GODS WOORD IS MACHTIG

Negentienhonderd jaar geleden (in de herfst van het jaar 50) besteeg een eenvoudig man, — „Want zijn brieven, zegt menj zijn wel gewichtig en krachtig, maar zijn persoonlijke verschijning is zwak en zijn spreken betekent niets" (2 Kor. 10:10) — deze trappen van de Areopaag temidden van een gezelschap van filosofen en nieuwsgierigen, en sprak daar zijn beroemde rede uit over de „Onbekende God" (Hand. 17:23-31). Die rede heeft men in een groen-koperen plaat naast de trap gegrift (zie hiernaast). Paulus stond daar tegenover de machtige Akropolis de indrukwekkende scheppingen van de staatsman Perikles. Op de voorpagina ziet u iets van de resten van deze schitterende tempels en de foto hiernaast heb ik genomen vanuit de ingang van de Akropolis. De berg waar u die mensen op ziet klimmen, is de Areopaag. Maar het Woord Gods, dat deze eenvoudige man predikte, is machtiger gebleken dan deze tempels van de Akropolis. Die zijn immers tot ruïne vervallen. Machtiger dan de toen bestaande koninkrijken. Die zijn immers alle te gronde gegaan, ook het geweldige wereldrijk van Rome.

Toen ik zelf op de Areopaag stond en de resten van de gebouwen van de machtige Akropolis aanschouwde, begreep ik iets van wat Jezus zei: „De hemel en de aarde zullen voorbij gaan, maar Mijn woorden zullen geenszins voorbijgaan". Dat nietig stukje mens, Paulus van Tarsus, had in zijn hand en in zijn hart „alleen maar" dit Woord van God, maar dat Woord bleek sterk genoeg te zijn om de hele toen bestaande wereld uit zijn hengels te lichten.

Weer rommelde de vulkaan

Eeuwen zijn voorbijgegaan. Eeuwen, waarin de christenen hebben geprobeerd dit Woord Gods aan banden te leggen, het ondergeschikt te maken aan eigen zelfzuchtige bedoelingen. Het Woord Gods leek een dode reus, een vulkaan die voor goed is uitgewerkt.

Maar in het begin van de zestiende eeuw begon die vulkaan weer te rommelen en met enorme kracht spatte opnieuw het vuur uit dit oude Woord van God en veranderde in korte tijd het beeld van Europa.

Maar ook wij moeten ons verootmoedigen. Want wéér hebben wij, protestanten, geprobeerd Gods Woord dienstbaar te maken aan onze eigen bedoelingen. We zijn versplinterd, uiteengeslagen. We verketteren elkaar zo dikwijls.

Laten wij in verbrokenheid des harten onze schuld voor de Heere belijden. Een verbrijzelde geest zal Hij niet versmaden. Laten wij bidden om een nieuwe machtige doorbraak van Zijn Woord en Geest, om een nieuwe reformatorische beweging, nu in 1977. Wij kunnen zulk een beweging niet doen ontstaan, maar bij DE HEERE IS ALLES MOGELIJK. En Hij wil gebeden zijn.

Vanuit ons diepste verval

Zijn er tekenen van een nieuwe reformatie en een nieuw reveil in onze tijd? Misschien is dit een teken: het christendom is gekomen tot een allerdiepst verval precies zoals ten tijde van de Reformatie. Het vrijzinnige, wereldse denken dringt door in allerlei kerken. De aanval op het Schriftgezag lijkt niet te stuiten. Zedeloosheid en ontucht wordt openlijk aangeprezen. Uit de vele voorbeelden slechts dit éne: In „Ikontekst", het blad van de IKON, die zichzelf „De stem van de kerken in de ether noemt", verwijt ds. A. Klamer, predikant van het oecumenische radiopastoraat in Hilversum, aan ouders die bezwaar ertegen maken, wanneer volwassenen sexuele handelingen plegen met hun kinderen, een egoïstische bezitsdrift. In „Voorlopig" noemt hij dat een „kind-bezit-van-ouders-syndroom".

Zou de Heere ons toch nog genadig willen zijn juist in deze tijd, nu we ons zo machteloos voelen tegenover die wassende stroom van ongerechtigheid? Laten wij erom bidden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen