Het Woord Gods keert niet ledig weer

Wij geloven dat, omdat het in de Bijbel staat (Jes. 55:11). Wij geloven dat, ook al zouden we het niet zien. Daarom gaan we door met het „zaaien aan alle wateren" (Jes. 32:20), ook al zouden wij de oogst niet mogen binnenhalen. Het is immers op zichzelf al een grote vreugde om het rijke Woord Gods te verspreiden, dat Woord waaruit wij het leven ontvangen hebben. En het geeft een besef van reinheid, wanneer wij weten gehoorzaam te zijn aan de opdracht van de Heere: „Predikt het Evangelie aan alle kreaturen" (Mrk. 16:15).

Maar… het is voor ons, zondige mensjes, met ons vaak zo zwakke geloof zeer vertroostend, wanneer de Heere ons ook vrucht op ons werk laat zien, zodat we bemerken dat Zijn belofte waar is.

Vertroosting

En die vertroosting heb ik ondervonden in Maastricht. U herinnert zich nog wel dat wij vorig jaar gestart zijn met een advertentiecampagne in De Limburger. Die advertenties bevatten een korte bijbelse boodschap alsmede een uitnodiging om gratis de Bijbelcursus van de EO aan te vragen. Er waren 22 reakties.

Merkwaardig genoeg had ik voordat wij die campagne startten, van de vrijgemaakte kerk (b.v.) van Maastricht een verzoek gekregen om daar een evangelisatiespreekbeurt te houden. Ik heb hen toen voorgesteld: Wacht totdat we reakties hebben van de advertentiecampagnes.

Intussen heb ik drie van die samenkomsten gehad. De eerste keer in de Waalse Kerk, de tweede en derde keer in restaurant „De Trepkes". De eerste keer waren er twee, de tweede keer zes, de derde keer tien rooms-katholieken.

En ik moet zeggen dat ik telkens intens heb genoten van die samenkomsten. Je kon in alle gemoedelijkheid met elkaar doorpraten. Christus stond telkens volkomen in het middelpunt.

Fris

Maar de laatste keer (21 november) was het wel bijzonder fijn. Toen waren er ook vier rooms-katholieken bij, die intussen tot het volle licht van het Evangelie gekomen waren. Zij getuigden daar op zulk een frisse wijze van het wonder dat zich aan hen had voltrokken. Ik waande me weer in Brazilië. (Zie het artikel op p. 9.)

Vooral het echtpaar E. van Sittard vertelde, hoe zij geheel veranderd waren, toen zij tot geloof waren gekomen. Je kon het hen ook wel aanzien. Ze straalden gewoon. Ook de ouders van mevr. E. hebben diezelfde vreugde ondervonden, nadat zij zich eerst (dat deed Paulus immers ook) ertegen verzet hadden. Maar nu getuigen ook zij aan ieder die het maar horen wil, van de wonderbare kracht die er is in Jezus Christus, de levende Zaligmaker. Ook de dochter van fam. E. (16 jaar) gaf haar hart aan Jezus en zou nu graag op een Bijbelschool zich verder verdiepen in de heerlijkheid van Gods Woord.

Positief

Br. en zr. E. spraken meerdere keren over de wedergeboorte die de Heilige Geest in hen tot stand had gebracht door de werking van het Woord Gods. Het was ontroerend, hoe een andere rooms-katholieke mevrouw toen vroeg: Wat bedoelt u toch met die wedergeboorte; wat is dat? Zelf heb ik daar toen een antwoord op gegeven; maar ook br. en zr. E. verklaarden het nog eens met hun eigen woorden. Zo vulden wij elkaar prachtig aan.

De avonden waren geheel positief en ik meen ook dat dit de juiste methode is. Zo zei een van de aanwezigen dat ze toch vast wilde houden aan de mis. Ik meende dat het niet juist was om als antwoord daarop de leer van de mis vanuit de Bijbel te weerleggen. In de eerste plaats niet, omdat je dan in een sfeer van polemiek terechtkomt, die vaak de zegen wegneemt. Het heerlijke van de avond was juist dat Christus voortdurend in het middelpunt stond. En je merkte het: dat deed allen goed. En in de tweede plaats zou zulk een weerlegging een goedkope indruk kun nen maken; het zou immers voor mij die de Bijbel reeds jarenlang bestudeerd en overdacht heb, gemakkelijk zijn om iemand die nauwelijks begonnen is daarin te lezen, telkens met nieuwe teksten in het nauw te drijven.

Daarom volstond ik met uiteen te zetten, hoe wij het Avondmaal zien vanuit de Bijbel. En ik merke dat dit diepe indruk maakte.

Een bijbelse gemeente?

Ja, het was heerlijk te vertoeven onder deze rooms-katholieken met hun bepaalde levenssfeer. Ik voelde me als Limburger tussen de Limburgers volkomen thuis. Ik beleefde weer een stuk van mijn jeugd.

De familie E. wil nu Bijbelstudie gaan houden in eigen huis. Wat zou het fijn zijn, wanneer daaruit een gemeente zou groeien, die wel het goede uit de reformatorische traditie zou overnemen, maar zich niet wil binden aan allerlei regels en opvattinkjes die niet als zodanig in de Bijbel te vinden zijn, een gemeente die het Sola Scriptura niet slechts met de mond belijdt, maar ook metterdaad beleeft, een gemeente die van dag tot dag opziet naar Christus alleen en die weet dat Hij haar door Zijn Geest zal leiden in alle waarheid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen