IK MIS DE GEBEDSGEMEENSCHAP

Ik ben 69 jaar en ben in mijn jonge jaren rooms-katholiek geworden. Dit niet uit overtuiging, maar omdat ik kennis had aan een jonge man, waarmede ik 45 jaar getrouwd ben geweest en die 2 1/2 jaar geleden overleden is.

Ik vond het toen voor de eenheid in 't gezin beter rooms-katholiek te worden, denkend dat zij ook in dezelfde God geloofden. Maar met de jaren werden mijn ogen geopend en zag ik dat Christus daar verduisterd werd. Er is daar zoveel omheen, dat ik Christus' Naam maar weinig hoorde. Na een ernstige strijd heb ik deze kerk verlaten en ben in de Ned. Hervormde Kerk terecht gekomen, alwaar ik belijdenis heb gedaan.

Maar nu ik zo de protestantse wereld bekijk, zie ik ook veel wat mij aan Rome doet denken, o.a. Maasbach met alle wonderen van genezing, die daar gebeuren. Ik geloof natuurlijk ook, dat God bij machte is genezingen tot stand te brengen en we mogen er ook om vragen. Maar tevens moeten we toch ook vragen naar Zijn wil.

Ze hebben daar ook een gebedskring en dat missen we wel in de protestantse kerken. Er wordt wel eens gebeden voor een ernstig zieke, maar echt om elkaar tot steun te zijn in het lichamelijk en geestelijk lijden, wat iedereen toch wel eens heeft, mis ik erg. Zo voel ik me soms een éénling en ik geloof, dat het toch ook Gods bedoeling is, dat Zijn kinderen elkaar tot steun zijn, ook in de voorbede.

Zelf heb ik het meegemaakt in een kerk, dat één van de gemeenteleden ernstig onwel werd en op een baar werd weggedragen. Ik heb toen meteen voor deze man gebeden en hopelijk nog meer gemeenteleden met mij. Maar wat mij pijnlijk trof was, dat de dominee daarna rustig met de preek verder ging, alsof er niets gebeurd was.

Ik dacht, kan er nu niet even een moment af om voorbede in de gehele gemeente voor deze zieke broeder? Het zou zo fijn geweest zijn en juist het goede moment voor de voorbede om dat met elkaar te doen. Hopelijk wilt u in uw blad eens wat uitvoerig schrijven over de voorbede en betere contacten onderling in de gemeenten.

B.

ONS KOMMENTAAR :

1. Er zijn predikanten, die heel erg aan het papier gebonden zijn. Ze beschikken niet over de gave om te improviseren. Ze zouden zich dood-ongelukkig voelen, wanneer van hen verwacht wordt dat ze tijdens een dienst zo maar spontaan een woord uit het hart spreken.

Men kan dan wél de vraag stellen: Heeft zulk een predikant dan wel de gave van herder en leraar te zijn? Is dat dan wel zijn roeping geweest? Maar wanneer wij eenmaal het instituut van predikant hebben aanvaard, zoals dat bij ons reilt en zeilt, dan zijn zulke vragen nauwelijks legitiem. We zouden er dan beter aan doen het hele instituut van het predikant-zijn opnieuw te gaan toetsen aan Gods Woord. Er is alle kans dat deze predikant er ook zeer onder geleden heeft dat hij die gave niet bezat en dat hij na de dienst wellicht in een persoonlijk gebed deze zieke op intense wijze voor de troon van Gods genade heeft gebracht; althans wanneer het een gelovig predikant was en die indruk krijg ik uit wat u schrijft.

2. Wél is mij uit het hart gegrepen uw opmerking over de gebedsgemeenschap van gelovigen onder elkaar. Daar kunnen we meteen mee beginnen. Ik zou zo'n gebedsgemeenschap dan altijd willen koppelen aan een Bijbelstudiekring. Het gebed, het spreken met God, wordt pas dan echt rijk, wanneer je eerst naar Hem hebt geluisterd in Zijn Woord.

Wanneer de kerken deze gemeenschap der heiligen onder de gelovigen niet tot haar recht laten komen, moeten we ons er niet over verbazen dat veel kerkleden wat meer geloofswarmte en beleving van de onderlinge liefde elders gaan zoeken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen