EEN NIEUWE NEDERLANDSE ZALIGE

Behalve het gewone en meestal langdurige proces, dat tot een Zaligverklaring leidt, bestaat er nog een andere weg, die overigens geenszins gemakkelijker mag heten. Wanneer vastgesteld kan worden, dat iemand „sinds onheugelijke tijd" vereerd wordt, wanneer over zijn of haar deugden een bevredigendt voldoende gegrond oordeel gevormd kan worden en wanneer er verder geen onoverkomelijke bezwaren zijn, dan kan dit alles door de Congregatie voor de Zalig- en Heiligverklaringen in een officieel dekreet erkend worden en wanneer de paus dit dan bekrachtigt, wordt de betreffende persoon voortaan tot de Zaligen van de Kerk gerekend.

Dit heeft een jaar geleden, op 9 januari 1976, plaats gehad voor Dorothea van Montau. Dit is een plaats ten noord-westen van Mariënburg in het vroegere Oost- Pruisen, dat nu Pools gebied is. Daar werd Dorothea in 1347 geboren. Haar moeder kwam uit Midden Duitsland, maar haar vader was een „welgestelde boer", die zich daar in 1320 „vanuit Holland" gevestigd had (aldus de Osservatore Romano van 9 november j.l., die uit de officiële stukken geput heeft). Dorothea was dus een half Nederlandse, die het geboorteland van haar vader overigens nooit gezien heeft.

Van 1363 tot 1390 is Dorothea gehuwd geweest. Acht van haar negen kinderen bezweken aan de pest, de jongste werd benedictines. Tezamen met haar man heeft Dorothea vele en grote bedevaarten ondernomen, tot naar Einsiedeln in Zwitserland en naar Rome.

Weduwe geworden gaf ze zich geheel aan het geestelijk leven onder leiding van de kanunnik Johann van Marienwerder, die te Praag professor in de theologie was geweest.

Na een diepgaand onderzoek voldeed men aan haar verlangen en werd ze op 2 mei 1393 ingemetseld in een kluis bij de dom van Marienwerder, waar ze door een luikje alleen kon spreken met haar leidsman en met hen, aan wie hij daar toestemming voor gaf. Deze eenzaamheid heeft weinig meer dan een jaar geduurd; ze stierf op 25 juni 1394, pas 46 jaar oud. Met de grote rampen die de Kerk tijdens haar leven troffen, heeft ze in gebed en lijden meegeleefd en dat maakt haar tot een aktueel voorbeeld voor ons, die haar om een bijzondere reden de onze mogen noemen.

Aldus het r.-k. blad „Waarheid en leven", februari 1977.

ONS KOMMENTAAR:

1. De r.-k. kerk gaat nog steeds door met de heilig- en zaligverklaringen. Zoals u ook in dit stukje kunt lezen, wordt die zaligverklaring niet gebaseerd op iemands geloof, maar op zijn/haar deugden. Juist in die zaligverklaringen op grond van de goede werken wordt nog steeds op scherpe wijze de tegenstelling met de Reformatie zichtbaar gemaakt, omdat immers de Reformatie leert: „Uit genade zijt gij zalig geworden, door het geloof; en dat niet uit u, het is Gods gave" (Ef. 2:8).

2. Wanneer iemand zalig verklaard wordt, betekent dit dat hij „de eer der altaren" waardig is gekeurd en dat missen ter ere van hem mogen worden gelezen en dat zijn voorspraak ook openlijk in de kerk mag worden ingeroepen. Het betekent bovendien dat hij /zij als voorbeeld ter navolging wordt voorgesteld aan de christenen.

Maar is dit nu iets wat in overeenstemming is met het Evangelie? Dit gaat lijnrecht in tegen de prediking van Christus en ook tegen Zijn gebed: „Ik bid niet dat Gij hen wegneemt uit de wereld, maar dat Gij hen bewaart van de boze" (Joh. 1 7 : 1 5 ) . Deze Dorothea vertrouwde blijkbaar niet in de kracht van dit gebed van Christus. Zij (zoals overigens alle kloosterlingen) vond het blijkbaar toch veiliger om de wereld te verlaten. Zij miste voldoende geloof in de voorbede van Christus. Het is heel erg dat zo iemand nu juist tot voorbeeld wordt gesteld door de r.-k. kerkleiding.

3. Wat een excentriek gedoe! Is dat de bedoeling van de Schepper, die het door de zonde geschonden beeld van Hem in ons weer door Christus heeft willen herstellen? Moet een mens zich zó in eigen vuil en stank laten inmetselen? We sluiten een vogel op in een kooi (en velen hebben daar al bezwaar tegen). Maar zo'n vogel heeft daar nog behoorlijk wat bewegingsvrijheid en dat blijkt ook wel uit zijn zang. Maar beantwoordt dit aan de vrijheid der kinderen Gods, wanneer iemand zich zo in een kooi laat inmetselen? De dierenbescherming zou terecht hiertegen protesteren, wanneer dit een dier werd aangedaan.

4. Wat een kans voor geestelijke hoogmoed! Ik weet ervan mee te praten. Wanneer ik in het klooster een gedeelte van de vloer schoonlikte om mij te oefenen in de nederigheid, dan fluisterde de duivel mij toe (en mijn eigen bedorven natuur beaamde dat): Wat ben jij een geweldige kerel! Wat een wilskracht heb jij!

En denkt iemand dat Dorothea daar geen last van zal hebben gehad? Als al die mensen naar de dom gingen en eerbiedig haar kluis passeerden en om haar voorbede vroegen! En als zij een priester, een professor in de theologie, ter beschikking had alleen voor haar belangrijke ziel!

5. Is het geoorloofd om de leiding van je geestelijk leven zo volstrekt in handen te geven van één mens? Wat betekent dan nog de belofte dat Christus ons persoonlijk wil leiden door Zijn Woord en door Zijn Heilige Geest. Blijkbaar kon Dorothea ook dat geloof in de leiding van Christus niet opbrengen. Zij werd dus zalig verklaard ondanks haar gebrek aan geloof in de beloften van Christus en dank zij haar zogenaamde deugdzame leven. Volkomen in tegenspraak met de leer van Paulus.

6. En desondanks bedrijven veel kerken in Nederland oecumene met de r.-k. kerk van Nederland, die de paus, die deze zaligverklaring uitsprak, als plaatsbekleder van Christus op aarde erkent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen