GAVE VAN DE KENNIS

We zullen het Griekse woord „ginosko" moeten verklaren vanuit het Hebreeuwse „jada". Dus beslist niet vanuit de Griekse filosofie. Helaas is dat al te veel gebeurd. Daardoor werd de kennis kil en doodde het geloof.

Het Hebreeuwse kennen heeft als achtergrond de ontmoeting met de ander; een kennis die ontstaan is uit omgang met elkaar. Zo heeft ook Israël zijn God leren kennen uit Diens grote daden.

Ze hebben geen leersysteem over God gekregen. Zelfs de eenheid en enigheid van de Heere hebben ze uit de praktijk geleerd. De God van het Verbond openbaarde Zich in Zijn handelen steeds als één God. Er was in Hem nooit een veelheid, een tegenstelling, een zig-zagbeweging. Zij leerden Hem kennen als de God, waar je te allen tijde op aan kunt: „Ik ben die Ik ben". Ook als de Woordeloze. Je kunt Hem niet klinken in een beeld. Je kunt Hem zelfs niet gieten in een begrip.

„Hoor, Israël, de Heere, onze God, is een enig Heere. Zo zult gij de Heere, uw God liefhebben met uw ganse hart en met uw ganse ziel en met al uw vermogen" (Deut. 6).

Ook het kennen van de Heilige Geest ontstaat slechts uit het gadeslaan van Zijn handelingen. We moeten de Heilige Geest aan het werk zien in de Schrift. Dan ontsluit zich voor ons Zijn heilige wezen.

We leren de Heilige Geest ook kennen uit wat Hij in onze eigen ziel bewerkt. Maar die ervaringen moeten altijd weer getoetst worden aan wat de Schrift ons zegt over het optreden van de Heilige Geest.

We leren Hem allereerst kennen uit de Schrift en pas op de tweede plaats uit wat Hij in ons tot stand brengt.

We zien dat ook steeds bij hen die vervuld werden met de Heilige Geest. Dan gaan ze geen theologische bespiegelingen houden over wat en wie de Heilige Geest is. Maar „wij horen hen in onze talen de grote werken Gods spreken" (Hand. 2:11).

Zeker, die kennis die Israël en de gemeente hebben opgedaan in hun omgang met God, is in een leer vastgelegd, een leer die wordt overgeleverd. „En zij waren volhardende in de leer der apostelen" (Hand. 2:42).

En in de brieven aan Timotheüs en Titus heeft Paulus het vaak over „de gezonde leer", waaraan zij moeten vasthouden. Dat volgt ook wel uit het feit dat de Heere in Zijn omgang met Zijn volk veel over Zichzelf heeft geopenbaard en ook ons getoond heeft wie wijzelf zijn tegenover Hem.

Maar ook die leer heeft het karakter van een samenvatting van wat Gods volk gehoord en gezien heeft bij de ontmoetingen met God, heel bijzonder in Jezus Christus. Dat ervaringskarakter mogen we nooit uit de „gezonde leer" weghalen; anders vervallen we tot een extatisch gnosticisme, tot platonische bespiegelingen of tot dorre scholastiek.

Het is een leer over „Gods verborgen omgang", die echter als norm heeft, niet onze eigen bevinding, maar de bevinding die opgetekend is in de Schrift.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen