ik sta aan de deur

Er is een plekje in onszelf, dat door niemand kan bereikt worden. Daar zijn we helemaal alleen met onszelf.

Maar juist die laatste eenzaamheid kan toch doorbroken worden. Er is Iemand, die tot daar kan en wil doordringen. Dat is onze Schepper, en dat is Zijn Zoon, die gezegd heeft: „Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop; indien iemand Mijn stem zal horen en de deur opendoen, Ik zal tot hem inkomen en Ik zal met hem avondmaal houden en hij met Mij"

(Openb. 3:20).

Wonderbaar is dat. Wanneer de schemering valt en de regen druilerig langs je vensters trekt, wanneer de wind het lied van de weemoed huilt om de hoeken van je huis of van je flat, dan, in de stilte van de avond, dan, terwijl het gewicht van heel de wereld lijkt te drukken op dat kleine, kille stipje dat jezelf bent, dan klopt er Iemand aan je deur en vraagt, bescheiden, of Hij mag binnenkomen. Het is de Zoon van Hem, die jou geschapen heeft.

Hij staat daar met een hart vol eeuwige liefde. Hij forceert geen deuren. Hij behandelt je niet als een „stok of een blok", als gewapend beton, die je met de plethamer te lijf kunt gaan.

Hij vraagt. En zijn vraag dringt tot je door, dringt door je oren, dringt tot je hart; eerst vaag; dan kun je die stem versmoren; dan kun je bars „nee" roepen: „Laat me met rust". Hier ligt het geheim van de menselijke schuld: „Jeruzalem, Jeruzalem … hoe menigmaal heb Ik uw kinderen willen bijeenvergaderen, gelijk een hen haar kuikens bijeenvergadert onder de vleugelen en gij hebt niet gewild" (Matth. 23:37).

„Gij hebt niet gewild…". Hoe dwaas, hoe zondig de kloppende Christus niet binnen te laten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen