Boycot MET HET WOORD GODS?

Het is, naar ik meen, een algemeen aanvaard ethisch beginsel, dat men niet een bevolking volkomen mag laten uithongeren om politieke doeleinden te bereiken. Vooral als massa's kinderen daarvan het slachtoffer worden, zal iedereen zulk een handelwijze veroordelen, omdat het doel niet de middelen heiligt.

Daarom is het voor ons een raadsel, dat de „Vandaag"-schrijver en later de heer Looijen in „Trouw" ons willen verbieden om mee te doen met de aktie van de World Home Bible League voor de ongeveer vijf miljoen Nieuwe Testamenten voor de schoolkinderen in Latijns Amerika (van de christenen in Nederland wordt voorlopig slechts gevraagd: breng het geld bij elkaar voor 100.000 N.T. in Brazilië). Willen zij dan deze kinderen het geestelijk voedsel van het Woord Gods onthouden (ze beschouwen het N.T. toch zeker ook als Woord van God) om aldus deze rechtse diktaturen in Latijns Amerika ten val te brengen? Mag je zulk een boycot met het Woord Gods proklameren om een politiek doel te bereiken?

Zeker, hun motief is vermoedelijk de angst dat de Latijns Amerikaanse diktatoren dat Nieuwe Testament zullen gebruiken om daarmee hun macht te schragen. Maar… Ten eerste: hoe stelt men zich dat voor? Denkt men dat die diktatoren ineens ijverig het Nieuwe Testament zullen gaan onderzoeken met de bedoeling om teksten te vinden, waarmee ze hun diktatuur kunnen verdedigen? En ten tweede, mag je dan maar meteen op grond van je angst (die overigens meestal een slechte raadgeefster is) zulke radikale maatregelen nemen en proberen te verhinderen dat vijf miljoen schoolkinderen in Latijns Amerika een Nieuwe Testament krijgen? Wat een enorme verantwoordelijkheid nemen deze twee scribenten daarmee op zich! Wanneer hun opzet om onze aktie te dwarsbomen zou slagen, zullen ze dan 's avonds op hun knieën de Heere daarvoor danken? Zullen ze dan diep in hun hart oprecht blij zijn dat aldus de diktaturen in Zuid Amerika schade is berokkend? Of zal er in hun hart toch ook nog een beetje verdriet zijn om die vijf miljoen kinderen, die nu het voedsel van het Woord Gods moeten missen? Ik hoop het, maar in hun artikelen was van zulk een verdriet niets te bespeuren.

De heer Looijen keert zich in zijn artikel tegen het feit dat wij (in eerste instantie) alleen maar een Nieuwe Testament aan die kinderen willen geven. Je zou verwachten dat het slot van het artikel dan ook een oproep zou bevatten voor een aktie: de hele Bijbel voor die vijf miljoen schoolkinderen. In plaats daarvan eindigt het artikel met een aanbeveling om de vijf delen van een boek van de rabbijn Rashie, een kommentaar op de vijf boeken van Mozes, aan te schaffen voor de prijs van… ƒ 120,—. En intussen roept hij iedere Trouwlezer toe: Geef geen geld voor Nieuwe Testamenten voor de vijf miljoen schoolkinderen van Zuid Amerika!

Dat is dan tegelijk tekenend voor onze decadente en egoïstische welvaartsstaat. We verkwisten massa's tijd, geld en energie aan zinloos onderling getwist; we bevelen elkaar de aanschaf aan van een boekenreeks van een joodse Schriftgeleerde over het Oude Testament; maar men komt meteen met bergenhoge bezwaren aandragen, wanneer in een aktie gevraagd wordt een gedeelte van de Bijbel ad ƒ1,87 te schenken aan de arme schoolkinderen van Latijns Amerika; met als motief: Dat gebeurt met medewerking van de diktatoriale regeringen; maar we vergeten dan blijkbaar dat de diktatuur mede een gevolg is van de armoede van de ontwikkelingslanden, die wij helpen in stand houden door onze welvaartsstruktuur.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen