De Heere voerde mij door de stormen heen

In het laatste nummer van ECR (onze Spaanse editie) las ik het getuigenis van een gewezen kloosterzuster. Ik werd daar geestelijk zeer door bemoedigd. Het deed mij weer terug denken aan de negen jaar die ik als priester heb doorgebracht. Als biechtvader ben ik ook dergelijke voorvallen tegen gekomen, waarover zij vertelt.

Het is nu al twaalf jaar geleden dat de Heere mij tot bekering bracht. Ik ben geboren in Portugal. Mijn familie was rooms-katholiek en is dat nog steeds. Ik volgde de studies aan het seminarie, werd priester gewijd en vertrok als missionaris naar Mozambique, nadat ik eerst nog in Lissabon dienst had gedaan als kapelaan en biechtvader. Ik was reeds enkele jaren pastoor in Lompopo, toen ik voor het eerst hoorde over de toenemende invloed van de protestanten. Toen ik eens op bezoek was bij een confrater in een naburige parochie, vertelde die mij over zijn strijd met een predikant die in die plaats een protestantse kerk wilde stichten. Hij toonde mij een brief van die predikant. Ik las die en was getroffen door de geest van liefde en begrip, die eruit sprak. Ik noteerde het adres en schreef hem om nadere inlichtingen over zijn leer en over de achtergrond van de vrede die zijn brief uitademde.

Maanden gingen voorbij zonder dat ik antwoord kreeg. Eindelijk kwam er een brief met een boekje dat ik nu niet bepaald diepgaand vond. Ik kreeg de indruk dat hij er mij van wilde overtuigen dat ik een zondig mens was en dat ik van mijn zonde verlost moest worden. Zo iets had tot dan toe nog niemand tegen mij durven zeggen, want ik was een ijverig en nauwgezet priester.

Maar toch verloor deze predikant mij niet meer uit het oog. Hij nodigde me uit voor een ontmoeting in zijn huis. Ik nam die uitnodiging aan, maar met veel reserves en aarzelingen. Ik maakte kennis met een predikant die getrouwd was en veel kinderen had. Wat een aanstoot was dat voor mijn puritanisme, die steeds had geleerd dat alles in het geheim moest gebeuren. Hij liet mij een zaal zien die hij de kerk noemde. Ik zag er geen beelden, geen kaarsen, geen altaar, niets dat ook maar enigszins een gewijde, een religieuze indruk maakte. Zijn uiteenzettingen overtuigden mij ook niet.

Ik keerde terug naar huis. Ik was ontmoedigd en dacht dat ik mijn gezond verstand kwijt was geraakt. Hoe kon ik anders immers de dwaasheid begaan om kontakt op te nemen met protestanten? Maar een vreemde stem bleef in mij spreken, dag en nacht. Ik voelde in mij steeds meer dorst naar God, naar de levende God (ps. 42:2), maar ik slaagde er niet in om op mijn eentje de weg te vinden. Maar de Heere hielp mij, zodat ik mij kon losmaken van alles en iedereen. En op zekere dag voelde ik in mij een buitengewone kracht die mij tot de beslissing voerde.

Ik verliet dat leven vol uiterlijk vertoon en vol van voorrechten die de anderen niet bezaten, om het leven te gaan leiden van een eenvoudig kind van God, met alle moeilijkheden die daaraan verbonden waren. Het was een moeilijke stap, maar ik kon ertoe komen in de kracht van de Heere. Ik voorzag de ontgoocheling van de parochianen, die van mij hielden, de bittere veroordeling van mijn confraters, mijn oversten, mijn familie en vooral van mijn ouders. Mijn moeder stierf in het jaar van mijn bekering!

Nadat ik mijn priesterambt had neergelegd en de r.-k. kerk had verlaten, ben ik vaak door een diep dal gegaan. Het heeft mij heel wat tranen gekost. Mijn leven stond aan vele gevaren bloot op allerlei gebied. Stormen staken over mij op. Ik werd van alle kanten bedreigd. Maar nog steeds dank ik de Heere voor de beslissing die ik toen heb genomen. Vanaf die tijd begon ik te bezoeken de Igreja do Nazareno (een Schriftgelovige kerk, die wij in Nederland niet kennen). Gedurende een evangelisatiecampagne, waar een chirurg van diezelfde kerk sprak, kwam ik tot geloofsovergave aan Christus als mijn enige en volkomen Zaligmaker. In de kracht van Christus kon ik ertoe komen om mijzelf „te stellen tot een levende, heilige en Gode welbehagelijke offerande" (Rom. 12:1).

Ik weet mij nu zeer gelukkig in het besef dat ik mag werken in de dienst des Heeren. Het is een zaligheid te leven in de gemeenschap met Christus, Hem te loven, Hem te verheerlijken vanwege het wonderbare werk van de zaligmaking dat Hij aan mij volbracht heeft. Ik zou Hem zo graag willen liefhebben „met geheel mijn hart, geheel mijn ziel, geheel mijn verstand en met al mijn krachten" al de de dagen van mijn leven.

Moge de Heere u zegenen in uw prachtige werk van het blad En la Calle Recta.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen