PROTESTANTSE VLUCHT IN HET KLOOSTER

HET KLOOSTER OF HET KRUIS

Kort geleden werd mijn aandacht getrokken door een vers in het Hogepriestelijke gebed van Joh. 17: „Ik bid niet dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor de boze".

Sindsdien zoek ik te ontdekken wat deze bede betekent. Houdt het verband met het verbijsterende feit dat er in het moderne leven geen raakvlakken meer schijnen te zijn waar de christelijke gemeenschap van vandaag de gewone man of vrouw van deze wereld kan ontmoeten? Het evangelie is als gevolg daarvan onbekend voor de meesten en de onwetendheid aangaande de eenvoudigste fundamentele feiten van het christelijk leven, is ontstellend.

Velen die dit lezen zullen direkt antwoorden: „Voor ons is deze onwetendheid niet zo'n mysterie. Die wordt veroorzaakt door de toenemende strodm van kwaad over de wereld, die een voorbode is van de grote afval in de laatste dagen".

Maar is dat zo?

Is het niet mogelijk dat de misleiding van de vijand listiger is dan we gedacht hebben en dat hij zelfs de kerk als zijn instrument kan gebruiken om een duisternis teweeg te brengen die hem uitstekend te pas komt?

Dan heeft hij een list gebruikt die hem telkens weer in vele landen en door de eeuwen heen succes heeft gebracht en die de „verlokking van het klooster" kan worden genoemd. Om een enkel voorbeeld te geven van deze eenvoudige strategie: Zij die in de middeleeuwen naar heiligheid streefden, zochten dit door middel van het klooster of de kluis.

Het resultaat was een mislukking. Het kloosterleven bracht mede allerlei soorten verderf voort. Het kloosterleven veroorzaakte odk een brede kloof tussen de godsdienstige mens en de wereldling zodat onwetendheid, duisternis en bijgeloof de mensheid volledig dreigden te overwoekeren. De hele hel verheugde zich over deze ontwikkeling die zo bijzonder geschikt was om de bedoelingen van de vorst der duisternis te realiseren.

Maar God had Zijn antwoord gereed. De tegenstroom van de reformatie vaagde het klooster weg en het licht van het evangelie kwam helder door in het gewone leven. De uitwerking hiervan op de politieke en op de internationale betrekkingen was zo groot, dat de graaf van Birkenhead, een politicus, dit het keerpunt van de geschiedenis noemde.

Ik geloof dat de christelijke kerk in deze tijd opnieuw in dezelfde klooster-val is gelokt, wel in een andere vorm, maar met dezelfde noodlottige resultaten.

Met de groei van de vrijzinnigheid met daartegenover een ontwaken van de ernstige gelovigen, werd „afscheiding" één van de strijdkreten van het evangelisch christendom. En het duurde niet lang of er vermengde zich met de oprechte afscheiding een houding van een „apart zijn" en een opnieuw aanvaarden van het kloosterleven.

De gevolgen van deze niet bedoelde ontwikkeling zijn tweevoudig geweest. In de eerste plaats is het evangelisch christendom onder de invloed van de verwarringen der afgelopen jaren een mengelmoes geworden van zelfgenoegzame gemeenschappen. Deze groepen zijn de moderne vorm van de middeleeuwse kloostergemeenschappen. Ieder heeft zijn eigen speciaal accent in de leer. Gehoorzaamheid aan hun leerstellingen en onderworpenheid aan de voorgangers, de broederschap of de gemeenschap, zijn de eisen aan elk die tot die gemeenschap wil toetreden.

In de rustige „geborgenheid" van hun bijeenkomsten vinden ze kalmte en bescherming tegen het geroezemoes van het moderne leven. Maar om Rev. G. S. Bowes aan te halen: „De geest van de wereld kan in een klooster zijn, onder de pij van de monnik". Dikwijls heeft „de geest van de wereld" zijn kop in deze evangelische kringen opgestoken.

Jaloezie, machtswellust, ruzies, bitterheid, kritische houding, bekrompenheid, gebrek aan liefde, enz. hebben vele van deze gemeenschappen, waar de geestelijke waarheden hoog gehouden werden van elkaar vervreemd. Door in sommige gevallen te weigeren aan het burgerlijk en politiek leven deel te nemen, werden zulke gemeenschappen een wereldje apart.

In de tweede plaats is tijdens de laatste jaren als logisch gevolg van deze afzondering de kloof tussen de evangelische christen en de doorsnee man en vrouw buiten de kerk steeds groter geworden. Alle pogingen om deze kloof door evangelisatie-campagnes te overbruggen, konden niet verhinderen, dat die kloof breder werd. In de gevallen waar er oprechte bekeerlingen zijn geweest, waren dat meestal mensen die daarvoor reeds een achtergrond van onderricht en kennis hadden en daardoor rijp waren voor het werk van de Heilige Geest.

De grote massa's van het gewone volk, weten niets van en voelen niets vodr het evangelie. Zij zien het slechts als „één van de vele ideeën en theorieën die door een ruime publiciteit worden verbreid".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen