Is de gemeente een organisatie of een organisme?

Een predikant in een grote kerk in Centraal Zweden, n.1. ds. Sven Nilsson in Örebro, had uit de Bijbel begrepen, dat de gemeenschap van de ledematen van het lichaam van Christus veel rijker en dieper is dan wat hij tot dan toe in zijn eigen gemeente gezien en beleefd had. Die gemeenschap betekent veel meer dan dat je 's zondags naar dezelfde kerk gaat, naar dezelfde dominee luistert, dezelfde mensen begroet en om de zoveel tijd aan hetzelfde Avondmaal deelneemt. Het betekent ook meer dan dat je bovendien lid bent van een of andere christelijke vereniging, een mannenof vrouwenvereniging of een jeugdclub.

Hij had in de Bijbel gelezen dat die gemeenschap een samengroeien, een samenleven is, waardoor je allerlei met elkaar deelt, waardoor je geestelijk open bent voor elkaar, zoals ook de verschillende delen van een lichaam open staan voor elkaar. De arm sluit zich niet af van de hand of van de schouders. Er is een soepele eenheid tussen die ledematen, terwijl ze toch hun eigen funktie hebben. De gelovigen zijn levende stenen van de tempel Gods, de tempel van de Heilige Geest. Ze zijn ranken aan de éne wijnstok.

Hij bleef op zijn post

Drie jaar lang probeerde ds. Nilsson vanuit de Schrift aan de kerkgangers deze gedachte te ontvouwen. Maar er kwam geen verandering. Theoretisch was men het met hem eens, maar alles bleef bij een verstandelijke instemming met deze leer van de Bijbel.

Alles verliep langs eendere banen zoals reeds geslachten lang het geval was geweest. Het bleef een lauwe bedoening ondêr elkaar, ofschoon er ook wel een gevoel van onvoldaanheid was vanwege de onmacht om niet te beantwoorden aan dat bijbelse patroon van de onderlinge gemeenschap als lichaam van Christus.

Ds. Nillson begon erover te denken zijn kerkverband te verlaten en om zich aan te sluiten bij een groep van gemeenten, waar de gemeenschap der heiligen geen theorie is, maar beleefde werkelijkheid. Maar die beslissing viel hem zeer zwaar. Hij hield van zijn gemeente, die hij jarenlang gediend had. Maar van de andere kant was daar die tweestrijd in zijn ziel: hij werd verscheurd door die tegenstelling tussen de verstandelijk aanvaarde theorie en de werkelijkheid, waarnaar hij zozeer verlangde. In die situatie was het alsof de Heere hem letterlijk zei: „Ik heb broeders in deze stad, die naast u zullen gaan staan en u zullen sterken met Mijn kracht".

Hij had er echter geen vermoeden van, wie met die broeders bedoeld waren. De ouderlingen en diakenen hadden de noodschreeuw van zijn hart niet begrepen; en evenmin zijn collega's in de stad. Leven is er om gedeeld te worden, maar hij bleef alléén in zijn verlangen naar deze gemeenschap in het leven van Christus. Hij was er nu echter zeker van dat de Heere tot hem gesproken had en daarom bleef hij op zijn post.

Een kleine cel.

Niet lang daarna ontmoette hij een jongeman, die zijn positie als jeugdleider in een kerk van dezelfde stad had opgegeven. Deze broeder was tot de overtuiging gekomen, dat hij alleen maar zinloos in de lucht sloeg met het vele werk dat hij tot dan toe verzette. Hij wilde nu eerst tot stilte en bezinning komen voor het aangezicht van de Heere, alvorens zich opnieuw te begeven in de dienst aan de Heere. Kjell - zo heette hij - en de predikant begonnen regelmatig samen te komen voor gebed. En het werd voor Kjell duidelijk dat hij aan de zijde van deze predikant moest werken voor een vernieuwing in broederschap van deze gemeente.

Weldra voegde zich een jong echtpaar bij hen. En deze kleine cel werd een voorbeeld voor de gehele gemeente, een illustratie van wat de Heere bedoeld heeft, toen Hij sprak over de diepe geeestelijke eenheid tussen Gods kinderen, tussen de ledematen van Zijn lichaam.

De diepste band op aarde.

Onlangs bezocht ik deze gemeente op zondagmorgen en het was gewoonweg fijn om de warmte te ervaren, die onder deze gelovigen was ontstaan. De liefde is er zichtbaar geworden. Men heeft er alle belangstelling voor elkaar. De koffie die na de dienst geschonken wordt, is niet een van boven af opgelegde en dus min of meer geforceerde poging om toch wat van de onderlinge vervreemding weg te nemen. Hier sluit dat spontaan aan bij deze nieuwe beleving van de gemeenschap der heiligen. Uit alles blijkt dat de gemeenteleden nu ook werkelijk tijd voor elkaar hebben, waarachtig luisteren naar eikaars noden en er dan ook heel gewoon samen voor bidden.

Deze gelovigen zijn het gaan ervaren, dat de diepste band hier op aarde tussen mensen onderling juist is de band van de huisgenoten des geloofs. Mannen en vrouwen beseffen ook, dat dat het mooiste en het innigste is wat hen in het huwelijk samenbindt. Ouderlingen en „gewone" gemeenteleden, secretaressen en hun chefs op het zendingsbureau, gaan steeds meer zien, hoe rijk en mooi deze gemeenschap is van de leden van het goddelijke huisgezin, de gemeente van Jezus Christus. Het is nu voor hen geen intellektuele theorie meer; ze beleven het als een vervulde belofte Gods.

Groei komt van binnen

Gedurende de week komen ze in de wijken en buurtschappen bij elkaar in gebedskringen. Die kringen staan voor iedereen open, ook voor hen die tot een ander kerkverband horen. Ze zijn dan eenvoudig samen, verenigd in de Naam van Christus, die in hun midden is. Vandaaruit ontvangen ze kracht om zich, ieder in zijn eigen gemeente, in te zetten voor de zichtbaarmaking van de heerlijkheid van Gods genade in Jezus Christus.

Dit is een rustig getuigenis van het opstandingsleven in het midden van deze gemeente, in te zetten voor de zichtbaarmaking van de heerlijkheid van Gods genade in Jezus Christus.

Dit is een rustig getuigenis van het opstandingsleven in het midden van deze gemeente, die van een organisatie nu een organisme aan het worden is. Leven en groei moeten van binnenuit komen. Dat kan niet opgelegd of geprogrammeerd worden door welke inspanning van ons dan ook. Het moet ontvangen en beleefd worden.

Ik schrijf u dit, omdat ik er zo vol van ben en mijn blijdschap daarover aan u kwijt wil. De laatste keer dat ik in Zweden was, heb ik een gesprek met deze predikant gehad, en reeds toen voelde ik zijn zorg en diep verlangen. De Heer gaf mij vaak in het hart om voor hem te bidden.

Een tijdje geleden hoorde ik hem tijdens een conferentie. Christenen van allerlei kerken in de stad kwamen daar bij elkaar. Ik proefde ook daar iets van deze levende eenheid in de opgestane Heiland.

Kringen op een vijver

Ik had daarna de gelegenheid voor een rustig gesprek met ds. Nillson, met Kjell en sommige anderen, een gesprek dat tevens een luisteren was naar de Heere. Wij praten zo vaak met elkaar en zijn dan bezig met het maken van allerlei plannen, maar we komen dan meestal nauwelijks tot echte rust en tot innerlijke zekerheid, omdat we zo weinig naar de Heere luisteren. We moeten veel meer wachten op de Heere. Dat is een heilzame ervaring, die ons van veel zondige onrust bevrijdt. In een wijk van Stockholm is er ook elke maand zulk een beleving van de gemeenschap der heiligen van christenen van alle kerken. Inderdaad, hoe dikwijls wij op deze manier samenkomen, is een vraag van secundair belang. Hoofdzaak is dat we aldus beleven de eenheid van en in Christus, die „vlees-geworden" is in onze eigen levens en in onze onderlinge liefde en gemeenschap.

Deze broeders verzekeren ons uit persoonlijke ervaring, dat het hem niet zit in het grote getal. Reeds TWEE gelovigen; die samenkomen in de Naam, in de kracht en de heerlijkheid van Christus, zullen worden als kringen op een vijver, die zich steeds verder voortplanten. De stralen van hun onderlinge geloofsgemeenschap zullen zich uitbreiden naar anderen, naar de gehele gemeente, waartoe zij behoren.

Mariestad (Zweden)

KORT KOMMENTAAR :

1. Als u het ermee eens bent dat dit de volheid is van de gemeenschap der heiligen, van de beleving van de eenheid van Gods kinderen, laat het dan niet bij een verstandelijke instemming, bij een mooie theorie, maar zoek ook de beleving van de werkelijkheid.

2. We zijn het er geheel mee eens, dat deze beleving een geschenk is van boven. We moeten er dus om bidden, aanhoudend om bidden.

3. Maar de liefde is niet alleen een geschenk (Rom. 5:5), niet alleen een vrucht van de Geest (Gal. 5:22), ze is ook een opdracht en een gebod (1 Petr. 3:8: „Hebt de broeders lief").

4. Verlaat niet gemakkelijk uw kerk om elders warmte te zoeken. Het kan een vlucht zijn als van Jona. We zeggen dus niet dat u onder geen enkele omstandigheid de kerk waartoe u behoort, moet verlaten. Maür doe het in elk geval pas na intens gebed en na een tijd van stil luisteren naar de Heere, samen met andere kinderen Gods. Luister heel nauwgezet of het werkelijk Zijn wil is dat u uw kerk verlaat of dat het uw eigen wil is, omdat u het strijden en de eenzaamtreid en het onbegrip moe bent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen