Woord en Geest

Deze morgen schoot mij een liedje uit mijn jeugd te binnen. Het was een parodie op bezoekers van het Rijksmuseum die geen enkel gevoel hebben voor het eigene van de schilderkunst. Het refrein luidde:

„In het museum daar zie je rare dingen. Daar zie je Van Spijk zo maar de lucht in springen.

Daar zie je De Ruiter, Rembrandt en Piet Hein.

In het museum is het reuze fijn."

Zo kan iemand ook de Bijbel lezen als een boek vol min of meer spannende verhalen, vol wijze levenslessen, vol diepzinnige beschouwingen, terwijl hij toch in wezen niets van de eigen aard van de Bijbel begrijpt. Zoals een schilderij helemaal doortrokken is van de geest van de schilder, zo is de Bijbel doortrokken, doorademd (Theopneustos) van de Heilige Geest. „Maar de natuurlijke mens begrijpt niet de dingen die des Geestes Gods zijn; want zij zijn hem dwaasheid en hij kan ze niet verstaan, omdat ze geestelijk onderscheiden worden"

Van de andere kant is de Geest ook niet los te maken van het Woord. Een schilder drukt zichzelf uit in kleuren en lijnen, maar niet in klanken zoals de musicus of in woorden zoals de dichter. Zo heeft de Heilige Geest het Woord Gods gekozen — uiteraard zou Hij ook andere middelen hebben kunnen kiezen, want Hij is soeverein — om de diepten Gods die Hij doorzoekt (1 Kor. 2:10) voor ons uit te drukken.

Woord en Geest horen daarom wezenlijk bij elkaar. Zonder de Geest begrijpen we het Woord niet; zonder het Woord begrijpen we de Geest niet, en zeker niet Zijn bedoeling dat „hij naar God voor de heiligen bidt" (Rom. 8:27).

Wie op welke manier dan ook Woord en Geest van elkaar scheidt, verliest beide.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen