Lof zij de Heere

Wat is God goed! Nooit zullen we dit helemaal kunnen bevatten. Nooit zullen we Hem voldoende kunnen danken. Wat wij nu reeds door het Woord van Hem mogen zien en horen, dat roept nu al één groot loflied in ons op. Wat zal het dan zijn, wanneer wij Hem later mogen aanschouwen van aangezicht tot aangezicht?

Ik las uw boek: „Mijn weg naar het Licht" (uitverkocht HJH). Dat heeft mij zeer verblijd vanwege de herkenning. Ik proefde daarin dezelfde liefde van en voor Christus.

Ja, wie is als onze God? Zó groot, zo geweldig! Het is een feest om in Hem te geloven, Hem te dienen en Hem lief te hebben.

Toch voel ik in mijn hart ook dat donkere verdriet, omdat wij in dit leven nog steeds zondigen. Dat lijkt voor mij de grote vreugde van het volkomen leven met Hem: niet meer te kunnen zondigen, Hem, onze Heere, geen verdriet meer te kunnen doen, want de zonde doet pijn. Dat zal de vreugde zijn, wanneer we voor altijd in Zijn heerlijkheid zijn opgenomen.

Ik was al zeer jong gelovig (?) - misschien is het beter te zeggen: religieus - en later ging ik steeds meer verlangen Hem persoonlijk te kennen. Toch heeft het lang geduurd, voordat ik die onuitsprekelijke vreugde, waarover Petrus schrijft (1 Petr. 1:8), heb ervaren.

Ik deed belijdenis, toen ik 19 jaar was, in grote blijdschap en in groot heimwee. Ja, zo was het wel denk ik.

Doordat ik veel lees en las, kwam er zo'n groot lijden en zo'n groot verdriet en zoveel zonde op mij af, dat ik er vaak ten dode toe treurig om was. Ik begreep nog zo weinig. God is liefde. Ja, nu weet ik het héél zeker, maar toen geloofde ik dat alleen maar, zonder het echt te ervaren, en ik hield daaraan vast tegen alle aanklagers in, mijn geweten en de duivel.

Maar de pijn (vooral om het Joodse volk dat in de oorlog zo onvoorstelbaar leed) deed mij de das om. En dat doet het nóg, als ik er bij blijf stil staan; het gaat mijn begrip te boven; vooral omdat, als ik diep in mijzelf kijk, ik daar ook die zonde zie liggen. En dan schreeuwde ik het uit. Weinigen echter begrepen dit ofwel ze stopten en lazen niet verder over die gruwelberichten. Ik kón dat niet. In die tijd (tussen mijn 20-30 jaar) groeide wel mijn geloof, o ja, dank zij God, maar ook mijn moeite met zoveel geloofsgenoten, want, als God ons dan verlost heeft, als wij dat dan belijden, waarom zien we er vaak dan nog uit alsof we gevangenen zijn!? En zo zijn er zoveel dingen, waar ik het zo moeilijk mee had en heb.

Er is in veel protestantse kerken een tegenstelling tussen de leer en het leven. Velen doen maar en „geloven" het wel. En dat is al erg, maar erger, oneindig veel erger is dat door deze levenshouding niemand jaloers wordt op ons. Wij stralen immers meestal geen blijdschap meer af. En daardoor, en door onze liefdeloosheid onder elkaar en tegenover buitenkerkelijken, stoten wij zovelen misschien van Jezus weg.

Ik weet wel, ds. Hegger, dat het niet zo zwart/wit is, maar het is wel verdrietig. Op een avond gebeurde er iets wat ik totaal niet begreep en pas later kon benoemen: Jezus Christus stortte mij vol, overlopend vol met Zijn Heilige liefde, Zijn Heilige Geest, Zijn vrede en vanaf dat moment is alles anders geworden: de woorden die ik las en zong en zei, ze lééfden. Er kwam een wonderbare zekerheid, een vast vertrouwen, in mij. Geen spoor van twijfel bleef nog over … Juichend was en ben ik over Hem, Jezus Christus, die niet slechts ons verlost, maar ons ook heiligt, ons een leven geeft dat steeds verder openbloeien kan in geloof, hoop en liefde; liefde tot God, de Vader, liefde tot de Zoon, liefde tot en in de Heilige Geest; maar ook liefde voor Gods kinderen en liefde voor de mensen die ik ontmoet.

Vaak is er in mijn hart een ontferming met mensen, een ontferming die niet uit mijzelf ontspruit, maar die uit God komt.

En als je dan daaraan denkt, hoezeer wij door God ondanks onze zonden begenadigd worden, hoe kun je dan anders dan die almachtige en barmhartige God aanbidden? Als ik in de Bijbel lees, hoe Hij in het O.T. steeds weer Zijn volk oproept om bij Hem te blijven, opdat zij leven zouden hebben en overvloed, dan is mijn hart stil om zoveel liefde, goedertierenheid en geduld. Ja, alle bijbelse woorden zijn waar, zo heerlijk waar!

Het heeft God behaagd ook mijn man tot bekering te brengen. Ook hij heeft in Christus het nieuwe leven ontvangen. Ons gezin is vol vrede en blijdschap geworden, ondanks veel zorgen.

Ik heb gelezen in de krant over uw idee voor huisgemeenten. Wij hebben een kring, waar we niet het H. Avondmaal vieren, maar wel bij elkaar komen om gemeenschap te hebben met God en met elkaar door Jezus Christus. En dat bouwt ons op!

Misschien hebt u het erg moeilijk. Laat dan deze brief een bemoediging voor u mogen zijn. Uw zuster in Hem, onze Heere Jezus Christus:

B.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen