Tongen, zij zullen verstommen

Murmelend
slaat de grote Stilte los
over de vijver
zonder oevers.
Hoe ver
gaat het wijken,
gaat het wenden?
Waar waait
het Waaien heen?
Hij,
die de Diepten peilt
en de verste verten speurt,
Hij
nadert mij,
een sterveling,
een werveling
van modder en van vuil.
Op Zijn vleugels wiegt de vrede,
als een droom,
de sjaloom
van Jeruzalem.
Zijn stem wordt storm.
Gedruis
van vele wateren.
Ik hoor de lichten klateren
op het Woord.
Een spiegeling,
een flikkering,
een bliksemflits,
een brede waaiering.
Adem,
Vuur,
Kracht,
Liefde,
Leven,
Puur en
Heilig,
Geest van God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen