnen stellen: Kent hij dan Romeinen 7 niet? Ik citeer uit de r.-k. vertaling: „Maar wel is het waar dat ik de zonde niet heb leren kennen tenzij door de wet. Ik zou van de begeerte geen weet hebben, als de wet niet zei: Gij móógt niet begeren. Het is de zonde die gebruik heeft gemaakt van het gebod om de begeerte in mij op te wekken" (Rom. 7 : 7-9).

Ik dacht dat dit duidelijke taal is. Bij de mens zoals hij door de Schepper bedoeld is, is er een eenheid tussen de geestelijke liefde en de sexuele eenwording. Maar de zonde is gekomen en sindsdien hebben wij Gods wet niet meer lief van binnen uit, vanuit ons hart. Die wet staat dreigend buiten ons: ,Je zult dit doen en dat laten en anders…!" Daardoor ontstaat het „begeren", dat wil zeggen: daardoor zoeken onze lichamelijke verlangens die eerst een volmaakte harmonie vormden met onze geest, zich een eigen uitweg, los van de geest; en dan zijn ze tot „begeren" geworden.

Alleen de Geest schenkt de gave van de onthouding

Wanneer een mens tot bekering komt en wedergeboren wordt, dan krijgt hij die wet weer lief. Dan staat die niet meer dreigend buiten hem, want hij weet dan dat Christus voor altijd de vloek, waarmee die wet ons bedreigt, heeft weggenomen. Dan zijn er twee mogelijkheden in de man-vrouwverhouding. Ofwel iemand ervaart bij zichzelf: Het is beter dan ik trouw, want in het huwelijk kan ik pas echt tot volkomen harmonie komen tussen de sexuele neiging en de geestelijke liefde. Ofwel hij ervaart in zich dat hij daarvoor het huwelijk niet nodig heeft en hij meent b.v. dat hij door God geroepen is om zich als ongehuwde in te zetten voor Gods Koninkrijk. In dat laatste geval heeft hij, zo zegt Paulus, de gave der onthouding gekregen.

Paulus rekent die gave der onthouding echter tot de gaven die niet ieder ontvangt, maar die de Heilige Geest uitdeelt aan ieder gelijk Hij wil (1 Kor. 12 : 11). Paulus zelf had die gave van de onthouding ontvangen. Hij schrijft echter: „Ik zou wel willen dat alle mensen waren als ikzelf, maar ieder heeft nu eenmaal van God zijn eigen gave ontvangen, de een deze, de ander die" (1 Kor. 7 : 7 R.-K.-Vert).

Niet de paus, maar slechts de Heilige Geest kan de gave der onthouding geven. En daarom is het volkomen ten onrechte, wanneer de paus zich tóch de macht aanmatigt om aan een priester het sluiten van een geldig huwelijk op straffe van doodzonde en hel te verbieden.

Wie is deze paus?

Daarover las ik in De Tijd: „Karol Woytyla besloot, toen hij juist twintig jaar geworden was, af te zien van de theatercarrière, waarvoor hij geknipt leek. Hij werd priester, bisschop, kardinaal, paus. Hij kan destijds, toen hij verzaakte aan eventueel wei-gevulde schouwburgzalen, moeilijk vermoed hebben ooit nog te zullen optreden voor honderdduizendkoppige menigten."

„Is dit religieus Travoltisme?, vroeg Le Nouvel Observateur zich af. Een erotisch element ontbreekt niet aan de geestdrift voor deze he-man, in wiens oorlel reeds door hysterisch geworden zusters werd gebeten en van wie nonnen volgens Der Spiegel gezegd hebben dat Woytyla mooier is dan Jezus Christus".

Ds. Renato di Lorenzo, ex-priester in Omegna die eveneens door IRS wordt gesteund, schreef: „De R-K. Kerk is in opmars om de massa's van het Italiaanse volk weer terug te winnen en met deze paus - de sportieve! - zijn ze daar al voor een gedeelte in geslaagd".

De Tijd schrijft ook nog: „Er ontstond een enorme jacht op het Italiaanse blad Oggi, toen dat foto's had gepubliceerd van aartsbisschop Woytyla, in korte broek picknickend met onder anderen een in shorts geklede jonge vrouw".

Zal deze paus zich inderdaad ontpoppen als de grote religieuze acteur, die de massa's acterend en spelend de machtige grote Rooms-Katholieke Kerk zal binnenloodsen? We zullen moeten afwachten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen