….maar wees zeker van Christus!

De andere groep teksten staan te blinken van de vastheid van het heil in Christus. Daaarin worden we opgeroepen om elke twijfel en onzekerheid te laten varen. Enkele voorbeelden:

„Al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw; al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol" (Jes. 1: 18). „Barmhartig en genadig is de Heere, lankmoedig en groot van goedertierenheid. Zo ver het oosten is van het westen, zo ver doet Hij onze overtredingen van ons" (ps. 103). „Ja, Gij zult al hun zonden in de diepte der zee werpen" (Micha 7:19). „Want ik ben verzekerd dat … (niets) ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Heere" (Rom. 8: 38-39). „Want het is God die in u werkt beide het willen en het werken, naar Zijn welbehagen" (Fil. 2:13). Enz. Er zijn christenen, die menen dat élke twijfel ter ere Gods is. Daarin vergissen zij zich. Alleen de twijfel aan onszelf is aangenaam aan God, omdat die twijfel berust op de waarheid. En God is een God van waarheid. Wie meent van eigen krachten, ook na zijn wedergeboorte, iets te mogen verwachten, misleidt zichzelf.

Maar de twijfel aan de belofte Gods kan nooit aangenaam zijn aan God. Integendeel, zulk een twijfel is zonde. Ze is een motie van wantrouwen in God. We gaan dan in tegen de juichkreet van Paulus: „Die ook Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar Hem voor ons allen heeft overgegeven, hoe zal Hij ons met Hem niet alle dingen schenken?" (Rom. 8:32).

Wij antwoorden dan in feite: nee! God heeft wel Zijn eigen Zoon overgegeven en ik hoor duidelijk de roep in mijn hart om nu ook alles van Christus te verwachten en mij in geloof geheel aan Hem toe te vertrouwen, maar desondanks zeg ik nee tegen dat spreken Gods, tegen die betuiging van Zijn liefde in Christus.

En ik hoor Christus met alle stelligheid verzekeren: „Voorwaar, voorwaar, wie in Mij gelooft, heeft het eeuwige leven" (Joh. 6:47), maar ik durf daar toch niet zeker van te zijn.

Misschien antwoordt zo iemand: Maar ik voel zozeer mijn zonde, mijn onwaardigheid. Maar dacht u dat ik dat niet voelde? Dat is nu juist het werken van onze zaligheid in vreze en beven.

En de genade bestaat in de vergeving van zondaars, niet van rechtvaardigen, „die de bekering niet van node hebben" (Lk. 15:7), in het waardig maken voor God in Christus van hen, die in zichzelf onwaardig, doemwaardig zijn.

Daarom: twijfel aan uzelf, maar wees zeker van Christus! Alleen zó brengt u aan de genadige God de roem toe, die Hij van ons vraagt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen