Dankbaarheid

Ik moet toch nog iets toevoegen aan het artikel op blz. 2 en 3: „Mijn genade is u genoeg". Ik heb er namelijk behoefte aan om tevens mijn grote dankbaarheid uit te spreken voor wat de Heere aan mij gedaan heeft. Dat is een behoefte van alle gelovigen: „Komt, luistert toe, gij godgezinden, gij die de HEER van harte vreest. Hoort wat mij God deed ondervinden, wat Hij gedaan heeft aan mijn geest" (ps. 66:8 ber.).

Verootmoediging en dankbaarheid gaan altijd samen. De dankbaarheid komt op uit de wortel der verbrokenheid. Die dankbaarheid trekt als een warmte door heel je ziel heen.

Ja, ik zie dat uit mij iets anders is gaan groeien: het verlangen naar de zuivere liefde. Ik zie dat heel duidelijk in mij. Ik zie tegelijk dat dit niet uit mijzelf is voortgekomen. Ik zie juist tegelijkertijd - dat is de verbrokenheid des harten - dat in mij alleen maar het kwade aanwezig is en dat uit mij geen goed kan voortkomen.

Maar juist daarom sta ik zo verwonderd te kijken naar dat „kleine beginsel der gehoorzaamheid" (Heidelbergse Katechismus) in mij. Ik zie dat gelovig vertrouwen in Christus als mijn Zaligmaker. En ik zie tegelijkertijd dat er in mij alleen maar de wortel is van het wantrouwen en van het vasthouden aan mijzelf, een verbeten me liever dood-vechten dan mij over te geven aan de volstrekte genade van een Ander. Daarom zie ik zo helder dat dit alleen door God bewerkt is. Zo zie ik de waarheid van dit woord: „Want het is God die in u werk^ beide het willen en het werken" (Fil. 2:13). Hij heeft het in mij naar boven geroepen door Zijn Woord en door Zijn Heilige Geest.

En Hij ziet hoe uit dat geloofde liefde in mij is opgebloeid, het „geloof, door liefde werkende" (Gal. 5:6). Ik zie die liefde in mij als een geschenk van God, als een echo van Zijn liefde in mij: „De liefde Gods is in onze harten uitgestort door de Geest die ons gegeven is" (Rom. 5:5). Ik zie die liefdestralen, opkomend uit de wortel van het geloof en gedragen door de stengel van de hoop. Wonderbaar deze liefde Gods in een zondig mens!

Ik zie dat in mij zelf alles niet louter zelfzucht meer is. Ik ben niet meer slaaf van de zonde. Christus heeft mij daar vrij van gemaakt, al zal ik ook de toestand van de zondeloosheid hier op aarde nooit bereiken. Ik merk het, en mijn wil, mijn door Christus vrijgemaakte wil, bevestigt dat: Ik kijk door de vensters van mijn ziel naar buiten, naar de naaste die aan mij voorbijgaat, naar de mens in nood. En ik voel in mij iets van dezelfde bewogenheid die er is in het hart van Christus, de barmhartige Samaritaan. Hij giet in mij Zijn barmhartigheid uit. Hij laat die ontferming in mij overstromen. Hij doet dat iedere keer, wanneer ik luisterend Zijn Woord overdenk, want daarin komt Hij mij altijd tegemoet met Zijn grote stralende liefde.

Ik zie dus dat kleine beginsel van de gehoorzaamheid in mij: het van God gekregen „geloof, door de liefde werkende". Maar ik zie nog oneindig veel meer in mij. Ik zie in mij „het kleine beginsel der gehoorzaamheid" (Zd. 44). Maar ik zie in mij tegelijk het grote Beginsel der gehoorzaamheid: de Heilige Geest in mij. Hij is als de zon in mij, die mij altijd verwarmt en verlicht en mij steeds weer Christus wijst, die Hij mij door het Woord steeds rijker openbaart. En die Geest is reeds een onderpand, een voorschot op de eeuwige heerlijkheid, waarvan ik straks ten volle mag genieten. Daarom kan ik zo onuitsprekelijk dankbaar zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen