God sprak…

„De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op de afgrond".

Zo begint het scheppingsverhaal.

Alles is stil, alles is in afwachting. Er is geen orde, geen inhoud, geen licht. Er is alleen maar een afgrond om voor eeuwig in weg te zinken, een afgrond zonder bodem. Het „niets" viert zijn triomfen. Er is alleen maar echo zonder stem, schaduw zonder licht.

Maar „de Geest Gods zweelde op de wateren" … als een vogel die zijn vleugels broedend uitslaat over de eieren, als een warmte die de chaos gaat temmen, als een adem die ten leven gaat wekken.

„En God zeide …". In een kleine kring spraken wij hierover; wij, mensjes, die alleen maar spreken kunnen vanwege dat oerspreken Gods. We lieten het in onze geest terugkomen: die baaierd van de aanvang, die schreeuw om het licht, de woeste wateren, de diepte, de afgrond.

„Wat moet dat geweldig zijn geweest", zo zei Arthur. „Toen God ging spreken, scheppend ging spreken, moet het gebliksemd en gedonderd hebben. Hij sprak … en overal schiet het leven uit en verspreidt zich over vortn en kleur en lijn. Hij sprak … en daar staat de verrukking te lezen in al dat nieuwe, al dat gave, dat reine. Hij sprak… en Zijn Woord werkt, niet zwoegend, maar soepel als een spel".

Dat Woord van God was ook - zo lezen we' in Spreuken '6 - „ten allen tijde spelende voor Zijn aangezicht". Het was er vóórdat de bergen omlaag zonken. „Ik was geboren, als de afgronden nog niet waren. Toen Hij de hemelen bereidde, was ik daar". Zo was het Woord als eeuwige Wijsheid bij en in God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen