VERHARDT

Op de tweesprong

Hij gaf als zijn mening te kennen dat elke priester ooit, misschien maar voor één keer, op een tweesprong komt te staan. Dan dringt het tot hem door: al die praktijken die wij met onze dogma's ondersteunen, zijn niet in overeenstemming met de Bijbel. De Nieuw-Testamentische gelovige zoals die in de Schrift wordt getekend, is een heel ander mens dan de rooms-katholiek. Die gelovige richt zijn vertrouwen enkel op Christus, niet op zichzelf of op iets anders. Maar de rooms-katholiek bouwt op mensen, op de heiligen, heel in het bijzonder op Maria, op beelden die een bijzondere mirakuleuze macht van God zouden hebben ontvangen, op de priesters die de bevoegdheid zouden hebben ontvangen om zonden te vergeven en om brood en wijn door een wonder te veranderen in het lichaam en bloed van Christus, op de paus die de onfeilbare bijstand van de Heilige Geest zou hebben gekregen, op de eigen goede werken die ze in de kracht van een bijzondere hulp van God, de zg. ingestorte genade, zouden hebben verricht, enz. enz. Altijd staat de mens, de vrome mens, in het middelpunt in de r.-k. religie, terwijl de Bijbel steeds Christus centraal stelt.

Welke keuze?

Wanneer een priester aldus op de tweesprong komt te staan, moet hij een beslissing nemen. Hij kan die gedachte wegdrukken en de twijfel die vanuit de Bijbel bij hem opkwam, verdringen .Hij kan mensen meer gehoorzaam zijn dan aan God en het woord van mensen stellen boven het Woord van God. Hij kan daarbij allerlei logisch klinkende argumenten aanvoeren zoals: Mijn kerk, de grote massa, al die geleerden, zij kunnen het toch niet mis hebben; eist de nederigheid niet van mij dat ik mij aan die anderen onderwerp? Of ook minder fraaie beweegredenen zoals: Het zal mijn tijd wel uitzitten; ik wil geen narigheid; ik heb mijn droogje en mijn natje, basta enz.

Wanneer hij eenmaal die stem van Gods Woord in zichzelf onderdrukt heeft, zal hij nog fanatieker de r.-k. leer verdedigen. Hij reageert meteen vijandig tegenover iedereen die hem het Evangelie van de vrije genade wil verkondigen. Hij wil niet opnieuw gestoord worden in zijn (dodelijke) rust. Hij verhardt en verblindt zichzelf, een verharding en verblinding die dan tegelijk straf van God is.

Ofwel hij gaat luisteren naar die stem van God in hem. Hij wil meer weten van Gods Woord en luistert met een open hart naar reformatorische christenen. Gezegend hij die de goede beslissing neemt. Wij mogen vertrouwen dat de Heere hem zal doen wedergeboren worden door het Woord (1 Petr. 1:23).

Bedroef de Geest niet

Maar elk mens, ook een christen die reeds tot geloof kwam, komt meerdere malen voor een beslissing te staan. Gods Woord kan ons b.v. aantonen dat bepaalde gewoonten in ons eigen leven of in het leven van de kerk waartoe we behoren, niet in overeenstemming zijn met het Woord. Dan kunnen ook wij die stem van het Woord wegdrukken, verdringen. Maar dan bedroeven wij „de Heilige Geest door Wie gij verzegeld zijt tot de dag der verlossing" (Ef. 4:30). Ja, dan kunnen wij zelfs de Heilige Geest in ons uitblussen (1 Thess. 5:19). Dan verschraalt ons geestelijk leven en de fleur van onze gebeden gaat weg.

Daarom: „Heden, zo gij Zijn stem hoort, verhardt uw hart niet".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen