PROTESTANTISME IN ITALIE

De meest bekende protestantse kerk in Italië is de kerk van de waldenzen. Ze hebben een streng-calvinistische traditie en een bewogen geschiedenis van martelaren die stand hielden temidden van vele vervolgingen. Omdat zij zulk een lange en bewogen geschiedenis achter de rug heeft, wordt de waldenzen-kerk beschouwd als de reformatorische moeder-kerk van Italië. Ze beschikt over een college van predikanten, die theologisch goed geschoold zijn. Er is door de waldenzen ook veel gepresteerd op sociaal gebied. Ze hebben ziekenhuizen gebouwd, scholen, kindertehuizen enz. Tot 1848 was zij de enige kerk, die de vervolgingen overleefde, omdat zij zich had teruggetrokken in de valleien van Piemonte, waar men een volkomen onafhankelijk bestaan leidde.

In 1948 sloot de waldenzen-kerk zich aan bij de Wereldraad van Kerken. In 1967 ging zij over tot een federatie met de methodisten en baptisten van Italië. Vanaf 1975 krijgt die federatie steeds meer het karakter van een wederzijdse integratie.

Andere protestantse christenen in Italië zijn o.a. de Vergadering van Gelovigen, de Pinkstergemeenten, de Adventisten. Zij vormen allen een meer vrije groep van christenen.

Het is moeilijk om een algemene typering van die groepen te geven, maar ik wil het proberen.

Allereerst dan de meer vrije groepen. Hun streven is het vormen van kleine gemeenten, die zich ver verwijderd houden van de verzoekingen en spanningen van deze wereld. Hun aktiviteit naar buiten is gericht op de bekering van de ongelovigen, de mensen van de wereld. Hun bijbelse vorming is over het algemeen zeer beperkt en hun theologische achtergrond zeer mager.

Vervolgens de traditionele kerken (dus de waldenzen, methodisten en baptisten). Daarin zijn verschillende stromingen te bespeuren.

1. Een groep werkt met de massa-media, kranten en tijdschriften, landelijke televisie (een half uur op maandag) en veel eigen radiostations. Zij proberen de protestantse gedachte ingang te doen vinden door confrontatie met allerlei problemen die in de aktualiteit staan zoals de vraag van het Konkordaat van de staat met het Vatikaan, de echtscheidingswet, de abortuswetgeving. Op deze manier probeert men het openbare leven bijbels te beïnvloeden met bijbelse injekties, die richting geven aan het denken over kuituur en ethiek in Italië. Op zichzelf is dat een prachtig streven. Helaas is deze richting politiek sterk links georiënteerd en is vaak hard in de kritiek op de kerken. 2. Binnen de plaatselijke gemeenten zijn ook weer twee stromingen te onderscheiden. a. De eerste groep heeft de politieke en sociale dimensie van het geloof ontdekt met de roep om vernieuwing en bevrijding. Zij willen een kerk vormen die ten dienste staat van de wereld. Zij staan een theologie voor „van de aardse werkelijkheid" (G. Thils, R. Lange) of van de wereldse stad (Cox) van de kerk, die dienstmaagd is van de mensen (G. Crespy).

Aan de theologische fakulteit van de waldenzen in Rome bestudeert men minder K. Barth en méér R. Bultman en P. Tillich. Men heeft goed kennis genomen van Ruben A. Alvez: „Theologie van de menselijke hoop", en van Gustavo Gutierrez: „Theologie van de bevrijding".

Deze theologische richting legt er de nadruk op dat de boodschap van het Evangelie vlees moet worden in de politieke werkelijkheid en dat dus ook de kerk duidelijk moet uitspreken of ze aan de rechter- of linkerkant staat bij de klassestrijd.

Deze richting is oorzaak geweest van geestelijke vervlakking en onderlinge verdeeldheid in de gemeenten. Persoonlijk ben ik van oordeel dat deze richting het Evangelie als instrument wil gebruiken voor de bevordering van een bepaalde politieke ideologie, terwijl het Evangelie juist bestemd is voor alle lagen van het sociale leven.

Deze richting vindt fervente aanhangers onder de jeugd, maar ook onder een gedeelte van de ouderen in de kerken. Theologisch-politiek leven zij onder de spanning van de prediking van het Koninkrijk Gods en de strijd voor het socialisme. Ze gebruiken het marxisme als middel om de huidige maatschappelijke struktuur te ontleden. Voor het verklaren van de Bijbel hanteren ze de sleutel van het marxisme. Ze vechten tegen de kerken met hun traditionele opbouw en burgelijke instelling. Ze vechten tegen het kapitalisme dat overigens reeds op retour is. Ze vechten eveneens tegen het Russische communisme met zijn bureaucratie. De laatste tijd vertoont deze richting echter tekenen van rijping; ze strijden nu meer voor een waarachtige levenshouding binnen de kerken, voor echt en overvalst geestelijk leven.

b. De tweede stroming heeft zich georganiseerd in de TEV (Testimonianza Evangelica Valdese=Evangelisch getuigenis van de Waldenzen). Zij keren zich tegen het marxisme en beweren dat de kerk zich buiten de politiek moet houden. In deze stroming wordt veel gesproken over een reveil, over gebedssamenkomsten en Bijbelstudie.

Wat moet onze houding zijn? Wij, evangelisch-reformatorische christenen van Italië, moeten er ons van bewust zijn dat wij in Italië een zendingsopdracht hebben. Italië is zendingsgebied, want er is hier veel heidendom en maar weinig dat lijkt op het echte Evangelie. Italië heeft de Reformatie nooit gekend, omdat die door de Inquistie gewelddadig onderdrukt werd. Het ergste is dat de Italianen nog altijd iets hebben van de geest van de contra-reformatie, waardoor ze zich innerlijk afsluiten voor elke oproep tot waarachtige reformatie.

Wij, gelovige christenen in Italië, moeten uitzien naar de grote dag van de reformatie die zal komen door de vorming van kleine kerken, levende cellen, waarin de reformatie beleefd en bestudeerd wordt. Wij moeten het Evangelie verbreiden met alle middelen zonder minderwaardigheidsgevoel, maar met volle vertrouwen in de kracht van het Woord Gods. Dat Woord heeft immers ook de grote reformatie in de zestiende eeuw teweeggebracht. En dat Woord bezit nog diezelfde kracht. Het komt er wat ons betreft, slechts op aan dat wij ons willen laten leiden door de Heilige Geest.

Daarom is het van groot belang dat de Stichting In de Rechte Straat er naar streeft om de klassieke werken van de Reformatie ook in Italië toegankelijk te maken. Die móéten hier verspreid en gelezen worden zoals:„De Institutie" van Calvijn, zijn „Antwoord aan kard. Sadoletus", van Luther: „De vrijheid van de christenmens", „De knechtelijke wil", „De Babylonische gevangenschap" enz.

De jongere generaties hebben dat nodig, want hun aandacht wordt geheel opgeslokt door de politieke en sociale problemen. Dat is het antwoord aan die rooms-katholieken die op zoek zijn naar een waarachtig christendom, het antwoord ook tegenover een oecumene die hinkt op twee gedachten en tegenover de moderne materialistische en verwereldlijkte mens.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen